ทดลองอ่านนิยาย ย้อนกาลสารทวสันต์ เล่ม 1 บทที่ 3 – บทที่ 4

“ยืนอยู่ทำไม เจ้าไม่ใช่จะออกมาชมทิวทัศน์หรือ” ฉู่หวังพลันเอ่ยขึ้น

เชียนโม่ต้องล้มเลิกความคิด มองเขาแล้วก็จำต้องเดินไปหยุดยืนอยู่ข้างๆ เขา

มีคนบอกว่าเที่ยวสนุกหรือไม่ สิ่งสำคัญไม่ได้อยู่ที่ไปเที่ยวที่ไหน หากแต่อยู่ที่ไปเที่ยวกับใครต่างหาก เชียนโม่รู้สึกว่าคำพูดประโยคนี้ถูกต้องที่สุด

ก็เหมือนกับตอนนี้

ก่อนหน้านี้เธอชมทิวทัศน์ นั่นก็คือชมทิวทัศน์ แต่หลังจากข้างกายมีฉู่หวังเพิ่มมาคน ชมทิวทัศน์ก็กลายเป็นเรื่องแปลกประหลาดอย่างหนึ่ง ภูเขาท้องทุ่งเขียวขจี ทัศนียภาพดั้งเดิมที่ในสมัยปัจจุบันจะได้เห็นก็แต่ในภาพยนตร์สารคดีเท่านั้นระผ่านหน้าไปไม่รู้เท่าไร เชียนโม่กลับไม่อาจตั้งอกตั้งใจชื่นชม เพราะเธอไม่อาจมองข้ามการดำรงอยู่ของคนข้างๆ ผู้นี้ได้

“ซื่อเหรินฉวีบอกว่าเจ้าถือกำเนิดจากสกุลสายหลิน” ฉู่หวังถาม

เชียนโม่เข้าใจความหมายของเขา ที่เขาถามคือซื่อ จุดประสงค์ก็เพื่อจะยืนยันภูมิหลังของเธอ

“ไม่ ข้าสกุลต้นหลิน” เชียนโม่บอกตรงไปตรงมา

ฉู่หวังงุนงง “ใต้หล้าไม่มีสกุลต้นหลิน”

“มี ข้าสกุลต้นหลิน”

ฉู่หวังเห็นนางสีหน้าเด็ดเดี่ยวแน่วแน่ ออกจะจนคำพูด

“แรงงานหญิงโม่” เสี่ยวเฉินฝูเอ่ย “เจ้าคงรู้ความผิดฐานหลอกลวงเบื้องสูงกระมัง”

เชียนโม่มองเขาแล้วว่า “นี่เป็นความจริง ใต้หล้ากว้างใหญ่เพียงนี้ รู้ได้อย่างไรว่าไม่มีสกุลต้นหลิน”

เสี่ยวเฉินฝูคิดไม่ถึงว่านางจะกล้าโต้แย้ง ขณะจะตำหนิตักเตือน ฉู่หวังกลับโบกมือให้เขาล่าถอยไป

ฉู่หวังถูกกระตุ้นให้เกิดความอยากรู้อยากเห็นขึ้นมา คิดจะถามให้ถึงที่สุด “แรงงานหญิงโม่ เจ้าเขียนหนังสือได้ใช่หรือไม่”

“ใช่เพคะ”

“ที่เจ้าเขียนคือตัวอักษรฉู่” ฉู่หวังกล่าวอย่างแฝงความหมายลึกซึ้ง “เจ้าบอกข้าซิ ใครสอนอักษรฉู่ให้เจ้า”

“ปู่ของข้า”

“เขาเป็นคนฉู่?”

เชียนโม่นิ่งคิด “นับว่าใช่”

“คนฉู่สอนอักษรฉู่ให้เจ้า แต่กลับไม่สอนภาษาฉู่”

เชียนโม่ยิ้มเหย “เพคะ”

ฉู่หวังคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม แววตาขบคิด เขาให้คนเอาพู่กัน หมึก และแผ่นไม้ไผ่มายื่นให้เชียนโม่ “เขียนชื่อสกุลเจ้าลงไป”

เชียนโม่งงงัน รับเอามาแล้วทำตามที่เขาบอก เธอเคยฝึกเขียนพู่กันจีน แม้พู่กันในยุคสมัยนี้เธอจะใช้ได้ไม่ชินมือนัก แต่โดยรวมแล้วก็ไม่มีปัญหา

ฉู่หวังมองตัวอักษรสวยงามบนแผ่นไม้ “หลิน…” เขาอ่านแล้วย่นหัวคิ้ว “ข้างหลังคืออะไร ตัวอักษรของชนเผ่าป่าเถื่อนไร้อารยธรรมหรือ”

เชียนโม่มองสีหน้าของเขา ผ่านไปครู่หนึ่งก็พลันตระหนักขึ้นมา