ทดลองอ่านนิยาย มเหสีป่วนรัก เล่ม 1 บทที่ 5 – บทที่ 6

จินเฟิ่งทอดสายตาไปยังขอบฟ้ากว้างไกล ถอนหายใจด้วยความเศร้าหมองหดหู่

เสียงถอนหายใจของนางทำเอาต้วนอวิ๋นจ้งถึงกับมืดแปดด้าน แทบอยากจะทึ้งผมบนศีรษะตนเอง เขาเหมือนจะเข้าใจความรู้สึกของต้วนอวิ๋นจั้งได้ ให้มาดูเฮยพั่งกลัดกลุ้มเช่นนี้ นับเป็นการทรมานใหญ่หลวงโดยแท้

“อัครมเหสี กระหม่อมรับพระบัญชาจากฝ่าบาทให้มาช่วยคลายทุกข์ให้พระองค์ หากมีอันใดให้กระหม่อมช่วยเหลือ ขอเพียงกระหม่อมทำได้ รับรองว่ากระหม่อมยินดีทำเพื่อพระองค์อย่างสุดความสามารถ”

จินเฟิ่งชำเลืองมองเขาปราดหนึ่ง หลังจากผ่านไปครู่ใหญ่นางถึงได้พูดออกมา “จริงหรือ”

ต้วนอวิ๋นจ้งชูสามนิ้วสาบาน “จริงพ่ะย่ะค่ะ”

จินเฟิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดออกมา “อวิ๋นจ้ง เราต้องการให้เจ้าช่วยพาเราออกจากวังหลวง”

ต้วนอวิ๋นจ้งอ้าปากค้าง เขารู้สึกว่าจู่ๆ เหนือหัวตนเองก็มีเมฆดำลอยวนเวียนอยู่ “อัครมเหสี…เรื่องนี้…เกรงว่า…”

“อวิ๋นจ้ง เดือนที่แล้วฝ่าบาททรงแต่งกายเป็นขันทีน้อยออกจากวังหลวงไปพร้อมกับเจ้า พวกเจ้าไปที่ใด เราคิดว่าพระพันปีคงต้องนึกสนใจใคร่รู้เป็นแน่”

“แค่กๆ…อัครมเหสี…ทรงชอบพูดล้อเล่นยิ่งนัก!”

ยามสายัณห์ หลีว์อ๋องต้วนอวิ๋นจ้งพร้อมขันทีคนสนิทสองคนก็รีบร้อนออกจากวังราวกับถูกไฟลนก้น

พวกทหารองครักษ์ที่เฝ้าประตูเฉาหยาง ต่างประจักษ์ชัดถึงใบหน้าแดงก่ำของหลีว์อ๋องกับรอบเอวกลมดิกของขันทีคนสนิทรายนั้น

เดือนสองกลางฤดูร้อนดอกบัวบานงดงาม ดอกมู่จิ่น* บานสะพรั่ง ดอกมู่จิ่นในพระตำหนักเซวียนหลัว ราวในหนึ่งวันพวกมันเบ่งบานถึงสามครั้ง ร่วงโรยถึงสามครา

ต้วนอวิ๋นจั้งรออยู่ที่พระตำหนักเซวียนหลัวอยู่เป็นนาน จนสุดท้ายเขาก็อดทนรอต่อไปไม่ไหว

เจ้าบ้าต้วนอวิ๋นจ้ง ทำอะไรไม่เคยไว้วางใจได้สักครั้ง

ต้วนอวิ๋นจั้งจึงตัดสินใจจะแวะเวียนไปตำหนักเซียงหลัวดูสักครา

ขณะกำลังจะไปยังตำหนักเซียงหลัวเพื่อดูเหตุการณ์นั่นเอง แต่เหตุการณ์กลับมาหาเขาถึงหน้าประตู

ซู่ฟางคุกเข่าอยู่ที่หน้าพระตำหนัก เหงื่อเย็นไหลโซมกาย

เพราะหลังจากพบหลีว์อ๋องตอนยามอู่ อัครมเหสีก็หายตัวไปจากตำหนักเซียงหลัว ขังขันทีที่แต่งตัวเป็นสตรีคนหนึ่งไว้ในห้องสุขา ส่วนทหารองครักษ์ที่ประตูเฉาหยางก็ต่างยืนยันว่าหลีว์อ๋องมีผู้ติดตามตัวอ้วนๆ ตามออกไปด้วยคนหนึ่งจริง

สีหน้าของต้วนอวิ๋นจั้งในยามนี้ดำคล้ำกว่าใบหน้าของจินเฟิ่งอยู่หลายส่วน

หลังจากผ่านไปครู่ใหญ่ ต้วนอวิ๋นจั้งก็ตรัสขึ้น “เรื่องนี้นอกจากเจ้าแล้ว ยังมีใครอีกบ้างที่รู้”

ซู่ฟางโขกศีรษะ “นางกำนัลในตำหนักเซียงหลัวล้วนปิดปากสนิท นอกจากหม่อมฉันกับนางกำนัลอีกไม่กี่คนแล้ว ก็ไม่มีใครอื่นที่รู้เรื่องนี้เพคะ”

ต้วนอวิ๋นจั้งพยักหน้า “ดี ปิดเรื่องนี้ให้สนิท จะให้แพร่งพรายไปถึงพระเนตรพระกรรณของพระพันปีมิได้เด็ดขาด”

“เพคะ” ซู่ฟางลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถามออกมา “เช่นนั้นอัครมเหสี…”

ต้วนอวิ๋นจั้งสูดลมหายใจเข้าลึกๆ คราหนึ่ง “เราจะไปพานางกลับมาเอง”