ทดลองอ่านนิยาย ปางบุญ บทที่ 3 – บทที่ 4

ชั้นบนของเรือนไม้นั้นกว้างขวางกว่าที่เห็นในตอนแรก มีการแบ่งพื้นที่เป็นห้องเล็กใหญ่ต่างกันไป รัตน์สิกาเดินไปตามทางเรื่อยๆ ก่อนถึงห้องนอนแขกซึ่งเป็นห้องพักของเธอจะต้องเดินผ่านห้องห้องหนึ่ง แค่เดินเฉียดจากภายนอกก็ทราบว่ามีพื้นที่ด้านในกว้างขวางเป็นอย่างมาก แต่สิ่งที่สะดุดตาหญิงสาวผู้มาใหม่ไม่ใช่ความกว้าง แต่เป็นเพราะติดกันกับประตูไม้ทรงสูงมีอ่างน้ำพุตั้งอยู่ กลางอ่างมีรูปปั้นพญานาคขดหางเป็นวง ชูเศียรอ้าปากกว้างพ่นน้ำออกมา คนมองผงะไปแวบหนึ่งขณะสานสบตากับดวงเนตรสีแดงสดคู่นั้น

ก็แค่รูปปั้นจะตกใจทำไมเนี่ย…ทำเป็นขวัญอ่อนจริง เธอนึกบ่นตัวเองในใจที่ขลาดกลัวจนเกินเหตุ

แล้วขณะกำลังจะเดินผ่านไปหางตาก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่ขดเป็นก้อนอยู่ใต้ฐานของอ่างน้ำพุ โคมไฟที่ติดไว้บริเวณทางเดินส่องแสงสีนวลพอให้เห็นเกล็ดละเอียดเรียงตัวกันเป็นสีดำมะเมื่อมจนเหลือบเขียว

หญิงสาวหลุดเสียงกรี๊ดออกมาด้วยความตกใจ สองขาพานก้าวไม่ออกด้วยเกรงว่าเจ้าสิ่งนั้นจะขยับตามเธอ ทั้งที่คิดว่ากรี๊ดออกมาจนสุดเสียงทว่าสิ่งที่หลุดออกมากลับไม่ดังไม่เบานัก แต่อย่างน้อยก็ส่งไปถึงร่างสูงที่เดินตามหลังมาห่างๆ

“มีอะไรรึเปล่าคุณ”

รัตน์สิกาหันไปมองชัชพลที่เดินเข้ามาหาราวกับสวรรค์มาโปรด หญิงสาวรีบกระโจนเข้าไปหาเรือนกายสูงใหญ่ทันที หลบปราดไปยืนอยู่เบื้องหลังแล้วกอดแขนอีกฝ่ายเอาไว้แน่น ไม่ทันสังเกตอาการตกใจราวกับถูกกระแสไฟช็อตของอีกฝ่าย

“งูค่ะ…งู…” เธอกล่าวพลางดันคนตัวสูงกว่าไปข้างหน้า “ช่วยไล่มันไปไกลๆ ที”

“ผมไม่เห็นอะไรเลย” ชายหนุ่มตอบพลางแกะมือเหนียวหนึบเป็นตุ๊กแกที่เกาะแขนอยู่

“ก็อยู่ใต้อ่างน้ำพุนั่นไง คุณปล่อยให้งูเข้ามาอยู่ในบ้านได้ยังไง นี่มันชั้นสองเชียวนะ” เธอยังคงหลับหูหลับตาชี้ไปยังจุดที่ตนเองเห็น พูดละล่ำละลักขณะกอดรัดท่อนแขนที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม ซุกหน้าลงกับไหล่ของเขาอยู่อย่างนั้น ก็จะไม่ให้ตกใจจนสติแตกได้อย่างไรในเมื่อสิ่งมีชีวิตที่เธอกลัวที่สุดก็คืองูนี่แหละ!

ผู้เป็นเจ้าบ้านสะบัดแขนโดยแรงจนคนตัวเล็กกว่าที่พัวพันอยู่กระเด็นออกไป ก่อนจะตวาดเสียงหนักๆ

“มีงงมีงูที่ไหนกันคุณ ดูดีๆ สิ”

คราวนี้รัตน์สิกาได้สติขึ้นมา ตวัดสายตาไปยังใต้ฐานของอ่างน้ำพุอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้มัน…ว่างเปล่า

“ก็เมื่อกี้…”

“ผมว่าคุณตาฝาดไปแล้ว วันนี้คุณเดินทางมาคงจะเหนื่อย ไปพักผ่อนเถอะ”

ร่างบางมีแต่ความมึนงง ก็ในเมื่อเธอมั่นใจในสิ่งที่เห็นจริงๆ แล้วทำไมงูมันถึงหายไปได้ แต่ความสงสัยก็สลายหายไปเพราะมีเรื่องใหม่เข้ามาแทน

“แล้วทำไมเมื่อกี้คุณต้องสะบัดฉันแรงขนาดนั้นด้วย ดีนะที่ฉันไม่เซไปจนหัวโขกผนัง” เพราะมีประเด็นที่ค้างคาใจกับเขา หญิงสาวจึงอดไม่ได้ที่จะพูดออกมาให้รู้ดำรู้แดงกันไป

“ใครขอให้คุณตกใจจนเสียสติขนาดนั้น ผมก็แค่ช่วยเรียกสติคุณ”

“ที่คุณทำมันไม่ใช่เรียกสติแล้วค่ะ เขาเรียกว่าขยะแขยง!”

“ผมเปล่านะ คุณพูดเองเออเองทั้งนั้น” ร่างสูงยักไหล่น้อยๆ ตอนนี้เขาอยากจะพักผ่อนเต็มทีแล้ว แต่ดูท่าคนตรงหน้าจะไม่เลิกราง่ายๆ

“ขอโทษนะคะคุณศีล สิ่งที่คุณพูดมากับการกระทำมันต่างกันมาก ตั้งแต่ตอนเจอกันที่วัดโน่นแล้ว ไม่ชักสีหน้าใส่ก็ทำเป็นมองไม่เห็นหัวฉัน ตอนนั้นเพราะต่างคนต่างก็นุ่งห่มผ้าขาว ถือศีลกันอยู่ คุณอาจไม่ต้องการทำจิตใจให้บริสุทธิ์แต่ฉันต้องการ ฉันถึงไม่กล้าพูดอะไรหรอกนะ”