ทดลองอ่านนิยาย ย้อนกาลสารทวสันต์ เล่ม 1 บทที่ 3 – บทที่ 4

บทที่สี่ คืนสู่นครอิ่งตู

ฉู่หวังกลับถึงวังหลวง หลังจากพักผ่อนเล็กน้อยก็เรียกประชุมขุนนางทันที ปรึกษาหารือเรื่องตอบโต้การโอบล้อมโจมตีของชนเผ่าหรงและชนเผ่าอี๋

ในท้องพระโรง บรรยากาศหนักอึ้ง ไม่มีท่าทีคึกคักเหมือนตอนต้อนรับฉู่หวังอีก

“ในแคว้นเกิดทุพภิกขภัย พวกซานหรงมาถึงภูเขาฟู่ซาน เนินหยางชิว แคว้นยงเป็นผู้นำชนเผ่าหมานก่อกบฏต่อแคว้นฉู่ แคว้นหมีพาพวกไป่ผูมาถึงเมืองเสวี่ยน” ฉู่หวังนั่งอยู่ในตำแหน่งสูงเอ่ยขึ้น “ท่านทั้งหลายมีแผนรับมือที่ดีหรือไม่”

เสียงพูดขาดคำ ไม่นานต้าฟูผู้หนึ่งก็ก้าวออกมา “กระหม่อมเห็นว่าย้ายเมืองหลวงไปอยู่บนเนินเขาสูง ก็จะแก้ปัญหาเร่งด่วนนี้ได้”

ขุนนางทั้งหลายต่างแสดงความคิดเห็นต่างๆ นานา มีคนคัดค้าน มีคนเห็นด้วย

“กลุ่มชาวหมานกลุ่มชาวอี๋ท่าทีดุดัน ชนเผ่าซานหรงก็ลงจากเนินหยางชิวแล้ว เมืองจือฉีตกอยู่ในอันตราย จือฉีอยู่ห่างจากนครอิ่งตูเพียงสองร้อยลี้ ถ้าถูกยึดไปเมื่อใด นครอิ่งตูก็ยากจะรักษาไว้ได้ ไม่สู้ย้ายเมืองหลวงเพื่อหลบภัยชั่วคราว”

“หากเสียนครอิ่งตูเมื่อใด ความเสียหายก็จะเกิดขึ้นอย่างมากมายมหาศาล ไม่สู้ถอยชั่วคราวเพื่อจะรักษา…”

“ช่างเป็นการถอยเพื่อจะรักษาที่ดียิ่งนัก!” ซูฉงยิ้มหยันและออกจากแถวมากล่าวตำหนิ “ศัตรูอยู่ตรงหน้า พวกท่านไม่คิดจะยกทัพไปปราบปราม กลับเอาแต่จะถอยหนี ช่างน่าอับอายขายหน้า!”

“ต้าฟูกล่าวเช่นนี้ก็ไม่ถูก!” มีคนออกมาคัดค้านทันที “พวกข้าคิดการวางแผนเพื่อบ้านเมือง ย้ายเมืองหลวงเป็นแผนชั่วคราว จะน่าอับอายขายหน้าได้อย่างไร”

“ถอยได้เพียงชั่วครู่ชั่วขณะ ไม่อาจปกป้องบ้านเมืองตลอดไปได้!” ในเวลานี้เองเหว่ยจย่าก็ออกจากแถวมา “กระหม่อมเห็นว่าเราย้ายไปได้ ข้าศึกก็ตามไปได้ ไม่สู้ยกทัพไปปราบปรามชาวยง ชาวหมี และชาวไป่ผู พวกเขาต่างเข้าใจว่าเราเกิดภัยแล้งอดอยาก ไม่อาจต้านทานกองกำลังข้าศึกได้ ถึงได้ยกทัพมารุกรานเรา หากเราสามารถยกทัพไปโจมตีแคว้นยง พวกเขาจะต้องเกิดความหวาดกลัวและถอนกำลังออกไป ส่วนไป่ผูเดิมก็อยู่กระจัดกระจายตามที่ต่างๆ อยู่แล้ว ย่อมจะแยกย้ายกันกลับเมืองของตน ยังจะมีใครมารุกรานเราอีก”

คำพูดนี้พอเอ่ยออกมาก็มีเสียงสนับสนุนดังกระหึ่มขึ้น

“กระหม่อมเห็นด้วยพ่ะย่ะค่ะ!” อู่จวี่แสดงท่าทีเห็นชอบทันที

ซูฉงก็กล่าวขึ้น “กระหม่อมก็เห็นด้วยพ่ะย่ะค่ะ!”

ฉู่หวังเพียงมองดู ไม่กล่าวอะไรแม้แต่คำเดียว แต่กลับส่งสายตาไปที่ซือหม่าโต้วเจียวซึ่งตลอดเวลาเอาแต่นิ่งเงียบไม่เอ่ยวาจา

“ซือหม่าเห็นอย่างไร” ฉู่หวังเอ่ยถาม

โต้วเจียวสีหน้าไม่สะทกสะท้าน มองทุกคนที่อยู่ในท้องพระโรง แล้วหันมาประสานมือให้ฉู่หวัง “กระหม่อมเห็นว่าแผนของกงอิ่นดีมากพ่ะย่ะค่ะ”

ฉู่หวังตัดสินใจเด็ดขาดแล้วลุกขึ้นมาทันที กล่าวด้วยเสียงก้องกังวาน “กว่าเหรินตัดสินใจแล้ว จะยกทัพไปปราบยง!” พูดจบก็เลิกประชุม