ทดลองอ่านนิยาย ย้อนกาลสารทวสันต์ เล่ม 1 บทที่ 3 – บทที่ 4

ฉู่หวังยังคงมองแผนที่ หยิบถ้วยยามาดื่มลงไปคำหนึ่งแล้วก็คายออกมาทันที

คิ้วของเขาแทบจะขมวดมุ่นอยู่ด้วยกัน “ขมเพียงนี้!”

เชียนโม่ในใจกระหยิ่มยิ้มย่อง กลั้นหัวเราะ กล่าวอย่างมีเหตุผลเต็มปากเต็มคำ “ต้าหวัง ยาดีย่อมขมปาก”

“ก่อนหน้านี้ไม่ได้ขมถึงเพียงนี้!”

“ต้าหวังไม่ใช่เร่งให้ข้ารักษาให้หายเร็วๆ จะได้ไม่ทำให้การศึกต้องเสียหายหรอกหรือ” เชียนโม่สีหน้าเต็มไปด้วยความบริสุทธิ์ “ไม่กินยาแรงหน่อย จะหายเร็วได้อย่างไร”

ฉู่หวังพูดอะไรไม่ออก ได้แต่ถลึงตาใส่เชียนโม่

เชียนโม่กลับยิ้มกริ่มแล้วผลักถ้วยยาไปข้างหน้าอีกครั้ง “ต้าหวัง อย่าลืมว่าต้องออกเดินทางเดี๋ยวนี้แล้ว ไม่อาจโอ้เอ้ชักช้า”

เห็นเขาขมวดคิ้วดื่มยาลงไป ท่าทางอยากบันดาลโทสะแต่ก็ด่าไม่ออก เชียนโม่ก็รู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมา ทว่าเพื่อป้องกันไม่ให้เขาพอหายขมแล้วก็จะคิดบัญชีกับตนทันที พอเห็นเขาดื่มหมด เชียนโม่ก็รีบเก็บถ้วยเก็บถาด หมุนตัวจะจากไป

“ช้าก่อน” ขณะจะก้าวออกจากกระโจม ฉู่หวังกลับเรียกเธอเอาไว้

เชียนโม่หันหน้ากลับมา แล้วก็เห็นฉู่หวังหยิบกระบี่สั้นที่เธอหยิบมาให้เมื่อครู่ลุกขึ้นเดินมาหา

“กระบี่นี้เจ้าเก็บไว้ให้ดี” เขากล่าว

เชียนโม่งงงัน

ฉู่หวังเอากระบี่สั้นวางลงในมือของเชียนโม่ “ข้างหน้าก็คือแคว้นยง ในกองทัพมีเพียงเจ้าที่ไม่มีอาวุธ”

กระบี่สั้นแม้จะเล็ก แต่ก็มีน้ำหนัก เชียนโม่ถืออยู่ในมือ ออกจะทำอะไรไม่ถูก

“แต่ข้า…ใช้ไม่เป็น” เธอกล่าว

ฉู่หวังเห็นชัดว่าไม่สนใจจะต่อปากต่อคำ เพียงกวาดตามองเธออย่างเฉยเมย

เชียนโม่รู้ เขาทำเช่นนี้ก็นับว่าเมตตาอย่างถึงที่สุดแล้ว จำต้องค้อมคำนับแล้วเอ่ยขึ้นเบาๆ “ขอบพระทัยต้าหวัง” พูดจบก็ล่าถอยออกไปนอกกระโจม

วันเวลาต่อจากนั้นทุกอย่างก็ราบรื่นขึ้นมาก ฝนไม่ได้ตกลงมาอีก ถนนหนทางแห้งผาก ฉู่หวังเคลื่อนทัพไปข้างหน้าด้วยความรวดเร็ว

ตอนเข้าเขตเมืองจวี้ซื่อ ข้างหน้าก็มีข่าวของหลูจี๋หลีส่งมาถึง เขานำกำลังทหารเข้าโจมตีเมืองฟางเฉิงของแคว้นยง คนยงต้านทานอย่างเหนียวแน่น โจมตีติดต่อกันหลายวันก็ไม่มีความคืบหน้า ตอนซือหม่าฝ่ายซ้ายจื่อหยางชวงนำกำลังทหารเข้าโจมตี ได้พลาดท่าเสียทีถูกคนยงจับตัวเป็นเชลย

การศึกประสบอุปสรรค ทุกคนต่างรู้สึกหนักใจ ฉู่หวังกลับมองไม่ออกว่าพอใจหรือไม่พอใจ เพียงมีบัญชาให้หลูจี๋หลีตั้งมั่นรักษาการณ์

หลังจากนั้นไม่นาน รายงานผลการรบครั้งใหม่ก็มาถึง จื่อหยางชวงซึ่งถูกขังอยู่ที่เมืองฟางเฉิงสามวันได้อาศัยร่องน้ำหนีออกมาได้ จากนั้นก็รับคำสั่งหลูจี๋หลี เร่งออกเดินทางในยามค่ำคืนมาเฝ้าฉู่หวัง

“ทัพยงผู้คนมาก ชาวปี้ ชาวซู ชาวอวี๋ล้วนมารวมตัวกัน กระหม่อมเห็นว่าต้าหวังควรรวบรวมทัพทั้งหมดของแคว้นฉู่บุกเข้าโจมตีในทันที!”

เหล่าขุนนางพากันแสดงความคิดเห็น มีคนเห็นด้วย มีคนคัดค้าน