ทดลองอ่านนิยาย ปางบุญ บทที่ 5 – บทที่ 6

ความคิดแบบนั้นติดจนกลายเป็นนิสัยว่าจะไม่ยอมเปิดเผยตัวตนให้ใครได้รู้ความพิเศษ ถ้าไม่ใช่เพราะจำเป็นมากๆ ก็มีเพียงคนใกล้ชิดเท่านั้นที่ได้รับรู้…ซึ่งสถานการณ์ตอนนี้ยังถือว่าไม่ใกล้ทั้งสองข้อเลย

ด้วยเหตุนั้นชายหนุ่มจึงไม่ได้ขยายความอะไรอีก ทำเพียงก้มลงกราบพระอย่างเงียบๆ

วันต่อมารัตน์สิกาไม่ได้พูดคุยอะไรกับชัชพลมากนัก เพราะอีกฝ่ายออกไปข้างนอกบ้านและเธอก็วุ่นเรื่องงานอยู่กับบัวทิพย์ จนตอนค่ำถึงได้พบร่างสูงใหญ่ยืนกอดอกอยู่ตรงระเบียงของโถงชั้นบน หญิงสาวทำท่าจะก้าวไปหาแต่แล้วก็หยุดยืนอยู่ครู่หนึ่งราวกับกำลังชั่งใจ

เพราะทุกครั้งที่อยู่ใกล้กันเขามักจะมีสีหน้าท่าทางไม่พอใจเสมอ เช่นตอนอยู่ที่วัดป่าชายหนุ่มสามารถพูดคุยอย่างเป็นกันเองกับจิตตา แต่สงวนถ้อยคำกับเธออย่างเห็นได้ชัด

ลึกๆ แล้วหญิงสาวปฏิเสธไม่ได้ว่ารู้สึกผูกพันกับเขา…ราวกับรู้จักกันมาเนิ่นนาน อยากพูดคุยด้วยไมตรีแบบที่เขาคุยกับคนอื่น แต่สิ่งที่ได้รับกลับมามีเพียงความห่างเหิน และยิ่งถูกทำเย็นชาใส่มันก็ยิ่งเจ็บปวดไม่น้อยเหมือนกัน…หากทิฐิก็ทำให้แสดงออกถึงสิ่งที่ตรงข้ามกับความรู้สึก เมื่ออีกฝ่ายไม่อยากสนิทสนมด้วย เธอก็ไม่ต้องการเช่นเดียวกัน

ทว่าการติดค้างคำขอบคุณเขาจากเรื่องเมื่อคืนที่ผ่านมาทำให้รัตน์สิกาถอนหายใจเฮือกหนึ่ง สุดท้ายก็ตัดสินใจเดินไปยืนเกาะราวระเบียงอยู่ข้างๆ

“ทำอะไรอยู่เหรอคะ”

“ยืนดูอะไรเรื่อยเปื่อย คุณยังไม่นอนอีกเหรอ”

เมื่อชัชพลหันมา ดวงตาเปี่ยมอำนาจคู่นั้นก็ทำให้คนถูกมองชะงักราวตกต้องมนตร์ เนิ่นนานกว่าที่หญิงสาวจะรวบรวมสติกลับมาได้แล้วเอ่ยตอบ

“เอ่อ…ยังไม่ง่วงเลยค่ะ” เห็นคนฟังไม่ได้พูดอะไรอีกเธอจึงบอกออกมาว่า “เรื่องเมื่อคืนนี้ขอบคุณมากนะคะ”

“ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ไม่ต้องขอบคุณหรอก”

“ยังไงก็เถอะ ฉันต้องขอบคุณอยู่ดี ถ้าไม่มีคุณฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเมื่อคืนจะเจอเรื่องอะไรบ้าง”

ชายหนุ่มบอกปัดก่อนจะฉวยโอกาสนี้ถามสิ่งที่ค้างคาใจ ซึ่งสำหรับคนฟังแล้วอาจดูนอกเรื่องไปนิด

“ช่วงนี้คุณเป็นไงบ้าง…ผมรู้สึกว่าตอนเราเจอกันครั้งแรกที่วัดคุณดูผอมกว่านี้มาก” เขาลองหยั่งเชิงดู ทั้งที่ใจจริงอยากรู้ว่าช่วงนี้ชีวิตของเธอมีความผิดปกติอย่างไรมากกว่า

“สังเกตฉันด้วยเหรอคะ นึกว่ามองผ่านเลยไปตลอดเสียอีก”

ไม่มีคำตอบ…ดวงตาคู่คมยังคงมองตรงแน่วออกไป

“ตอนนี้ก็ไม่มีอะไรนะคะ แต่ถ้าเป็นก่อนหน้านี้น่ะใช่ เจอปัญหาหลายๆ อย่าง เครียดจนพ่อกับแม่แนะนำให้ไปบวช แล้วก็ได้เจอคุณนั่นแหละค่ะ พอบวชกลับมาก็ได้ข่าวดีเรื่องงานเลย”

เธอบอกอย่างไม่คิดปกปิด คงเพราะคนที่มักจะทำหน้ากระด้างเย็นชานั้นอุตส่าห์ละลายน้ำแข็งบนใบหน้าแล้วชวนคุย ไม่ใช่ถามคำตอบคำเหมือนก่อนหน้านี้ที่พอเขาไม่มีอารมณ์จะพูดด้วยเธอก็หมดอารมณ์พูดตามไปโดยปริยาย

“ดูคุณจะรักงานนี้มาก”