ทดลองอ่านนิยาย มเหสีป่วนรัก เล่ม 1 บทที่ 5 – บทที่ 6

จินเฟิ่งหยิบขนมกุ้ยขึ้นมาชิ้นหนึ่ง ก่อนจะก้มหน้าส่งมันเข้าปาก นางลอบชำเลืองมองดูหลิวไป๋อวี้ ก่อนจะพบว่ายามนี้ใบหน้าของอีกฝ่ายส่องประกายแสงเจิดจ้ายิ่งนัก

“นี่คงเป็นไป๋อวี้ผู้ปราดเปรื่องของพวกเจ้าสกุลหลิวกระมัง ได้ยินชื่อเสียงมานาน แต่กลับไม่มีโอกาสได้พบหน้าค่าตากันสักครั้ง วันนี้ก็นับว่าได้พบเจอแล้ว” พระพันปีแอบนึกหดหู่ สตรีงดงามโดดเช่นนี้ อีกแค่นิดเดียวก็จะได้มาเป็นพระสุณิสาของนางแล้ว ยิ่งมองดูเฮยพั่งตัวน้อยที่กำลังเคี้ยวขนมกุ้ยอยู่ข้างๆ พระพันปีก็ถอนหายใจ

น่าเสียดายๆ

“พระพันปีทรงชื่นชมหม่อมฉันเกินไปแล้ว ไป๋อวี้ไหนเลยจะกล้ารับคำชมไว้” หลิวไป๋อวี้ก้มหน้าขวยเขิน

“ไป๋อวี้ วันนี้อากาศดีทัศนียภาพงดงาม อีกทั้งเราก็ได้ยินชื่อเสียงของเจ้ามานาน เช่นนั้นวันนี้มิสู้ดีดพิณให้เราฟังสักเพลง” พระพันปีทรงพระเกษมสำราญ

“ไป๋อวี้ไหนเลยจะกล้าเอาความสามารถต่ำต้อยมาแสดงต่อหน้าพระพักตร์ได้” ไป๋อวี้ถ่อมตัวอย่างที่สุด

“ไป๋อวี้ พระพันปีให้เจ้าดีดเจ้าก็ดีดไปเถอะ ต่อให้ดีดไม่ดี พระพันปีก็ไม่มีทางตำหนิเจ้า” จินเฟิ่งพูดปลอบด้วยเจตนาดี

พระพันปีเลิกคิ้ว “คำพูดของอัครมเหสีเหมือนจะมีกลิ่นอายอิจฉาเจืออยู่ ไม่เป็นไร ไป๋อวี้ เราเชื่อมั่นใจตัวเจ้า”

“ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ไป๋อวี้ก็ต้องขอขายหน้าแล้วเพคะ”

ไป๋อวี้ลุกขึ้นยืน ไปนั่งอยู่หลังบังตาที่มีพิณคันหนึ่งตั้งอยู่

มือของหลิวไป๋อวี้เคลื่อนไปตามสายพิณราวกับดอกบัวสองดอกที่ลอยละล่องอยู่เหนือผิวน้ำ ประเดี๋ยวก็เคลื่อนไหวคล่องแคล่วมีชีวิตชีวา ประเดี๋ยวก็เคลื่อนคล้อยเชื่องช้า เสียงพิณประเดี๋ยวดังก้องประเดี๋ยวแผ่วออกมาจากนิ้วของนาง เริ่มแรกฟังดูหยิ่งผยอง ครั้นถึงช่วงท่อนกลางกลับกลายสงบนิ่ง ท่อนสุดท้ายกลับเพียงปลายนิ้วสัมผัส ใช้ทักษะการเคลื่อนนิ้วที่ไม่เคยพบเห็นมาก่อนสื่อถึงความอาลัยอาวรณ์อย่างสุดซึ้งในบทเพลง ในตอนนั้นเอง จู่ๆ สีหน้าของหลิวไป๋อวี้ก็กลับกลายเป็นลึกซึ้ง ริมฝีปากขยับน้อยๆ ก่อนจะขับขานบทกวีออกมาบทหนึ่ง “วันวานแรกดอกกุ้ยแย้มเอียงอาย ปีถัดไปมือผุดผ่องประทินโฉม ใยรากบัวดุจด้ายแดงเพียงสามฉื่อ* รอวันท่านยื่นมือช่วยหยิบปิ่นหงส์”

’ติง…’ ปลายเสียงโดดสูง สายพิณสั่นสะท้านประหนึ่งความคิดคำนึงที่เกาะกุมใจสตรีไว้ไม่สิ้น

พระพันปี ฮูหยินใหญ่หลิว รวมถึงจินเฟิ่งต่างจมอยู่ในภวังค์

จินเฟิ่งทอดถอนใจพลางคิด จิตปฏิพัทธ์ของเด็กสาวคงล้วนเป็นเช่นนี้

พระพันปีทรงกุมพระหัตถ์ทั้งสองข้างด้วยความตื่นเต้น “เยี่ยม…ยอดเยี่ยม! หลิวฮูหยิน หลานสาวของท่านผู้นี้ นับว่าไม่ธรรมดาเลยจริงๆ!”

ฮูหยินใหญ่หลิวกับจินเฟิ่งสบสายตากัน พวกนางต่างพากันก้มหน้า “ขอบพระทัยพระพันปีที่ทรงชื่นชมเพคะ”

หลิวไป๋อวี้ลุกขึ้น นางเดินกลับมาหยุดอยู่ตรงหน้าพระพันปี แสดงคารวะด้วยทีท่านอบน้อม ดอกเหมยสีขาวที่ชายกระโปรงข้างเท้าพลิ้วไหวราวกับกำลังกำจายกลิ่นหอมจางๆ ออกมา

พระพันปีทอดพระเนตรรูปร่างหน้าตาเล็กๆ ของนาง ยิ่งดูก็ยิ่งทรงชื่นชอบ จนอดไม่ได้ที่จะดึงมือของหลิวไป๋อวี้แล้วตรัสขึ้น “เด็กดี ด้วยกิริยาท่าทางความสามารถของเจ้าเช่นนี้ เราจะตกรางวัลให้เจ้าเป็นอย่างงาม เจ้าต้องการให้เราประทานสิ่งใดให้ก็จงว่ามา”