ทดลองอ่านนิยาย ย้อนกาลสารทวสันต์ เล่ม 1 บทที่ 3 – บทที่ 4

ลมพัดมาต้องผิวกายพาให้รู้สึกเย็นสบาย เชียนโม่มองขอบฟ้าที่อยู่ไกลออกไป ดวงอาทิตย์คล้อยต่ำลงไปจากเดิมเล็กน้อย ภายใต้แสงอาทิตย์ยามเย็นภูเขาอู่ตังที่เห็นอยู่ไกลๆ เปลี่ยนเป็นสีม่วงอมดำ ยิ่งแลสูงตระหง่าน

ภูมิภาคแถบนี้เดิมทีเชียนโม่ไม่รู้ว่าคือที่ไหนในสมัยปัจจุบัน ตลอดทางที่ผ่านมาเห็นแต่ภูเขาแม่น้ำเนินเขาติดต่อกันยาวเหยียด ทุกแห่งปกคลุมไปด้วยป่าดงดิบผืนใหญ่ ต่อให้เชียนโม่เคยมาก็จำอะไรไม่ได้ กระทั่งเธอมองเห็นเทือกเขาสูงแห่งหนึ่งอยู่ไกลๆ รูปร่างลักษณะคล้ายเคยรู้จัก ทำให้เธอนึกถึงภาพทิวทัศน์ที่คุณปู่เคยถ่ายรูปไว้

เชียนโม่รู้สึกว่าเรื่องบางอย่างก็ออกจะแปลกประหลาดมหัศจรรย์ เห็นอยู่ว่าตัวเธออยู่ในต่างถิ่นต่างแดน ทั้งยังบอกกับตัวเองอยู่ตลอดเวลาว่าที่นี่ไม่ใช่โลกของเธอ ทว่ากลับมีอะไรบางสิ่งบางอย่างโผล่ขึ้นมาอยู่เสมอ และบอกกับเธอว่าฉันอยู่ที่นี่นะ!

เมื่อตัดอารมณ์ต่างๆ ทิ้งไป คำพูดที่ว่าโลกย่อมเปลี่ยนแปลงไปตลอดเวลา ส่วนใหญ่ก็คงเป็นเช่นนี้เอง เชียนโม่คิดอย่างเย้ยหยันตัวเอง หากตอนนี้เธอปีนขึ้นไปบนภูเขา หาก้อนหินสักก้อนบนนั้นแล้วสลักชื่อตัวเองลงไป อีกหลายพันปีให้หลัง เชียนโม่คนที่ตามคุณปู่คุณย่ามาเที่ยวภูเขาอู่ตังก็จะเห็นใช่หรือไม่

แต่หลังจากมาวิเคราะห์ดูแล้ว เธอก็รู้สึกว่าอาจไม่แน่ ถ้าโลกใบนี้กับโลกใบนั้นของเธอทับซ้อนกันอยู่จริง เช่นนั้นเรื่องนี้ก็กลายเป็นเรื่องจริงไปแล้ว และเธอก็รู้แล้ว…

“โม่…” เสียงของจย่าดึงเธอออกมาจากความครุ่นคิด เขามองมาที่ด้านหลังของเชียนโม่ สีหน้าตื่นตะลึง

เชียนโม่เหลียวมองไปตามสายตาของเขา แล้วก็เห็นฉู่หวังไม่รู้มาอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไร

เอ๋? เชียนโม่อึ้งตะลึง เขาไม่ใช่ปรึกษาราชกิจอยู่หรือ

“กระบี่ที่กว่าเหรินให้เจ้า เจ้าเอามาใช้ตัดยาสมุนไพรหรือนี่” ฉู่หวังชำเลืองตามองกระบี่ในมือของนาง ย่นหัวคิ้ว เอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

เชียนโม่อึกอัก

เดิมทีเธอใช้เคียวหิน แต่ของสิ่งนั้นใช้ไม่ดีจริงๆ ทื่อเป็นที่สุดทั้งยังลับยาก นับแต่ได้กระบี่สั้นมา เชียนโม่ลองเอามาใช้ดู มันทั้งคมทั้งไว จึงได้เอามาใช้

คิดไม่ถึงว่าจะถูกฉู่หวังจับได้คาหนังคาเขา

“ข้าต้องเก็บยาสมุนไพร ไม่มีของมีคมอื่นให้ใช้ จำต้องใช้กระบี่เล่มนี้” เธอบอกไปตามตรง

ขมับของฉู่หวังกระตุกเล็กน้อย มองกระบี่สั้นที่ตนเคยชื่นชอบถือติดมือไม่ยอมวาง มาบัดนี้กลับมีใบหญ้าติดเต็มราวกับเป็นเครื่องมือทำนา ในใจรู้สึกเสียใจ หญิงผู้นี้ถึงกับไม่รู้จักดีชั่ว!

เขาไม่อธิบายใดๆ ก็แย่งเอาไป มองดูแล้วคิดจะเช็ดให้สะอาด แต่พบว่าไม่มีผ้าเช็ดหน้า จะใช้ชายแขนเสื้อก็ไม่เหมาะ

“ซื่อเหรินฉวี!” เขาร้องเรียกออกมาคำหนึ่งอย่างหมดความอดทน

ซื่อเหรินฉวีรีบเข้ามา ฉู่หวังส่งกระบี่สั้นให้เขา “เอาไปเช็ดให้สะอาด!” พูดจบก็หันมาทางเชียนโม่

มองสบเข้ากับสายตาที่ดูไม่เป็นมิตรเข้า ใจของเชียนโม่ก็รู้สึกหวั่นหวาดขึ้นมา

“เข้ามาในกระโจม กว่าเหรินรู้สึกหนักศีรษะ” ฉู่หวังเอ่ยเสียงเย็นก่อนหมุนตัวเดินจากไป