ทดลองอ่านนิยาย ปางบุญ บทที่ 9 – บทที่ 10

ใบหน้าซีดเซียวบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด ราวกับก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายถูกบีบรัดจนแหลกเหลว ชาหนึบไปทั้งร่าง แม้จะสะอื้นไห้จนแทบขาดใจตายอยู่ตรงนั้นแต่ก็ยังดึงดันที่จะพูด

“น้องรับรู้ได้ถึงความฮักของอ้าย..แต่น้องบ่กล้าที่จะรับความฮักของอ้ายเอาไว้ บ่กล้าที่จะต่อสู้กับปัญหาต่างๆ เพื่อที่จะได้อยู่กับอ้าย มีแต่การรับภาระเป็นม้าขี่เพื่อแลกกับชีวิตที่อยู่ดีมีสุขของอ้าย แต่สุดท้าย…”

เจ็บปวดทรมานนัก!

“ชาตินี้อยู่ร่วมบ่ได้ ขอเป็นชาติหน้า…น้องจะขอรออ้ายเสมอ”

หญิงสาวบอกทุกอย่างที่อยู่ในใจแล้วก็ทรุดตัวลงกองกับพื้นอย่างหมดเรี่ยวแรง

แต่เขาไม่อยู่ตรงนั้นแล้ว…น้อยสิงห์คำจากไปแล้ว และจะไม่มีวันได้รับรู้ถ้อยคำของเธอตราบสิ้นลมหายใจ!

ชัชพลยังคงยืนนิ่งอยู่กับที่ สิงห์คำจากไปแล้วโดยไม่ทราบความรู้สึกแท้จริงของคำแก้วเลย แต่เขายังคงอยู่ ได้รับได้รู้ทุกสิ่ง เสียงสะอื้นสั่นคลอนเข้าไปถึงหัวใจที่ห้อยอยู่ในอกข้างซ้าย หากเป็นเหมือนผลไม้ก็อยากจะเด็ดขั้วหัวใจแล้วปาทิ้งไปจะได้ไม่ต้องรู้สึกเจ็บปวดขนาดนี้

ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าที่เจ็บปวดเพราะมองเห็นอีกฝ่ายเป็นคำแก้วหรือเป็นรัตน์สิกา ชายหนุ่มเดินเข้าไปใกล้ร่างเล็กที่นั่งก้มหน้ามองพื้นปล่อยให้น้ำตาหลั่งไหลเป็นทาง เขาค่อยๆ เอื้อมมือออกไปอย่างเลื่อนลอย ไร้ความนึกคิด เพียงแค่อยากปลอบประโลมแล้วบอกกับอีกฝ่ายว่า…อย่าร้องอีกเลยนะ

ชั่วขณะที่มือใหญ่แตะกับไหล่บอบบางนั้น โลกทั้งใบก็กลับพลิกย้อนคืน…หมุนทวนสู่กาลเวลาที่แท้จริง