ทดลองอ่านนิยาย ย้อนกาลสารทวสันต์ เล่ม 1 บทที่ 1 – บทที่ 2

บทที่หนึ่ง แรงงานหญิง

เรือสั่นโคลงอย่างรุนแรงไปชั่วขณะ มีคนไม่น้อยตกใจตื่นขึ้นมา ในห้องใต้ท้องเรือที่เล็กแคบและเตี้ยมีเสียงพูดคุยกันดังขรมด้วยความหวาดหวั่นขวัญผวา

ผนังห้องมีร่องเล็กๆ อยู่หลายร่อง เชียนโม่ขยับใบหน้าเข้าไปที่ร่องหนึ่งแล้วมองออกไป แสงสว่างส่องกระทบใบหน้าของเธอเป็นเส้น เพียงเห็นท้องฟ้าเริ่มสว่างแล้ว ข้างนอกกลับคล้ายมีหมอกขาวแผ่คลุม มองเห็นอะไรไม่ชัดเจน ได้ยินแต่เสียงน้ำซัดสาดครืนครัน

เชียนโม่ขยับหัวไหล่ที่แข็งชาเล็กน้อย ท้องส่งเสียงร้องจ๊อกๆ ด้วยความหิวมานานแล้ว คอแห้งผากจนแทบจะมีควันพวยพุ่งออกมา แต่เธอก็เหมือนคนอื่นๆ ในห้องโดยสาร ไม่กล้าเคลื่อนไหวสุ่มสี่สุ่มห้า

ตั้งแต่ถูกจับตัวยัดเข้ามาในเรือลำนี้ก็ผ่านมาสองวันสองคืนแล้ว มือสองข้างถูกมัดโยงกับลำคอด้วยเชือกหยาบ ในห้องโดยสารอบอวลไปด้วยกลิ่นเลวร้ายของสิ่งปฏิกูลที่ขับถ่ายและอาเจียนออกมาผสมปนเปกัน เนื่องจากการหลบหนีและซุกซ่อนตัวในช่วงก่อนหน้านี้ เสื้อผ้าบนตัวของเชียนโม่จึงสกปรกเลอะเทอะจนไม่รู้ว่าสีอะไร แต่เธอเริ่มชินแล้ว จึงนั่งเอาแขนเท้าเข่าเงียบๆ อยู่ที่มุมหนึ่ง

ท่ามกลางแสงสลัวเลือนราง หญิงกลางคนที่นั่งอยู่ด้านข้างโอบกอดเด็กหญิงคนหนึ่งไว้ กำลังพูดอะไรกันเบาๆ ศีรษะของเด็กหญิงซุกอยู่ที่บ่าผู้เป็นแม่ส่ายไปมา คล้ายสังเกตเห็นว่าเชียนโม่กำลังมองอยู่ สายตาของหญิงคนนั้นจึงเบนมาพลางคลี่ยิ้มขวยเขิน

เชียนโม่ขยับมุมปากเล็กน้อยแล้วเบนสายตากลับ เด็กหญิงคนนั้นอายุเพียงสิบเอ็ดสิบสอง เมื่อคืนเป็นไข้สูง โชคดีที่เวลาออกมาทำกิจกรรมนอกบ้านเชียนโม่มักพกยาสามัญที่ต้องใช้ติดตัวมาด้วยเสมอจึงแบ่งให้ ช่วยให้เด็กหญิงคลายจากอาการตัวร้อนมาได้

ผู้เป็นแม่ซาบซึ้งในน้ำใจของเชียนโม่มาก พูดอะไรกับเธอมากมาย เชียนโม่เงี่ยหูตั้งใจฟัง แต่ก็จนปัญญา ภาษาพื้นเมืองที่เธอกอดบาทพระเมื่อจวนตัว* เรียนรู้มาด้วยตัวเองนั้นมีขอบเขตจำกัด เพียงฟังออกว่าอีกฝ่ายกำลังขอบคุณตน

เชียนโม่มาอยู่ในสถานที่บ้าบอแห่งนี้ด้วยความมหัศจรรย์พันลึก เธอจำได้เพียงว่าตนเองกำลังเดินอยู่บนภูเขากับสมาชิกของชมรมกิจกรรมกลางแจ้ง จู่ๆ ฝนก็ตกลงมา ทุกคนจึงรีบเคลื่อนย้ายเพื่อหาที่หลบเลี่ยงน้ำซึ่งอาจจะไหลบ่าลงมาจากยอดเขา เชียนโม่ไม่ทันระวังจึงลื่นล้มพลัดตกจากเนินเขาไป

เธอคิดว่าตัวเองต้องตายแน่แล้ว ทว่าพอลืมตาขึ้นมาก็พบกับคนเหล่านี้ ภาษาที่พวกเขาพูด เสื้อผ้าที่พวกเขาสวมใส่ บ้านเรือนที่พวกเขาอยู่อาศัยล้วนดูโบราณดั้งเดิมจนไม่อยากจะเชื่อ เชียนโม่รู้สึกราวกับตัวเองหลุดมาอยู่ต่างดาว

เชียนโม่ไม่ใช่คนที่เจอปัญหาก็ลนลาน หลังจากความร้อนใจและทำอะไรไม่ถูกในตอนแรกผ่านไป เธอก็ใช้วิธีสื่อสารกับผู้อื่นแบบพื้นฐานง่ายๆ ด้วยการยกมือทำท่าทำทาง และพักอาศัยอยู่ในสถานที่ที่ไม่รู้ว่าเป็นหมู่บ้านหรือค่ายพักบนภูเขาแห่งนี้ คนเหล่านี้ไม่รู้จักเงิน แต่กลับให้ความสนใจเป้สะพายหลังของเธออย่างมาก เชียนโม่หยิบของออกมาจำนวนหนึ่ง เอามาแลกกับอาหารและกระท่อมผุพังของพวกเขาเพื่อพักแรม

* กอดบาทพระเมื่อจวนตัว มาจากสำนวน ‘ยามปกติไม่จุดธูปไหว้ ยามจวนตัวไซร้ค่อยกอดบาทพระ’ หมายถึงไม่เตรียมตัวให้พร้อม เมื่อเรื่องมาถึงตัวแล้วถึงเพิ่งจะมาคิดหาหนทางแก้ไข