ทดลองอ่านนิยาย ย้อนกาลสารทวสันต์ เล่ม 1 บทที่ 3 – บทที่ 4

หลังจากซื่อเหรินฉวีช่วยผลัดเปลี่ยนภูษาให้ฉู่หวังแล้ว เชียนโม่ก็เดินเข้ามา มือข้างหนึ่งวางไปบนหน้าผากของเขา อีกข้างหนึ่งก็วางอยู่ที่หน้าผากตนเอง ฝ่ามือนั้นนุ่มนิ่ม มีความเย็นเล็กน้อย ครู่หนึ่งก็เอามือออก แล้วจับมือฉู่หวังมาตรวจดูชีพจร

“ต้าหวังยังรู้สึกไม่สบายตรงไหนหรือไม่เพคะ” เชียนโม่ถาม

ฉู่หวังมองนาง ผ่านไปครู่หนึ่งจึงบอก “ไม่สบายไปทั่วทุกส่วน”

เชียนโม่อึ้งตะลึงไปชั่วขณะ “ทั่วทุกส่วน?”

“มึนหัว ร่างกายไม่มีเรี่ยวแรง”

เชียนโม่เข้าใจแล้ว “เพิ่งหายจากไข้ มึนหัวไร้เรี่ยวแรงเป็นเรื่องปกติ ต้าหวังพักผ่อนให้มากก็จะดีขึ้น”

ฉู่หวังส่งเสียงอืมออกมาคำหนึ่ง รอซื่อเหรินฉวีติดตะขอสายคาดเอวให้เสร็จก็ถามเสี่ยวเฉินฝู “ยามอะไรแล้ว ไม่ใช่บอกวันนี้จะถอนค่ายหรือ”

เสี่ยวเฉินฝูรีบทูล “ใกล้ยามอู่แล้วพ่ะย่ะค่ะ เมื่อครู่ต้าหวังบรรทมอยู่ พวกกระหม่อมเกรงจะรบกวนต้าหวัง…”

ยังพูดไม่ทันจบ ใบหน้าของฉู่หวังก็เคร่งขรึมลง “เมื่อคืนกว่าเหรินพูดไปแล้ว เช้าวันนี้ให้ถอนค่าย พวกเจ้าไม่ได้ยินหรือ ซือหม่าอยู่ที่ใด ไปตามเขามา!”

เสี่ยวเฉินฝูรีบรับคำแล้วล่าถอยออกไป

ไม่นานโต้วเจียวก็มาถึง เห็นฉู่หวังยืนอยู่หน้าห้องโถงก็รีบทำความเคารพ

ฉู่หวังสีหน้าไม่พอใจ ตำหนิเขาพักใหญ่

โต้วเจียวชี้แจง “ต้าหวังประชวร พวกกระหม่อมจึงปรึกษากัน เลื่อนเวลาออกไปอีกสักหน่อย”

“กว่าเหรินยังไม่ตาย!” ฉู่หวังตะคอก “เรื่องถอนค่ายปรึกษากันเรียบร้อยแล้ว เหตุใดยังจะเปลี่ยนแปลง ทำให้การยกทัพไปปราบปรามเกิดความล่าช้า เป็นความผิดของกว่าเหริน! ถ่ายทอดคำสั่ง ออกเดินทางเดี๋ยวนี้ ไม่อาจโอ้เอ้ชักช้าอีก!”

โต้วเจียวจำต้องทำความเคารพอีกครั้ง แล้วล่าถอยออกไปถ่ายทอดคำสั่ง

“ต้าหวังหายเร็วเช่นนี้ ไม่ใช่บอกว่าเป็นไข้จับสั่นหรือ” โต้วซังเห็นโต้วเจียวกลับมาก็รีบเข้าไปถาม

โต้วเจียวมองๆ ราชรถของฉู่หวังด้วยสีหน้าไม่พอใจ ไม่ได้ตอบ กลับเอ่ยถาม “คนของต้าหวังที่รักษาไข้จับสั่นได้ผู้นั้นเป็นแรงงานหญิงอะไร”

“แรงงานหญิงโม่” โต้วซังกล่าว “ได้ยินว่าเดิมเป็นแรงงานหญิงในถงซาน”

โต้วเจียวคล้ายกำลังครุ่นคิดอะไร ส่งเสียงอืมคำหนึ่งแล้วถ่ายทอดคำสั่งของฉู่หวังออกไป ตัวเองก็ตรงไปขึ้นรถ

เสียงรัวกลองเป่าสัญญาณดังไปทั่วบริเวณ

เรื่องฉู่หวังติดโรคระบาดเล่าลือกันไปทั่วตั้งแต่ตอนเช้าตรู่ ทั้งผู้น้อยผู้ใหญ่ต่างตื่นตระหนกตกใจ นอกจากเป็นห่วงเขาแล้วก็พากันวิพากษ์วิจารณ์ว่าการยกทัพออกมาปราบปรามข้าศึกในครั้งนี้ยังจะดำเนินต่อไปได้หรือไม่ คิดไม่ถึงว่าฉู่หวังจะปรากฏตัวต่อหน้าทุกคนในชุดจอมทัพ แล้วสั่งให้ถอนค่ายออกเดินทาง แม้สีหน้าของเขาจะยังดูออกว่าป่วย แต่กลับไม่มีท่าทีอ่อนแอให้เห็น ชาวฉู่ทุกคนต่างมีขวัญกำลังใจฮึกเหิม ไชโยโห่ร้องขึ้นแล้วถอนค่ายทันที

ทุกหนแห่งมีแต่คนทำงานยุ่งวุ่นวาย เหล่าผู้ติดตามฉู่หวังต่างก็เดินไปเดินมา เก็บข้าวของเอาขึ้นไปไว้บนรถ สัมภาระของเชียนโม่มีไม่มาก หลังจากเก็บเรียบร้อยก็มองผู้คน อดรู้สึกสองจิตสองใจไม่ได้