ทดลองอ่านนิยาย ปางบุญ บทที่ 3 – บทที่ 4

“ถ้าอย่างนั้นก็พบกันครึ่งทาง หนูขอเรียกคุณยายบัวทิพย์นะคะ” ผู้เยาว์กล่าวอย่างสดใส

“เอาเถอะจ้ะ จะเรียกอะไรก็เรียกเถอะ”

“ขอบคุณมากค่ะที่ให้ที่พัก แล้วยังช่วยเรื่องการเดินทางมาที่นี่ด้วย”

“ไม่เป็นไรๆ คราวก่อนทางคุณผู้กำกับและทีมงานเขามาหาข้อมูลก็ไปเช่าโรงแรมอยู่ในเมือง ตอนจะเดินทางมาหามันก็ไกล หรือถ้ากลับค่ำๆ มืดๆ ก็ลำบาก แถวนี้ถนนหนทางมันเป็นป่าเขาด้วย ยิ่งหนูมาตัวคนเดียวแบบนี้ยิ่งน่าเป็นห่วง”

“ขอบคุณที่เมตตาค่ะ” หญิงสาวยกมือไหว้อีกครั้ง

“อย่าคิดมากเลย แล้วเดินทางมาทำงานไกลๆ คนเดียวแบบนี้ ที่บ้านหนูไม่ว่ารึ” ผู้สูงวัยถามด้วยความเป็นห่วง

“หนูเดินทางบ่อยอยู่แล้วค่ะ” เธอไม่ได้ขยายความว่าแต่ละครั้งที่ออกเดินทางนั้นต้องชักแม่น้ำทั้งห้าสายมาหว่านล้อมพ่อและแม่เธออย่างไร แต่ครั้งนี้ยังดีที่มาเพื่อการทำงาน แถมทางฝ่ายนี้ก็ยังดูแลให้ความสะดวกมากมาย

“อ้อ…จริงด้วยสินะ เด็กสมัยนี้เขาเก่งกันจะตาย ยายก็อดเป็นห่วงตามประสาคนแก่ไม่ได้ ว่าแต่คุณผู้กำกับเขาเป็นอย่างไรบ้าง…งานไปถึงไหนแล้ว”

“พี่พัฒน์สบายดีค่ะ ก็กำลังวุ่นๆ กันอยู่เพราะอีกไม่กี่วันจะจัดฟิตติ้งแล้ว…เอ่อ หนูหมายถึงให้นักแสดงลองเสื้อผ้าและถ่ายรูปเพื่อใช้โปรโมตละครน่ะค่ะ พี่เก๋เลยส่งหนูที่เป็นผู้ช่วยให้มาจัดการเลือกผ้าที่จะยืมไปใช้กับนักแสดงสมทบ”

หญิงสาวกล่าวถึงชื่อของผู้กำกับและหัวหน้าสไตลิสต์ที่เคยเดินทางมาที่นี่แล้วเพื่อขอข้อมูลด้านการแต่งกายของล้านนา และขออนุญาตหยิบยืมผ้าโบราณซึ่งบัวทิพย์เก็บสะสมเอาไว้ รวมถึงผ้าที่ทำเลียนแบบผ้าโบราณให้นักแสดงสวมใส่ หญิงชราฟังเช่นนั้นแล้วก็พยักหน้ารับ

“คราวก่อนทันได้เลือกแค่สำหรับตัวเอกนี่นะ คราวนี้ก็คงไม่มีอะไรมากแล้ว”

“ใช่ค่ะ”

“ตอนนี้ก็เกือบเย็นแล้ว หนูไปดูห้องพักที่จัดไว้ให้ก่อนนะ ขาดเหลืออะไรก็บอก อาบน้ำอาบท่าเสร็จหลังจากนั้นออกมาทานอาหารเย็นด้วยกัน พักให้หายเหนื่อยแล้วค่อยเริ่มงานพรุ่งนี้เถอะ”

รัตน์สิการับคำพร้อมรอยยิ้ม รู้สึกปลาบปลื้มกับความใจดีมีเมตตาของผู้เป็นเจ้าของพิพิธภัณฑ์ผ้าโบราณบัวทิพย์แห่งนี้เป็นอย่างมาก

ห้องนอนแขกขนาดพอเหมาะถูกจัดเตรียมไว้ให้แล้ว สภาพภายในห้องดูโล่งกว้างสบายตาด้วยเครื่องเรือนที่มีเฉพาะสิ่งจำเป็น ดวงตากลมโตมองกวาดไปรอบห้อง เห็นเตียงไม้หลังใหญ่จนดูใหญ่ไปนิดสำหรับการนอนคนเดียว มีโต๊ะเล็กๆ ข้างหัวเตียงวางโคมไฟเอาไว้ นอกนั้นก็มีเพียงโต๊ะเขียนหนังสือและตู้เสื้อผ้าเท่านั้น สิ่งต่างๆ ล้วนดูเรียบง่ายลงตัว แต่ความที่พื้นและผนังไม้เป็นสีน้ำตาลเข้มทั้งห้องนี่แหละที่ถูกอกถูกใจเธอนักหนา

ร่างบางเดินไปเปิดหน้าต่างเพื่อรับลมเข้ามาในห้อง สูดเอาอากาศสะอาดสดชื่นเข้าปอดดังเฮือกใหญ่

อย่างกับมาพักผ่อนในรีสอร์ตชัดๆ

หลังจากอาบน้ำและจัดวางข้าวของให้เข้าที่แล้ว หญิงวัยกลางคนซึ่งรัตน์สิกาได้รับรู้ว่าเป็นแม่บ้านของที่นี่ซึ่งทำงานแบบไปเช้าเย็นกลับก็มาเรียกเธอไปรับประทานอาหารเย็นร่วมกันกับเจ้าบ้าน

ช่วงเวลาระหว่างนั้นเป็นไปอย่างเงียบเชียบ ปกติชัชพลเป็นคนพูดน้อยอยู่แล้ว ยิ่งมีรัตน์สิกานั่งอยู่ตรงกันข้ามก็ยิ่งพูดอะไรไม่ออก ส่วนหญิงสาวนั้นได้แต่ก้มหน้าก้มตาตักข้าวใส่ปาก โชคยังดีที่มีคุณยายบัวทิพย์ ทำให้อาหารมื้อนี้ไม่เงียบจนวังเวงเกินไปนัก หลังจากรับประทานกันเสร็จเรียบร้อยแล้วจึงแยกย้ายกันไปพักผ่อน