ทดลองอ่านนิยาย ย้อนกาลสารทวสันต์ เล่ม 1 บทที่ 3 – บทที่ 4

ค่ำคืนนี้ฉู่หวังผ่านไปด้วยความทุกข์ทรมาน ร่างกายเดี๋ยวหนาวจนตัวสั่น เดี๋ยวก็ร้อนจนคล้ายถูกไฟเผา ลำคอคล้ายถูกคนบีบไว้เช่นนั้น

แต่ทุกครั้งที่เขากำลังทุกข์ทรมานอย่างมาก ก็จะมีเรื่องที่ทำให้เขายิ่งทุกข์ทรมานมากขึ้น มีอยู่หลายครั้งที่เขากำลังสะลึมสะลือก็ถูกคนยกศีรษะขึ้นมา จากนั้นปากก็ถูกกรอกยาน้ำที่ฝาดขม ฉู่หวังแต่ไรมาก็เกลียดการดื่มยา เขาคิดจะบอกให้ผสมน้ำผึ้งลงไป แต่กลับพูดอะไรไม่ออก ทันใดนั้นจมูกของเขาก็ถูกบีบเอาไว้ ยาน้ำก็ไหลเข้ามาในปากคำโตๆ…

ฉู่หวังในใจโกรธโมโห ได้แต่ก่นด่าในช่วงมีสติเลือนราง รอข้าตื่นขึ้นมาเมื่อไรจะลากไปให้รถแยกร่างให้หมด…

แต่ไม่นานเขาก็เริ่มรู้สึกว่าความรู้สึกหนักอึ้งราวกับหินก้อนใหญ่กดทับร่างไว้ค่อยๆ เบาลง คล้ายสมัยเด็กตอนจมน้ำ ขณะกำลังสิ้นหวังอยู่นั้นก็มีมือคู่หนึ่งยื่นมาดึงตัวเขาขึ้นจากน้ำ

หน้าผากรู้สึกเย็นๆ คล้ายมีใครกำลังเช็ดให้เบาๆ

เขาหลับตาอยู่ รู้สึกเหมือนนอนอยู่บนก้อนเมฆ จิตใจสงบ…

หลังจากหลับใหลไปอย่างยาวนาน เขาก็ถูกเสียงนกร้องจุ๊บๆ จิ๊บๆ ทำให้ตื่นขึ้น

ครั้นลืมตาขึ้น มีแสงสว่างจางๆ ลอดเข้ามาจากนอกหน้าต่าง ส่องกระทบผ้าม่าน แลดูโปร่งใสและนุ่มนวล

ฉู่หวังยังคงรู้สึกตัวหนักๆ อยู่บ้าง พอขยับตัว ผ้าเปียกผืนหนึ่งก็ลื่นหล่นลงมาจากหน้าผาก จากนั้นเขาก็พบว่าที่ข้างเตียงมีคนอยู่

เชียนโม่ฟุบอยู่ที่โต๊ะไม่ขยับ กำลังหลับสนิท ที่ข้างเท้านางมีอ่างไม้ใบหนึ่งวางไว้ ในนั้นมีน้ำอยู่

ฉู่หวังงงงัน นึกถึงเรื่องต่างๆ เมื่อคืนตอนที่ตนรู้สึกไม่สบาย นางก็อยู่ข้างๆ คอยดูแลตลอดเวลากระมัง

นางนอนอยู่ใกล้มาก ฉู่หวังเอียงหน้า เห็นแพขนตาที่หลุบต่ำของนาง บนผิวพรรณละเอียดนวลเนียนมีประกายสุกใสจางๆ

เขาคิดจะปลุกนางให้ตื่นขึ้นมา แต่อ้าปากขึ้นแล้วกลับหุบลง

ในห้องเงียบมาก คล้ายเงียบจนได้ยินเสียงหายใจเบาๆ ของนาง

หลังจากจ้องมองอยู่พักหนึ่ง ฉู่หวังก็ดึงสายตากลับแล้วหลับตาลง ร่างกายรู้สึกเกียจคร้าน ไม่อยากขยับแม้แต่น้อย เขาคิดในใจ นานแค่ไหนแล้วที่เขาไม่ได้ทำเช่นนี้ เพียงนอนเงียบๆ ก็รู้สึกมีความสุขอย่างมาก

แต่ช่วงเวลาเช่นนี้ไม่ได้คงอยู่นานนัก เสี่ยวเฉินฝูเดินเข้ามา พบว่าฉู่หวังตื่นอยู่ก็ตกใจและดีใจ รีบก้าวเข้ามา “ต้าหวัง…”

ฉู่หวังยกมือทำท่าให้เขาเงียบเสียง ทว่าไม่ทันแล้ว เชียนโม่ได้ยินเสียงก็ตื่นขึ้นมา

เห็นฉู่หวัง เชียนโม่ก็รีบยืดตัวขึ้นมาขยี้หูขยี้ตา

“ข้า…” เชียนโม่กลัวเสี่ยวเฉินฝูจะว่าเธอละเลย กำลังจะอธิบาย ลำคอกลับคล้ายมีอะไรคาอยู่ พูดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ

“เอาน้ำมา” ในเวลานี้เองฉู่หวังก็เอ่ยปากขึ้น สายตาชำเลืองมองใบหน้าที่ถูกทับจนเป็นรอยแดงของนาง “กว่าเหรินกระหายน้ำแล้ว”

ฉู่หวังปลอดภัยดีแล้ว แม้เรื่องนี้จะอยู่ในความคาดหมายของเชียนโม่อยู่แล้ว แต่เห็นเขาอาการดีขึ้น เธอก็ยังรู้สึกวางใจลง