ทดลองอ่านนิยาย ย้อนกาลสารทวสันต์ เล่ม 1 บทที่ 3 – บทที่ 4

กงซุนหรงดวงตาเปล่งประกายแวววาว “ประการที่สอง ระหว่างแคว้นฉินกับแคว้นฉู่หนทางห่างไกล ส่วนแคว้นจิ้นอยู่ติดชายแดน แคว้นฉู่มอบแร่ทองแดงให้แคว้นจิ้น แต่กลับไม่เป็นพันธมิตรกัน ไยมิใช่ความหนาบางไม่สมดุลหรอกหรือ”

ได้ฟังคำพูดนี้แล้ว ฉู่หวังเลิกคิ้วขึ้นน้อยๆ

ความเงียบแผ่ปกคลุมไปทั่วห้องโถง ผ่านไปครู่หนึ่งซูฉงก็หัวเราะแล้วปรบมือขึ้นเป็นคนแรก

ทุกคนพากันปรบมือตาม กล่าวยกย่องชมเชยออกมาพร้อมกัน มีคนร้องตะโกนขึ้น “คำพูดของกงซุน งดงามดุจผ้าไหมและเครื่องหยก!”

บรรยากาศเปลี่ยนพลิกไปในทันที โต้วซังลิ้นแข็งค้าง สีหน้าขาวครึ่งแดงครึ่ง ได้แต่มองไปทางโต้วเจียว

โต้วเจียวสีหน้าไม่สงบนิ่ง ในยามนี้ก็ได้แต่หัวเราะ ปรบมือสองทีอย่างไม่เต็มอกเต็มใจ

ฉู่หวังนั่งอยู่บนที่สูง แววตาค่อยๆ จับนิ่ง สายตาที่มองกงซุนหรงต่างไปจากเดิม กงซุนผู้นี้อายุไม่มาก แต่ฉินป๋อกลับมอบหมายให้เขามาทำหน้าที่ทูตยังแคว้นฉู่อย่างวางใจ ย่อมไม่ใช่ไม่มีเหตุผล

“ฉินฉู่แยกกันอยู่เหนือใต้ ต่างเป็นแคว้นที่อยู่ห่างไกล” ฉู่หวังเอ่ยขึ้น “อดีตหวังมองการณ์ไกล จึงผูกสัมพันธ์อันดีระหว่างฉินฉู่ ทำการค้าที่เอื้อประโยชน์ต่อกัน ร่วมกันต้านข้าศึกจากภายนอก ทั้งหมดนี้ยังเป็นสติปัญญาความสามารถของท่านทั้งหลายด้วย” พูดจบก็รับสั่งให้ซื่อเหรินเติมสุรา แล้วชูจอกให้กงซุนหรง

คำพูดไม่หนักไม่เบา เป็นบันไดเปิดทางลงให้พอดี

ฉู่หวังแสดงท่าทีเป็นมิตร กงซุนหรงย่อมไม่อาจไม่รับเจตนาดีของเจ้าบ้าน จึงยิ้มแล้วชูจอกให้ทุกคนตามมารยาทก่อนจะดื่มสุรา

หลังจากเชียนโม่มาถึงวังหลวง ซื่อเหรินฉวีใคร่ครวญถึงฐานะของเชียนโม่ ไม่ได้จัดให้นางอยู่ในตำหนักฝ่ายใน หากแต่ให้นางเข้าพักในห้องปีกข้างของเรือนพักในวังเช่นข้าราชสำนักทั่วไป

ไม่มีใครมาวุ่นวายกับเธอ เชียนโม่อยู่ว่างไม่มีอะไรทำ หลังจากเที่ยวชมโครงสร้างและการตกแต่งประดับประดาของตำหนักงดงามหลายหลังที่อยู่บริเวณใกล้เคียงแล้ว ก็ถามซื่อเหรินฉวีว่ามีตำราด้านการแพทย์ให้เธออ่านหรือไม่

“ตำราแพทย์?” ซื่อเหรินฉวีคิดอยู่ครู่หนึ่ง มีท่าทางลำบากใจ “ข้าก็ไม่รู้ ทว่าเรือนพักในวังแห่งนี้มีห้องเก็บตำราอยู่ห้องหนึ่ง ในนั้นมีตำราอักษรอยู่ไม่น้อย” เห็นเชียนโม่มีสีหน้าดีใจ ซื่อเหรินฉวีก็รีบกล่าว “ที่นั่นอยู่ในการควบคุมดูแลของเซ่าจั้ง* ข้าไม่สามารถตัดสินใจอะไรได้”

เชียนโม่เองก็รู้ว่าซื่อเหรินฉวีเป็นเพียงคนรับใช้ ไม่มีอำนาจอะไร แต่ยังอยากจะลองดูสักครั้ง จึงขอร้องด้วยน้ำใสใจจริง “ต้าหวังพาข้ามาด้วยก็เพื่อจะให้รักษาโรคระบาด ข้าดูตำราก็เพื่อการนี้ เวลานี้กำลังจะกรีธาทัพอยู่รอมร่อ เห็นแก่เรื่องใหญ่เป็นสำคัญ ได้โปรดช่วยถามให้ข้าสักหน่อยเถิด”

ซื่อเหรินฉวีเห็นนางพูดมีเหตุผลก็ถอนหายใจ ยอมรับปาก

เซ่าจั้งผู้ดูแลห้องเก็บตำราเป็นชายแก่ท่าทางคร่ำครึคงแก่เรียนคนหนึ่ง หลังจากฟังซื่อเหรินฉวีแล้วก็หันมามองเชียนโม่ด้วยความฉงนสงสัย

* เซ่าจั้ง เป็นตำแหน่งเจ้าหน้าที่ผู้ดูแลห้องเก็บรักษาตำรา