ทดลองอ่านนิยาย ย้อนกาลสารทวสันต์ เล่ม 1 บทที่ 1 – บทที่ 2

มีเสียงตวาดดังมาจากถนน เชียนโม่มองตามเสียงไปก็เห็นทหารจำนวนมากเดินมาขับไล่ฝูงชน ผู้คนรีบหลบไปอยู่สองฟากถนนจนเบียดเสียด รอทหารเดินมาถึงจึงได้เห็นว่าที่แท้ก็กำลังห้อมล้อมรถม้าคันหนึ่ง

เชียนโม่ขยับตัวไม่ได้ และเป็นครั้งแรกที่ได้เห็นรถม้าในระยะใกล้เช่นนี้ อดไม่ได้ที่จะจ้องตาเขม็ง

รถม้าทุกคันล้วนมีหลังคาคลุม ห้อยเครื่องประดับประณีตงดงามแตกต่างกันไป ดูไม่ต่างจากภาพวาดบนฝาผนังที่เธอเคยเห็นมาเมื่อก่อน บนรถม้ามีคนสองคน คนหนึ่งเป็นผู้ขับขี่ อีกคนเป็นผู้โดยสารที่มีฐานะสูงศักดิ์

และที่ทำให้เธอให้ความสนใจก็คือรูปร่างลักษณะของรถม้า

รถม้าแอกเดียวปรากฏขึ้นในสมัยราชวงศ์โจว ราชวงศ์โจวทั้งสอง* ต่างใช้มาโดยตลอด เป็นรูปแบบที่ใช้กันอยู่ทั่วไป

เชียนโม่รู้สึกหัวสมองพองโต ทันใดนั้นคนที่อยู่ข้างๆ ก็กระตุกแขนเธอ เชียนโม่ตื่นจากภวังค์ พบว่ารถม้าเหล่านั้นมาอยู่ตรงหน้าแล้ว เธอรีบก้มหน้าลงเหมือนคนอื่นๆ รอจนเสียงล้อรถไปไกลแล้วจึงกล้าเงยหน้าขึ้นมอง

“โม่!”

มีเสียงเรียกดังมาจากข้างหลัง เชียนโม่หันไป แล้วก็เห็นชายหนุ่มผมยุ่งๆ คนหนึ่งกำลังส่งยิ้มให้เธอพลางยื่นอาหารแห้งแผ่นหนึ่งมาให้

เขาชื่อหมาง เชียนโม่ไม่รู้จักชื่อที่แท้จริงของเขา เพียงเรียกตามคนอื่น

หมางดูท่าทางอายุยี่สิบกว่า รูปร่างสูงใหญ่ล่ำสัน รู้ภาษาฉู่ ภาษาซู และภาษาหยางเยวี่ยบางส่วน ทั้งยังเขียนหนังสือได้ เป็นหัวหน้ากลุ่มตัดหญ้า มีอำนาจบารมีในหมู่ทาสอยู่บ้าง

เชียนโม่คาดเดาว่าเขาน่าจะเป็นนักโทษคนหนึ่ง เพราะที่หน้าผากของเขามีรอยแผลเป็นสีดำอยู่รอยหนึ่ง แม้จะเห็นรูปร่างลักษณะไม่ชัดเจน แต่เชียนโม่รู้ว่านั่นเป็นรอยที่เกิดจากการสักหน้าแล้วทาด้วยหมึกเพื่อลงโทษและประจานผู้กระทำความผิด เป็นวิธีการที่ใช้กันอยู่ทั่วไปในสมัยโบราณ

เพราะพูดภาษาฉู่ได้ หมางกับเชียนโม่จึงพูดคุยกันรู้เรื่อง อีกทั้งหมางก็มักพากลุ่มของเชียนโม่ไปทำงานอยู่เสมอ เชียนโม่จึงจงใจตีสนิทกับเขา หมางมีไมตรีจิตมาก เป็นคนหนุ่มที่สุภาพอ่อนโยนและมองโลกในแง่ดีคนหนึ่ง เมื่อพบว่าเชียนโม่พูดอะไรไม่ได้เลยก็สอนเธอด้วยความใจดี หลายวันมานี้เชียนโม่เริ่มเรียนรู้ภาษาฉู่ได้มากขึ้นแล้ว

เชียนโม่เห็นอาหารแห้งในมือของเขาก็รีบสั่นหัว ผลักอาหารแห้งคืนกลับไป ทุกวันหมางต้องวิ่งไปวิ่งมา ยังต้องไปที่บ่อแร่ ทำงานหนักกว่าเธอมาก อาหารแห้งจำเป็นต่อเขามากกว่า

หมางงงงัน แล้วยื่นอาหารแห้งมาให้อีก

“ไม่เอา” เชียนโม่พูดด้วยภาษาฉู่

“กิน” หมางยิ้ม เอาอาหารแห้งยัดใส่มือเชียนโม่แล้วหมุนตัวเดินจากไป

เชียนโม่คิดจะไล่ตาม แต่ก็จนปัญญาเพราะผู้คุมร้องเร่งมาอีก เธอได้แต่มองตามด้านหลังศีรษะที่มีเส้นผมยุ่งเหยิงของหมางหายลับไปท่ามกลางฝูงชนที่แน่นขนัด

ดวงอาทิตย์ร้อนแรงแผดเผาผืนแผ่นดิน เป็นวันที่ทำงานหนักอีกวัน

งานของเชียนโม่ในวันนี้ยังคงเป็นการไปตัดหญ้าคาที่เนินเขา เคียวที่ใช้ตัดหญ้าทำมาจากเปลือกหอยกาบ แม้จะดูโบราณ แต่ขอบก็ถูกฝนจนคมกริบ

* ราชวงศ์โจวทั้งสอง ได้แก่โจวตะวันตก (ก่อนคริสตศักราช 1066-771 ปี) และโจวตะวันออก (ก่อนคริสตศักราช 770-256 ปี)