ทดลองอ่านนิยาย ย้อนกาลสารทวสันต์ เล่ม 1 บทที่ 1 – บทที่ 2

เศษผ้าที่เอามาพันมือถูกเสียดสีจนมองไม่เห็นสภาพเดิม เชียนโม่ตัดหญ้าไปช้าๆ ในใจยังคงคิดถึงรถม้าเมื่อครู่ก่อน

แม้จะรู้อยู่ก่อนแล้ว แต่มาวันนี้ได้เห็นหลักฐานยืนยันที่เป็นรูปธรรมยิ่งขึ้น จิตใจย่อมแตกต่างไปแล้ว ไม่รู้เพราะอารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ หรือเปล่า เธอจึงรู้สึกร้อนอบอ้าว จึงหยุดมือพักสักประเดี๋ยว เธอเหลียวมองไปรอบด้าน ด้านล่างเนินเขา แม่น้ำคดเคี้ยวสายนั้นอ้อมผ่านหาดตื้นแห่งหนึ่ง หญ้าคาขึ้นไปจนถึงริมแม่น้ำ เชื่อมต่อกับป่าต้นกก

ถ้าโชคดีอาจเข้าไปซุกหลบได้โดยไม่ถูกพบเห็น

เสียงหนึ่งดังขึ้นในใจ

เธอไม่ใช่คนของที่นี่

หัวใจของเชียนโม่เต้นตึกตัก เธอหันไปมองที่ด้านข้าง อาหมู่กับหญิงสาวคนอื่นๆ ต่างทำงานอย่างแข็งขัน ข้างกายมีหญ้าคาล้มเอนอยู่กองใหญ่ เธอเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า น่าจะสิบนาฬิกาได้ ตามกฎระเบียบในช่วงที่ผ่านมา เมื่อดวงอาทิตย์อยู่ตรงหัว ผู้คุมก็จะให้พวกเธอกลับไปที่เขตเหมืองแร่ ไปทำอาหารให้ทาสทั้งหลายและทำงานจุกจิกอื่นๆ…

ไม่ไกลจากที่นี่เท่าไรมีคนส่งน้ำมาให้แล้ว เงาร่างหนึ่งเข้ามาบดบังอยู่เบื้องหน้าเชียนโม่ เธอเงยหน้าขึ้นก็พบว่าเป็นหมาง

ในมือของเขาถือชามดินเผาใส่น้ำมาเต็มชามหนึ่ง เขาส่งยิ้มให้นางแล้วยื่นชามมาให้

ทุกคนต่างฉวยโอกาสพักเอาแรงในช่วงดื่มน้ำ เชียนโม่เองก็วางเคียวเปลือกหอยลง หันไปกล่าวขอบคุณหมางแล้วรับชามใส่น้ำมา เธอนั่งลงบนพื้นหญ้า ดื่มน้ำทีละคำๆ น้ำนี้มาจากแหล่งน้ำบนภูเขา ใสเย็นชุ่มคอ หลังจากดื่มน้ำหมด เชียนโม่พบว่าหมางจ้องมองเธออยู่ตลอด

เชียนโม่งงงัน ลูบใบหน้าตัวเองโดยสัญชาตญาณ พลันนึกได้ว่าใบหน้าของเธอเดิมก็สกปรกอยู่แล้ว จึงรีบหยุดมือ

หมางยิ้มแล้วเอ่ยถาม “โม่ เจ้ามาจากที่ใด”

“ซู” เชียนโม่บอก

หมางกลับสั่นหัว “ไม่ เจ้าพูดภาษาซูไม่ได้ แต่กลับพูดภาษาฉู่ได้”

นี่เป็นปัญหาที่มองเห็นได้ชัดเจน เชียนโม่ได้แต่ยิ้ม ไม่รู้จะอธิบายอย่างไร

“เจ้ายังเขียนหนังสือได้” หมางเอากิ่งไม้ขีดๆ เขียนๆ ที่พื้นดินแล้วมองเธอ “เจ้าเป็นคนในวงศ์สกุลสูงศักดิ์”

เชียนโม่ตะลึงงัน จากนั้นก็ฝืนยิ้ม เธออยากจะบอกว่าเจ้าเคยเห็นคนในวงศ์สกุลสูงศักดิ์ต้องตกอยู่ในสภาพน่าเวทนาเช่นข้าหรือ ทว่าต้องพูดหลายคำเช่นนี้ จำนวนคำศัพท์ที่เธอรู้ก็ไม่พอใช้แล้ว จึงได้แต่สั่นหัวบอก “ไม่ใช่” พูดจบเธอก็ย้อนถามบ้าง “เจ้าก็เขียนหนังสือได้ เจ้าเป็นคนในวงศ์สกุลสูงศักดิ์หรือ”

หมางยิ้ม มองจ้องเธอเหมือนยังอยากจะพูดอะไร ทันใดนั้นก็มีเสียงเอะอะดังขึ้น ทั้งสองหันไปมอง เห็นหญิงคนหนึ่งล้มลงกับพื้น เกร็งแข็งไปทั้งร่าง คนที่อยู่ข้างๆ รีบเข้าไปพยุง ทั้งตบๆ หน้า ทั้งกดที่จุดเหรินจง* แต่หญิงคนนั้นยังคงมือไม้เกร็งไม่หยุด ไม่นานก็หมดสติไป

หมางรีบวิ่งเข้าไป หลังจากตรวจดูแล้วก็เรียกคนให้พานางกลับไป คนอื่นๆ ต่างแสดงความคิดเห็นต่างๆ นานา เชียนโม่ยืนอยู่มุมหนึ่ง เห็นหญิงผู้นั้นเอามือโอบตัวร่างสั่นระริกคล้ายหนาวมาก

เธอมองผู้คนช่วยกันหามหญิงสาวคนนั้นกลับไป ในใจกลับคิดถึงเรื่องอีกเรื่องหนึ่ง

* จุดเหรินจง คือจุดชีพจรอยู่ตรงร่องใต้จมูกเหนือริมฝีปาก ใช้ปลายนิ้วกดคลึงแก้อาการเมารถ เมาเรือ หรือเป็นลม