ทดลองอ่านนิยาย มเหสีป่วนรัก เล่ม 1 บทที่ 5 – บทที่ 6

“เจ้านั่น…ชาวบ้านทุกท่าน…” ชายหนุ่มในอาภรณ์หรูหรางดงามคนหนึ่งตะโกนอ้ำๆ อึ้งๆ พลางเบียดเสียดฝูงชนเข้ามา กุมพัดแล้วประสานมือไว้ที่หน้าอก ขณะที่กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง เสียงดังสะเทือนเลื่อนลั่นของใครบางคนก็ดังขึ้นอย่างฉับพลัน

“เขียนปากยายเจ้าน่ะสิ!”

ใบหน้าของชายหนุ่มคนดังกล่าวราวกับมะเขือถูกฟ้าผ่าใส่ ใบหน้าขาวสะอ้านกลับกลายเป็นสีม่วง เขาหันมองกลับไปตามที่มาของเสียง ดวงตาฉายแววประหลาดใจ “อัครมเหสี…”

เสียงรับสั่งของอัครมเหสีสยบเสียงอุทานของผู้คนในงานจนหมดสิ้น เฮยพั่งแหวกผ่านฝูงชนด้วยท่าทางฮึกเหิม เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าหย่งฝู “ท่านแม่!”

หย่งฝูตะลึงมองเด็กสาวตรงหน้าที่ไม่ว่าจะเค้าโครงหรือรายละเอียดปลีกย่อยอื่นๆ ล้วนแตกต่างจากเฮยพั่งของตนเองโดยสิ้นเชิงอยู่ครู่ใหญ่ น้ำตาทะลักล้นอาบสองแก้ม

“เฮยพั่ง…”

“ท่านแม่!” ดวงตาของจินเฟิ่งเองก็เปียกชื้น นางยื่นมือโอบกอดร่างกายอ้วนดำของผู้เป็นมารดาอยู่นาน ก่อนจะคลายมือออกช้าๆ

“ลูกรักของแม่ ในที่สุดเจ้าก็กลับมาแล้ว” หย่งฝูหยุดร้องไห้แล้ว นางหันมายิ้มแทน

“ท่านแม่…” จินเฟิ่งมองดูนัยน์ตาของผู้เป็นมารดาด้วยน้ำใสใจจริง นางถอนหายใจออกมาคราหนึ่ง “งานกราบไหว้ฟ้าดินของพวกหนูสกปรกมีอะไรน่าดูกัน ทำไมต้องวิ่งมาหาเรื่องใส่ตัวด้วย”

ดวงตาดอกเหมยของเต้าหู้ซีซือมีริ้วรอยขึ้นมาทันที “เจ้าว่าใคร”

ตาของจินเฟิ่งกวาดมองไปบนร่างของเต้าหู้ซีซือรอบหนึ่ง หลังจากผ่านไปครู่หนึ่งนางก็ยิ้มแล้วพูดอย่างไม่ใส่ใจ “แล้วเจ้าคิดว่าข้าด่าผู้ใดกัน”

เต้าหู้ซีซือสีหน้าเขียวปั้ด “วันนี้พวกเจ้าสองคนแม่ลูกคิดมาทำลายงานวิวาห์อย่างนั้นหรือ”

“แน่นอนว่าไม่ใช่” จินเฟิ่งส่ายหน้า

สีหน้าของเต้าหู้ซีซือก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย คิดว่าจินเฟิ่งจะพูดจายอมรับผิดแต่โดยดี

แต่จินเฟิ่งกลับพูดออกมาช้าๆ “ท่านแม่ข้ามาเพื่อดื่มสุรามงคล แต่ข้าต่างหากที่มาเพื่อทำลายงานวิวาห์”

พูดจบนางก็คีบเศษกาน้ำชาที่เต้าหู้ซีซือถือไว้เมื่อครู่ขึ้นมาดูปราดหนึ่ง “ใบละสองตำลึงเงินกระนั้นหรือ” หลังจากนั้นนางก็หันไปทางอวิ๋นจ้ง “อวิ๋นจ้ง เจ้ามีเงินติดตัวมาเท่าใด”

ต้วนอวิ๋นจ้งปั้นหน้าลำบากใจ เขาหยิบเอาถุงเงินบนเอวออกมา

จินเฟิ่งไม่เกรงใจ หยิบเอาเงินสองตำลึงทองออกมา โยนไปบนโต๊ะ “กาน้ำชาทั้งหมดข้าเหมาแล้ว อวิ๋นจ้ง พังมันซะ”

น้ำเสียงเรียบเฉยดังลอยเข้าหูต้วนอวิ๋นจ้ง ยังไม่ทันที่ต้วนอวิ๋นจ้งจะทันมีท่าทีตอบสนอง กาน้ำชาใบหนึ่งก็แหลกละเอียดอยู่บนพื้นข้างเท้าเขาแล้ว

“อัคร…” ต้วนอวิ๋นจ้งตกใจ เขาเคยพบเห็นสตรีมาหลากหลายรูปแบบก็จริง แต่กลับไม่เคยพบผู้ใดบ้าคลั่งได้เท่านี้มาก่อน

“เจ้าไม่ทุ่ม หรือจะให้ข้าพังมันเองคนเดียวทั้งหมด” จินเฟิ่งนวดข้อมือ หลังจากนั้นก็คว้ากาน้ำชาสองใบจากโต๊ะข้างๆ ขึ้น ทุ่มมันลงกับพื้น