ทดลองอ่านนิยาย ย้อนกาลสารทวสันต์ เล่ม 1 บทที่ 1 – บทที่ 2

ที่พักอาศัยในเหมืองแร่มีสภาพไม่ดีนัก ทั้งต้องทำงานหนักมาก หลังจากสองวันก่อนมีฝนตกลงมาก็มีคนไม่น้อยล้มป่วยลง ตอนแรกเชียนโม่เข้าใจว่าเป็นเพียงไข้หวัดธรรมดาทั่วไป แต่ดูไปดูมาก็รู้สึกไม่ถูกต้อง การล้มป่วยของพวกเขาเกิดขึ้นอย่างฉับพลัน เดี๋ยวหนาวเดี๋ยวร้อน ทั้งปวดศีรษะ ทั้งมีเหงื่อออกเวลาหลับ นอกจากนี้ไข้นี้คล้ายมีการแพร่ติดต่อ ถ้าในเพิงที่พักมีคนล้มป่วย ไม่นานก็จะพบคนที่อยู่รอบข้างมีอาการในลักษณะเดียวกัน

“เป็นไข้จับสั่น” หมางกระซิบเสียงต่ำ

ไข้จับสั่น…เชียนโม่รู้จัก แคว้นฉู่ภูมิอากาศชื้น ในหนังสือประวัติศาสตร์เอ่ยถึงว่าเชื้อไข้จับสั่นเคยทำให้กองทัพแคว้นฉินที่ยกทัพลงใต้มาตีแคว้นฉู่ได้รับความเสียหายหนัก ในสมัยปัจจุบันคนจำนวนมากเห็นว่าไข้จับสั่นนี้ความจริงแล้วก็คือไข้มาลาเรีย ติดต่อโดยผ่านยุง ในยุคสมัยที่การแพทย์ยังไม่เจริญ มีผู้คนล้มตายเพราะมาลาเรียในขอบเขตกว้างขวาง มากจนไม่สามารถยกมากล่าวได้หมด

หญิงที่ล้มป่วยลงผู้นี้พักอาศัยอยู่ใกล้ๆ กับเพิงที่พักของเชียนโม่ ถ้านางเป็นไข้มาลาเรียจริง ก็ยากจะรับประกันได้ว่าจะไม่ติดต่อมาถึงตน ที่นี่ไม่มีโรงพยาบาล ไม่มีหยูกยา เกิดตนติดโรคไปด้วย…

เชียนโม่ไม่กล้าคิดต่อ แต่เธอกลับนึกถึงอีกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้

สมัยเด็ก เธอตามคุณย่าไปศึกษาภาคสนาม ไปพักในหมู่บ้านแห่งหนึ่ง ตอนนั้นคนในกลุ่มที่ไปศึกษาด้วยกันคนหนึ่งได้รับเชื้อมาลาเรียเข้า เชียนโม่จำได้ สถานที่แห่งนั้นห่างไกลความเจริญมาก ในเวลาอันสั้นไม่อาจส่งคนป่วยไปโรงพยาบาลได้ คุณย่ากับคนในทีมใช้วิธีรักษาแบบโบราณ ขึ้นเขาไปเก็บสมุนไพร หลังจากคนป่วยกินยาลงไป นอนหลับไปคืนหนึ่งตื่นขึ้นมาก็หายแล้ว

สูตรยานั่นเชียนโม่พอจะจำได้ ในนั้นมียาตัวหนึ่งสำคัญมาก คุณย่าเคยบอกชื่อยาตัวนั้นกับเธอ และยังพาไปดูให้รู้จักแยกแยะ

ชื่ออะไรนะ…

วันเวลาผ่านมานานเกินไป เชียนโม่พยายามย้อนนึกดู แต่คิดเท่าไรก็คิดไม่ออก

ตอนต้าฟู* อู่จวี่มาถึงถงซานก็มีคนเข้ามารายงานกงอิ่นเรื่องมีโรคระบาดเกิดขึ้นในเขตเหมืองแร่อีกแล้วเข้าพอดี

กงอิ่นฟังแล้วก็ชำเลืองตามองอู่จวี่ด้วยท่าทีอึดอัดลำบากใจ

เขาได้ทำตามรับสั่งของฉู่หวังแล้ว ให้เหล่าแรงงานทาสสร้างที่พักอาศัยเพิ่ม คิดไม่ถึงว่าฟ้าดินกลับไม่เป็นใจ เรือนพักยังไม่ทันแล้วเสร็จ ฝนก็ตกลงมา โรคระบาดก็แพร่กระจายขึ้นมาอีก ให้บังเอิญอู่จวี่ผู้เป็นขุนนางใกล้ชิดฉู่หวังมารู้เรื่องนี้เข้าพอดี

“ทำเช่นที่ผ่านมา ย้ายผู้ป่วยออกไป” กงอิ่นพยายามพูดให้เฉียบขาด “รีบไปเชิญหมอผีใหญ่มา ร่ายรำขับไล่สิ่งชั่วร้าย”

ลูกน้องรับคำสั่ง

กงอิ่นมองอู่จวี่ เอ่ยด้วยสีหน้าไม่ค่อยดีนัก “ในเหมืองแร่อากาศร้อนชื้น มีโรคระบาดเกิดขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า ป้องกันไม่หวาดไม่ไหว”

อู่จวี่ยิ้มแล้วว่า “กงอิ่นลำบากแล้ว”

* ต้าฟู เป็นคำเรียกผู้เป็นขุนนางในสมัยนั้นด้วยความยกย่อง