ทดลองอ่านนิยาย ย้อนกาลสารทวสันต์ เล่ม 1 บทที่ 1 – บทที่ 2

คำพูดหลุดออกจากปาก เธอถึงพบว่าที่ตนพูดออกมาไม่ใช่ภาษาฉู่

ฉู่หวังยังไม่ได้พูดอะไรก็มีเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านนอกแล้ว

“ต้าหวัง!” ซูฉงและคนอื่นๆ รวมถึงทหารรักษาการณ์เร่งรุดมาถึง พอเห็นหอกยาวและดาบในมือทหารรักษาการณ์เหล่านั้น น้ำตาของเชียนโม่ก็แทบจะไหลออกมาแล้ว

ฉู่หวังมองห้องบรรทมที่ชั่วพริบตาเดียวก็เต็มไปด้วยผู้คนแล้วรู้สึกลมหายใจติดขัดอยู่ในอก ความมึนเมาสลายไปหมด

“พวกเจ้าจะทำอะไร” เขาถามเสียงเย็น

ตอนซูฉงเข้ามา เห็นภาชนะทองแดงบนพื้นและสีหน้าตื่นตระหนกตกใจของหญิงสาวที่ยืนอยู่ด้านข้างก็เข้าใจเรื่องทุกอย่างแล้ว

เขามองเสี่ยวเฉินฝูด้วยหางตาแวบหนึ่ง แล้วทำความเคารพด้วยท่าทางเคร่งครัด กำลังจะเอ่ยปากพูด อู่จวี่กลับพรวดพราดเข้ามา

“ต้าหวัง” เขาประสานมือแล้วรายงาน “เมื่อครู่กระหม่อมได้ยินข่าวว่าในเขตเหมืองแร่มีคนเป็นโรคระบาดอีกแล้วพ่ะย่ะค่ะ” พูดจบเขาก็มองเชียนโม่ที่อยู่ตรงมุมห้องแวบหนึ่ง แล้วก็ไม่ผิดจากที่คาด เขาเห็นในดวงตาของนางมีประกายผุดวาบขึ้น อู่จวี่กล่าวต่อ “ต้าหวังได้โปรดส่งตัวแรงงานหญิงโม่ไปช่วยรักษาด้วยพ่ะย่ะค่ะ”

ฉู่หวังได้ยินคำพูดนี้ สีหน้าไม่แปรเปลี่ยน

เขามองไปที่เชียนโม่ นางก้มหน้า เพียงเห็นมือสองข้างที่กำแน่นของนาง

“รู้แล้ว” เขาเอ่ยขึ้นช้าๆ น้ำเสียงกลับคืนสู่ปกติ ไม่มีคลื่นไม่มีลม

โปรดติดตามตอนต่อไป…