ทดลองอ่านนิยาย เพลง(รัก)ของเจ้าชายอสูร บทที่ 11 – บทที่ 12

“ฉันไม่อยากจะเชื่อว่าคุณจะมาสนใจไยดีอะไรฉันขนาดนี้…บอกมาดีกว่าว่าที่เข้ามาต้องการอะไรกันแน่” หญิงสาวเชิดหน้าถาม

คอนสแตนตินเม้มปาก ก่อนจะตอบเสียงกระด้างๆ “ดึกแล้วไม่รู้จักหลับนอน แสงไฟห้องคุณมันลอดไปห้องโน้น…น่ารำคาญ” พูดจบร่างสูงก็หันหลังขวับจนชายเสื้อคลุมสะบัดพึ่บแล้วปิดประตูตามหลังดังสนั่น

เพลงพิณมองการกระทำนั้นอย่างงงๆ…แล้วก็มองช่องใต้ประตูที่เชื่อมระหว่างสองห้อง…ช่องว่างเล็กนิดเดียวแค่พอกระดาษสอดผ่านได้ไม่กี่แผ่น ถึงมีแสงลอดไปก็คงไม่เจิดจ้าบาดตาอะไรมาก

“เป็นบ้าหรือเปล่าวะเนี่ยอีตาเคานต์แดร็กเนี่ย…ประสาท” หัวทุยสวยที่ปกคลุมไปด้วยผมหยิกยุ่งส่ายยิกๆ…อยู่ร่วมห้องชุดกับเกย์วัยทองตอนต้นนี่ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยจริงๆ

เพลงพิณเลิกสนใจคนบ้า หันมาสนใจกับงานตรงหน้าอีกครั้ง ตั้งใจว่าหากเสร็จงานนี้แล้วจะนอน…ก่อนนอนก็จะสวดมนต์สักเก้าสิบเก้าจบ เผื่อเธอจะได้มีสติไม่ละเมอบ้าๆ ไปนอนที่เตียงของคนคุ้มดีคุ้มร้ายนั่นให้เสียเซลฟ์

การสวดมนต์ไม่ช่วย…เอ หรือว่าเธอจะสวดน้อยไปหน่อย

เพลงพิณนอนนิ่งคิดอยู่บนเตียงของคอนสแตนติน…เหมือนเดิมเปี๊ยบ เหมือนเมื่อก่อนหน้านี้ทุกอย่าง…เธอตื่นขึ้นมาบนเตียงเขา นอนอยู่บนตัวเขาอีกแล้ว แต่ตอนนี้เธอเริ่มชิน แทนที่จะรีบคลานลงจากเตียงไปโดยไว เธอก็เพียงแค่กลิ้งมาที่ริมเตียง แล้วนอนก่ายหน้าผากคิดจนหัวแทบจะระเบิด แต่ก็ตอบไม่ได้ว่าตัวเองเป็นบ้าอะไรไป

หรือว่าเธอจะหิวกระหายเรือนร่างนี้เข้าจริงๆ…โอย ตาย แค่คิดก็คลื่นไส้…หรือข้อสรุปนี้มันอาจไม่ได้หมายถึงเรื่องชู้สาว อาจเป็นเพราะตอนเด็กๆ เธออยากเป็นผู้ชายมาก ตอนนี้แรงเก็บกดในวัยเด็กก็มาผลักดันให้เธอโหยหาเรือนกายที่เข้มแข็ง บึกบึนไปด้วยมัดกล้าม

…ไร้สาระอ่ะ…

เพลงพิณถอนหายใจแล้วลุกขึ้นนั่ง มองคนที่ใส่เพียงบ็อกเซอร์ตัวเดียวที่ยังหลับสนิทด้วยสายตาแค้นเคืองหมั่นไส้ ท่าทางเขาหลับสบายน่าดู ใบหน้าแข็งแกร่งครึ้มไปด้วยหนวดเคราเส้นสั้นๆ ที่ดูดุดันตลอดเวลาดูอ่อนโยนขึ้นมาหน่อย ริมฝีปากเต็มที่หยักน้อยๆ นั้นก็ดูเข้าท่าอยู่เหมือนกัน จมูกที่โด่งเป็นสันก็ดูไปวัดไปวาได้ อื้ม ขนตายาวแล้วก็ดกหนาเหมือนกันแฮะ ไม่ได้สังเกตมาก่อนเลย ดูไปหน้าตาคอนสแตนตินก็พอใช้ได้นะเนี่ย…เฮ้อ เสียดายที่นิสัยแย่ แถมรสนิยมวิปริตอีก

“ยายตัวแสบเพลงพิณ…”

เพลงพิณสะดุ้งเมื่ออยู่ๆ คนที่นอนหลับนิ่งก็ละเมอออกมาไม่เบานัก…ละเมอเรียกเธอแบบนี้เหรอ…ฮึ่ม!

ตาเรียวเปล่งประกายชั่วร้ายขณะก้าวลงจากเตียงและคว้าหมอนข้างใบยาวลากตามลงมาด้วย ความหงุดหงิดที่ตัวเองไม่รักดีชอบมานอนเตียงเดียวกับเขาบวกกับความหมั่นไส้ที่คนบ้าอำนาจละเมอออกมาเมื่อครู่ทำให้อารมณ์โมโหพุ่งปรี๊ด พอเธอกะระยะว่าอีกไม่กี่ก้าวจะถึงประตูก็ใช้กำลังที่มีทั้งหมดพุ่งหมอนข้างให้ไปปักลงยังร่างสูงที่นอนอยู่ดังตุ๊บ แม่นเหมือนจับวาง

เพลงพิณหัวเราะอย่างสาแก่ใจเมื่อได้ยินเสียงสบถดังลั่นเป็นชุด หญิงสาวไม่รอให้คอนสแตนตินตั้งตัวได้ รีบวิ่งไปที่ประตูแล้วผลุบเข้ามาอยู่ในห้องตัวเอง ฮัมเพลงเสียงใสอย่างมีความสุข คว้าลำโพงจิ๋วกับเครื่องเล่นเพลงไปในห้องน้ำ ก่อนจะเปิดเพลงและเริ่มต้นอาบน้ำอย่างสบายใจ