ทดลองอ่านนิยาย ย้อนกาลสารทวสันต์ เล่ม 1 บทที่ 3 – บทที่ 4

คนที่สนับสนุนเห็นว่าข้าศึกอยู่ตรงหน้า ในเมื่อชาวฉู่ยกทัพมาแล้ว ทั้งมีชาวปาและชาวฉินให้ความช่วยเหลือก็ควรลงมือทำศึกให้เต็มที่สักครั้ง เพื่อสั่งสอนชนเผ่าหมานและอี๋ที่ถือโอกาสพลอยประสมโรงฉกฉวยผลประโยชน์เหล่านี้

คนที่คัดค้านก็เห็นว่าชาวฉู่เดินทางมานับพันลี้เพื่อบุกเข้าจู่โจม เดิมก็อ่อนเปลี้ยเพลียแรงอยู่แล้ว ส่วนชาวยงและชาวหมานทั้งหลายกลับนั่งรอทำศึกอย่างสบาย ทั้งคุ้นเคยชัยภูมิดี หลับหูหลับตาเข้าโจมตีย่อมไม่เป็นผลดี

“รถศึกสองร้อยคันของข้าจะต้องพังประตูเมืองฟางเฉิงได้แน่นอน ให้ชาวยงมัดร่างตัวเองมาขอความเมตตา!” โต้วเจียวกล่าวด้วยความฮึกเหิม

“ไม่ได้!” ต้าฟูพานวังกล่าว “ชาวยงยึดชัยภูมิไว้หมดแล้ว ครั้งก่อนทุ่มกำลังเข้าโจมตีก็ไม่สำเร็จ ทัพฉู่ได้รับความเสียหายหนัก ทัพปาทัพฉินยังมาไม่ถึง ถ้าทุ่มกำลังเข้าโจมตีอีกย่อมไม่เป็นผลดีต่อเรา!” พูดจบก็ประสานมือไปทางฉู่หวัง “ต้าหวัง กระหม่อมมีแผนการ”

ฉู่หวังเอ่ยถาม “แผนการอะไร”

“ศึกครั้งนี้มาจนวันนี้ชาวยงยังไม่ถูกพิชิต จิตใจของพวกเขาย่อมหยิ่งผยอง ทัพเราต้องแสร้งทำเป็นพ่ายแพ้ชั่วคราว ถ้าพวกเขาตามรุกไล่โจมตี เราก็ยอมอ่อนข้อให้อีกครั้ง ถึงตอนนั้นชาวยงย่อมผ่อนคลายความระแวดระวังลง ส่วนทัพของเราย่อมเคียดแค้น ถึงเวลานั้นก็รวบรวมกำลังบุกเข้าโจมตีอีกครั้ง ย่อมได้ชัยชนะแน่นอน”

โต้วเจียวย่นหัวคิ้ว “หรือจะให้ทัพเราไม่ทำศึก เอาแต่ล่าถอย”

พานวังกล่าว “ถอยเพื่อจะรุก เหตุใดจึงบอกไม่ทำศึก”

มีคนยิ้มหยัน “ก่อนหน้านี้ตอนปรึกษาหารือเรื่องจะกรีธาทัพหรือไม่ ก็เคยพูดเรื่องถอยเพื่อจะรุกกันแล้ว ยังจำคำโต้แย้งของพวกท่านได้หรือไม่”

ต้าฟูจื่อเป้ยรีบกล่าว “การถอยในครั้งนี้ต่างจากการถอยในครั้งนั้น การรุกในครั้งนี้ก็ไม่ใช่การรุกในครั้งนั้น จะเอามาพูดรวมกันได้อย่างไร”

พานวังไม่สนใจการโต้เถียงกันของทุกคน หันมากล่าวกับฉู่หวัง “ต้าหวัง ยังทรงจำเหตุการณ์ในประวัติศาสตร์ที่เฝินเม่า* อดีตหวังยกทัพเข้ายึดครองดินแดนสิงสีได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ การศึกในครั้งนั้นประสบอุปสรรค เฝินเม่าก็ถอยทัพรอจังหวะ ภายหลังก็ตีโต้กลับจนได้รับชัยชนะ”

ฉู่หวังครุ่นคิดอยู่ในใจ ใบหน้านิ่งสงบดุจผิวน้ำ

เสียงโต้แย้งในกระโจมยังคงดังเอะอะ เชียนโม่มองไปทางด้านนั้นแวบหนึ่งแล้วมองท้องฟ้า จากนั้นก็เรียกจย่าให้ไปเก็บยาสมุนไพรด้วยกัน

เพราะฉู่หวังต้องปรึกษาหารือข้อราชกิจ วันนี้จึงตั้งค่ายเร็วเป็นพิเศษ ดวงอาทิตย์สีส้มลอยอยู่เหนือขอบฟ้าด้านตะวันตกคล้ายไข่แดงเค็ม ค่ายพักตั้งอยู่ริมทะเลสาบใหญ่แห่งหนึ่ง สายลมยามเย็นพัดโชยมาเบาๆ ผิวน้ำกระเพื่อมไหวเป็นชั้นๆ ซัดสาดริมฝั่ง ในป่ามีนกน้ำเกาะอยู่จำนวนนับไม่ถ้วน บรรดานกเหล่านั้น ที่มีจำนวนมากที่สุดคือนกกระยาง บินว่อนเต็มท้องฟ้า ปีกสีขาวสะอาดอาบย้อมด้วยแสงอาทิตย์ยามสายัณห์ ดูงดงามยิ่ง

จย่ารู้จักพืชสมุนไพรบางชนิด อีกทั้งมีวิธีรับมือกับพวกงูแมลงต่างๆ หลังจากเชียนโม่ค้นพบความสามารถนี้ของเขา ทุกครั้งที่ไปเก็บยาสมุนไพรก็จะต้องพาเขาไปด้วย ทั้งสองแบกกระบุงไม้ไผ่ เดินไปเดินมาอยู่บนเนินเขาริมทะเลสาบ จย่าถือกิ่งไม้ยาวกิ่งหนึ่งอยู่ในมือ ส่วนเชียนโม่ก็เดินตามหลังเขาไปทุกฝีก้าว ใช้กระบี่สั้นที่ฉู่หวังให้ตัดพืชสมุนไพร ไม่นานเท่าไรกระบุงไม้ไผ่ก็เริ่มเต็ม เชียนโม่เอาหวงฮวาเฮากำมือหนึ่งใส่ลงไปในกระบุงแล้วลุกขึ้น เช็ดๆ เหงื่อที่ไหลลงมาบนใบหน้า

* เฝินเม่า คือพระนามของฉู่ลี่หวัง (758-741 ก่อนคริสตศักราช) ได้ยกทัพเข้ายึดครองดินแดนสิงสีซึ่งเป็นดินแดนของชาวผู