ทดลองอ่านนิยาย ย้อนกาลสารทวสันต์ เล่ม 1 บทที่ 1 – บทที่ 2

กงอิ่นรีบกล่าว “มิกล้า” พูดแล้วก็กลอกนัยน์ตาไปมา “หลายวันก่อนต้าหวังเสด็จมาที่ถงซาน บอกว่าอีกไม่นานจะเสด็จมาอีก ไม่ทราบ…”

“ข้ามาด้วยเรื่องอื่น” อู่จวี่กล่าว “ต้าหวังยังอยู่ที่เมืองอี๋ ข้ากำลังคุมการทำเครื่องทองแดงต่างๆ ในวัดของอดีตหวัง พาช่างมาเลือกทองแดง”

กงอิ่นรู้สึกเบาใจ รีบทำหน้ายิ้มแย้ม “ในเหมืองมีทองแดงทุกระดับ ต้าฟูเลือกได้ตามใจชอบ”

เชียนโม่คิดไม่ถึงว่าอาหมู่ก็จะล้มป่วยลงด้วย

อาหมู่นอนอยู่บนกองฟาง เดี๋ยวก็ร้อนเดี๋ยวก็หนาว อาหลีเฝ้าอยู่ข้างๆ ร้อนใจจนทำอะไรไม่ถูก

ในเวลานี้เองพวกทหารก็จะมาพาตัวอาหมู่ไป ตอนแรกอาหลีไม่ยอม ทั้งร้องไห้ทั้งโวยวาย แต่หลังจากนั้นไม่นานหมอผีที่สวมชุดอลังการมาถึง อาหลีก็เปลี่ยนจากเศร้าโศกมาดีใจทันที

เชียนโม่มองผู้คนย้ายคนป่วยมารวมกันที่ลานกว้างแห่งหนึ่ง และก่อกองไฟขึ้นตรงกลาง หมอผีสวมเสื้อผ้าหลากสีสัน สวมหน้ากาก ทางหนึ่งหันหน้าเข้าหากองไฟแล้วร่ายรำ ทางหนึ่งก็ท่องบ่นคาถา

ไก่ตัวผู้ตัวหนึ่งถูกจับมา มันร้องอ๊อกๆ หมอผีจับคอไก่ไว้ เงื้อมือตวัดมีดลง เลือดอุ่นๆ สาดกระเซ็นไปทั่วพื้น

ผู้คนที่เฝ้ามองอยู่รอบด้านรวมทั้งอาหลีต่างคุกเข่าหมอบกราบกับพื้น อธิษฐานด้วยความเคารพเลื่อมใส

เชียนโม่ย่นหัวคิ้ว

ในยุคสมัยนี้เรื่องเวทมนตร์กำลังเฟื่องฟู การแพทย์ยังไม่ได้แยกออกมาจากเวทมนตร์ โรคมาลาเรียติดต่อได้ การแยกคนป่วยออกจากคนแข็งแรงเป็นเรื่องถูกต้อง แต่ดูจากลักษณะท่าทางในเวลานี้ พวกเขาคงคิดเพียงจะขอให้เทพเจ้าช่วย ซึ่งไม่มีประโยชน์ต่อคนป่วย

เชียนโม่มองไปที่อาหมู่ นางยังคงทุกข์ทรมาน ใบหน้าเต็มไปด้วยเหงื่อ ดูเหมือนจะร้อนจนทนไม่ไหว

เชียนโม่แอบร้อนใจ แต่ก็หาหนทางไม่ได้ ไม่นานผู้คุมก็มาไล่ทาสทั้งหลายให้ไปทำงาน เชียนโม่จำต้องตามคนอื่นๆ ไปทำงาน

บนเนินเขาที่เกี่ยวหญ้าคามีคนขาดหายไปจำนวนหนึ่ง ทาสทั้งหลายที่มาทำงานก็พากันแสดงความคิดเห็นต่างๆ นานา แม้จะฟังไม่ออก เชียนโม่ก็รู้ว่าพวกเขากำลังพูดถึงเรื่องโรคระบาด

หมางพาคนมาเก็บยาสมุนไพร เก็บหญ้าต้นเล็กๆ ที่เรียกว่าชิ่นเป็นกำๆ ใส่ไว้ในกระบุง เชียนโม่ก็กำลังเก็บสมุนไพรตามสูตรยาที่อยู่ในความทรงจำ หาไปทีละอย่างๆ

ที่ข้างกาย อาหลีเกี่ยวหญ้าสมุนไพรขึ้นมากำหนึ่งแล้วส่งให้หมาง หมางดูแล้วสั่นหัว บอกนางว่าไม่ใช่ อาหลีกำลังจะโยนทิ้ง ต้นหญ้าเล็กๆ กำนั้นกลับดึงดูดสายตาของเชียนโม่

เศษเสี้ยวของความทรงจำปะติดปะต่อกันขึ้นมา

‘…ต้นนี้เรียกว่าหวงฮวาเฮา* อย่าจำผิดล่ะ’ คุณย่าเอาหญ้าสมุนไพรวางในตะกร้าของเชียนโม่แล้วบอกด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

ทุกคนต่างฝากความหวังไว้กับหมอผี แต่เหนือความคาดหมาย พอถึงช่วงหลังยามอู่** จู่ๆ หมอผีก็หมดสติล้มลง คนที่อยู่ข้างๆ รีบพยุงเขาขึ้นมา พบว่าเขาตัวร้อนจี๋ไปทั้งร่าง ทั้งกระตุกเกร็งไม่หยุด

* ชิ่นและหวงฮวาเฮาเป็นสมุนไพรตระกูลเดียวกับโกฐจุฬาลัมพา (Artemisia annua Linn.) มีสรรพคุณแก้ไข้ที่เกิดจากความร้อนในฤดูร้อน ไข้ต่ำๆ ที่ไม่มีเหงื่อ ไข้จับสั่น หรือไข้ที่เกิดจากวัณโรค

** ยามอู่ คือช่วงเวลา 11.00 น. ถึง 13.00 น.