ทดลองอ่านนิยาย มเหสีป่วนรัก เล่ม 1 บทที่ 5 – บทที่ 6

จินเฟิ่งอดไม่ได้ที่จะพูดเตือนนางออกมาประโยค “จักรพรรดิพระองค์นี้ประเดี๋ยวดีประเดี๋ยวร้าย หนำซ้ำในใจมักมีความคิดอ่านน่าขายหน้าเก็บงำไว้…”

หลิวไป๋อวี้ชักสีหน้าขึ้นมาทันที “พี่หญิง ท่านเป็นถึงอัครมเหสี ไฉนถึงวิพากษ์วิจารณ์องค์จักรพรรดิตามอำเภอใจเช่นนี้”

“…”

จินเฟิ่งพูดอะไรไม่ออก ในใจนึกเสียใจ นางมันพวกอยู่ดีไม่ว่าดีหาเรื่องถูกโบยแท้ๆ

จากภาพเหตุการณ์ตรงหน้า ฮูหยินใหญ่หลิวเองก็ตระหนักขึ้นได้เช่นกัน นางเริ่มรู้สึกเสียใจที่พาหลิวไป๋อวี้เข้าวังมา

“อัครมเหสี นี่ก็สายมากแล้ว พวกเราคงต้องกลับก่อน” ฮูหยินใหญ่หลิวลุกขึ้นยืนท่าทีเฉียบขาด

หลิวไป๋อวี้กัดริมฝีปาก อิดออดไม่ยอมลุกขึ้น นางชำเลืองมองจินเฟิ่งคราหนึ่งแล้วพูดขึ้น “พี่หญิง เช่นนั้นไว้คราวหน้าข้าจะมาเยี่ยมท่านใหม่”

เมื่อเห็นสีหน้าฮูหยินใหญ่หลิวไม่สู้จะพอใจเช่นนั้น จินเฟิ่งก็อดนึกทอดถอนใจขึ้นมาไม่ได้

ก่อนเข้าวังมา นางรู้สึกว่าไม่ว่าจะความรู้ รูปร่างหน้าตา หรือแม้แต่จิตใจ หลิวไป๋อวี้ล้วนสูงส่งกว่านางอยู่หลายส่วน แต่วันนี้ แม้ความงามของหลิวไป๋อวี้จะเพิ่มพูนมากกว่าก่อนมากมาย แต่จิตใจกับสติปัญญาของนางกลับหยุดอยู่เพียงเท่านั้น

นางยังจำเด็กสาวที่เคยถามนางก่อนจะขึ้นราชรถหงส์ว่า ‘ใช่สิ่งที่เจ้าปรารถนาจริงกระนั้นหรือ’ ผู้นั้นได้ หลิวไป๋อวี้ในเวลานั้นเหมือนมีรัศมีวงแหวนลอยอยู่เหนือศีรษะ จนนางไม่กล้าสบสายตา

ตลอดเวลาที่อยู่ในจวน ที่ไม่เคยมีผู้ใดเห็นความสำคัญของหลิวไป๋อวี้ บางทีอาจเพราะหลิวไป๋อวี้ไม่ใช่คนที่จะยอมให้ใครควบคุมได้โดยง่าย นางใช้ชีวิตไปตามแต่ใจตนเองปรารถนาเท่านั้น

จินเฟิ่งลุกขึ้นยืน เตรียมส่งแขกสกุลหลิวทั้งสองออกจากวัง แต่ทันใดนั้นเองนางก็ได้ยินเสียงใครบางคนดังลอยมา “อัครมเหสี ปิ่นทองของเราเล่าอยู่ที่ใด”

พระพันปีปรากฏกายอย่างงามสง่าน่าเกรงขามที่พระตำหนักเซียงหลัว

จินเฟิ่งตกตะลึง ฮูหยินใหญ่หลิวและหลิวไป๋อวี้ต่างตื่นตระหนก

เพราะทรงได้ยินว่าจินเฟิ่งละทิ้งหน้าที่ตามหาปิ่นทองแล้วกลับตำหนักตามอำเภอใจ ดังนั้นจึงทรงกริ้วพร้อมทั้งเสด็จมายังตำหนักเซียงหลัว พระสุรเสียงที่ทรงใช้ในประโยคแรกที่เสด็จมาถึงเป็นน้ำเสียงที่ทรงใช้กับจินเฟิ่งโดยเฉพาะ ครั้นพบว่ามีฮูหยินใหญ่หลิวและหลิวไป๋อวี้อยู่ด้วย สีพระพักตร์กระอักกระอ่วนของพระพันปีก็เหมือนจะเก็บไว้ไม่อยู่

จินเฟิ่งถวายพระพร “พระพันปี ด้วยท่านแม่และน้องสาวของหม่อมฉันเข้าวังมาเยี่ยมเยียน หม่อมฉันถึงได้ละเลยหน้าที่ที่ทรงมอบหมาย ขอพระพันปีทรงลงโทษด้วยเพคะ”

ฮูหยินใหญ่หลิวกับหลิวไป๋อวี้ก็เพิ่งรู้สึกตัว พวกนางต่างรีบพากันถวายพระพร พระพันปีทรงกระแอมออกมาคำหนึ่ง ท่วงท่างามสง่าแห่งเชื้อพระวงศ์ก็กลับคืนมาอีกครั้ง “อัครมเหสี ในเมื่อฮูหยินเวยกั๋วกงมาเยี่ยมเยือน เจ้าย่อมสมควรรับรองให้ดี”

ชากาหนึ่ง ของว่างสองจาน สตรีทั้งสี่นั่งสนทนากันต่อ เห็นพระพันปีทรงเสด็จมาด้วยองค์เองเช่นนี้ ฮูหยินใหญ่หลิวไหนเลยจะกล้าพูดว่าตนเองจะกลับได้อีก