ทดลองอ่านนิยาย ย้อนกาลสารทวสันต์ เล่ม 1 บทที่ 3 – บทที่ 4

หืม? ฉู่หวังมองไปที่เขา หัวคิ้วเลิกสูงเล็กน้อย

เชียนโม่สติรางๆ เลือนๆ อยู่ตลอดเวลา

เธอรู้ว่าตัวเองกำลังมีไข้ จิตสำนึกกลับไม่ค่อยแจ่มชัด

เธอรู้สึกว่าตัวเองกำลังวิ่งอยู่บนเส้นทางที่หลบหนี อยู่ในอุโมงค์ยาวที่มองไม่เห็นปลายทาง กำลังหาปากทางออก กำลังพายเรือสุดชีวิตอยู่ในแม่น้ำที่ไหลเชี่ยว พยายามหนีจระเข้และลูกศรที่ไล่ตามมา

แต่บางครั้งเธอก็ฝันเห็นตัวเองได้กลับไปที่บ้านแล้ว กำลังนอนอยู่บนเตียงหลังใหญ่อย่างสบาย มองเห็นม่านหน้าต่างที่มีแสงอาทิตย์อบอุ่นส่องลอดเข้ามาถูกลมพัดปลิวไหวน้อยๆ ข้างหูมีเสียงบางอย่างที่ไม่ได้ยินมานาน คล้ายเสียงร้องขายเต้าฮวยที่ใต้ตึกในช่วงเช้าตรู่ และก็คล้ายมีใครกำลังพูดคุยเรื่องสัพเพเหระ ส่งเสียงเอะอะอึกทึก

เชียนโม่รู้สึกหนาว คิดจะไปปิดหน้าต่าง แต่ทำอย่างไรก็ลุกไม่ขึ้น

เสียงที่ดังอยู่ข้างหูดูชัดเจนมากขึ้น ดังหึ่งๆ เสียงนกร้องดังมาเข้าหูหลายคำ ไม่ใช่เสียงนกกระจอกที่ได้ยินอยู่เสมอ เสียงนกที่ร้องนี้ดังยาวกว่า ก้องและสูงกว่า แปลกหูกว่า…

เธอลืมตาขึ้น พอสัมผัสเข้ากับแสงสว่างก็รู้สึกปรับสายตาไม่ค่อยได้

ประสาทสัมผัสรอบตัวค่อยๆ ชัดเจนขึ้น

เธอนอนอยู่บนเตียงไม่ผิด ยังห่มผ้าห่ม มีความรู้สึกว่าพื้นโยกคลอนเล็กน้อย ยังมีเสียงน้ำ

ห้องโดยสารในเรือ?

เชียนโม่ขยับตัว พลันรู้สึกเจ็บที่แผ่นหลังอย่างรุนแรง เธอร้องโอยออกมาคำหนึ่งแล้วสูดลมหายใจเข้าลึกๆ

“หากกว่าเหรินเป็นเจ้า จะนอนนิ่งๆ ไม่ขยับ” เสียงราบเรียบเสียงหนึ่งดังขึ้น

เชียนโม่ชะงักอึ้งไปชั่วขณะแล้วเอียงหน้าไป

ยังคงปรับสายตาให้เข้ากับแสงสว่างไม่ค่อยได้ เชียนโม่หรี่นัยน์ตาเล็กน้อย แล้วก็เห็นชายคนหนึ่ง เขาสวมเสื้อขาวหมวกดำนั่งอยู่ด้านข้าง มือหนึ่งถือแผ่นไม้ไผ่ มือหนึ่งถือพู่กัน คล้ายกำลังเขียนอักษร

เขาไม่ได้มองเชียนโม่ สนใจแต่สิ่งที่อยู่ในมือ

มองไปจากมุมที่เชียนโม่อยู่ เธอเห็นใบหน้าด้านข้างของเขาได้ชัดเจน แสงบางเบาส่องสะท้อนใบหน้า ขับเน้นให้เห็นขนคิ้วตรงหนาและดั้งจมูกที่โด่งเป็นสัน มีเชือกเล็กๆ เส้นหนึ่งเชื่อมติดกับหมวกและมีมุกประดับเม็ดหนึ่งอยู่ตรงหูของเขา ปลายเชือกมัดเป็นปมอย่างประณีตงดงามอยู่ตรงระหว่างขากรรไกรล่างและลำคอของเขา

เชียนโม่มองเขาแล้วก็รู้สึกหมดอาลัยตายอยาก

ไม่มีใครพูดอะไร

ฉู่หวังเขียนเสร็จก็วางแผ่นไม้ไผ่และพู่กันลง แล้วจึงหันไปมองนาง

สตรีผู้นี้มองจ้องเขาเขม็ง ในดวงตาไม่มีแววหวาดกลัวแม้แต่น้อย

ฉู่หวังไม่ถือสา เอ่ยขึ้นช้าๆ “เจ้าคงจะแปลกใจ เพราะเหตุใดกว่าเหรินจึงไม่สังหารเจ้า”

เชียนโม่ไม่ตอบ

ฉู่หวังเอนพิงไปข้างหลัง เอามือวางลงบนโต๊ะ “พาเข้ามา”

ประตูไม้เปิดออก ซื่อเหรินพาคนผู้หนึ่งเข้ามาคุกเข่าหมอบลงเบื้องหน้าฉู่หวัง “ข้าน้อยกงหู คารวะต้าหวัง”

เชียนโม่มองเขา ในใจเริ่มหนักอึ้ง