ทดลองอ่านนิยาย เพลง(รัก)ของเจ้าชายอสูร บทที่ 15 – บทที่ 16

เพล้งงง!

“บัดซบที่สุด!”

เสียงถ้วยชามร่วงกระทบพื้นสนั่น บางส่วนที่เป็นเครื่องเงินก็ดังเคร้งคร้างเมื่อกระทบพื้นจนเสียงก้อง ยิ่งประกอบกับเสียงใหญ่ของเจ้าของปราสาทที่คำรามสบถลั่น เลยยิ่งทำให้เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นดูน่าสยดสยองเป็นที่สุด

เพลงพิณที่แอบอยู่ในตู้เก็บเครื่องเงินมุมห้องทำกำปั้นชกลมเท่าที่พื้นที่แคบๆ จะอำนวยด้วยความสะใจ แม้จะรู้สึกสงสารคนงานอยู่บ้างที่คงต้องรีบกุลีกุจอเข้าไปจัดการกับซากความเสียหายด้วยอาการที่เรียกว่าตัวสั่นงันงก

แผนของเธอในการต้อนรับคนบ้าอำนาจ ชอบใช้กำลังในเช้าวันนี้คือการเปลี่ยนเมนูอาหารของเขาเสียใหม่ บาแก็ตต์หอมๆ อบใหม่ทั้งตะกร้าถูกฉีดคาราเมลผสมสีเข้าไปข้างใน ดังนั้นพอมันถูกกัด สีม่วงๆ เขียวๆ หนืด น่าขยะแขยงก็เลอะเต็มปากคอนสแตนติน…หญิงสาวหัวเราะกิ๊กกั๊กในคอเมื่อเห็นปากและไรหนวดของเขาเปลี่ยนสีเป็นเหมือนสีของเมือกตัวเอเลี่ยนในภาพยนตร์ หายนะยังตามมาติดๆ เมื่อเขาโรยเครื่องเทศที่เธอแอบผสมผงพริกเม็กซิกันเผ็ดสุดจี๊ดลงไปในชามซุป แท่งซินนามอนที่มีน้ำตาลทรายแดงเกาะซึ่งคอนสแตนตินใช้คนชาให้เกิดความหอมก็ถูกนำไปคลุกกับปลาแอนโชวี่ที่เหม็นพอๆ กับปลาร้าไทยแลนด์ กระปุกเกลือกลายเป็นน้ำตาลทำขนมเม็ดละเอียด และน้ำตาลก็กลายเป็นเกลือทะเลเดดซีที่เค็มจัดจนขมผสมกับกลิ่นวานิลลา

“ตัวก่อเรื่องไปไหน…ไปตามเพลงพิณมาพบฉันซิ”

เสียงก้องๆ ของเจ้าของปราสาททำให้เพลงพิณที่กำลังกระหยิ่มยิ้มย่องสะดุ้งเฮือก แอบเร้นกายเข้าไปในซอกขึ้นอีกทั้งที่มั่นใจว่านี่เป็นที่ซ่อนที่ไม่มีใครเห็น อันน่ากับบุชที่ทำหน้าที่ดูแลเธอวันนี้แม้รู้ดีก็คงไม่ปากโป้งแน่ ดวงตาเรียวเล็กมองลอดรอยแย้มของประตูตู้ เห็นคอนสแตนตินที่เมื่อครู่นี้ใช้แขนกวาดอาหารบนโต๊ะลงมากระจัดกระจายที่พื้นกำลังยืนเท้าเอวด้วยใบหน้า (…ถึงจะเช็ดแล้ว แต่ยังมีรอยเขียวๆ ม่วงๆ อยู่ที่ไรหนวด…น่าตลกสุดๆ) ถมึงทึงเดือดดาล

มือแข็งแรงที่กำเป็นหมัดแน่นยกขึ้นโบกให้สัญญาณคนสนิทที่กำลังจะแยกย้ายไปตามหาตัวก่อเรื่องให้หยุดก่อน ดวงตาที่ลุกโชนด้วยไฟสีน้ำเงินกราดมองไปรอบๆ โต๊ะอาหาร ก่อนจะหยุดลงที่ตู้เก็บของนิ่ง…ผู้ก่อการร้ายมักจะซุ่มซ่อนตัวอยู่ใกล้ที่เกิดเหตุเพื่อชื่นชมผลงานที่ตัวเองทำไว้เสมอ

“ไม่ต้องไปตามหาแล้ว…” คอนสแตนตินสั่งลูกน้องก่อนจะหันมาสั่งหัวหน้าเชฟที่ยืนคอตกเสียงห้วนจัด “ไปทำอาหารเช้ามาใหม่ แล้วอย่าให้ใครที่ไม่เกี่ยวข้องเข้าไปในครัวเด็ดขาด” พอปิแอร์หัวหน้าเชฟรีบลนลานออกไป ร่างสูงใหญ่ในชุดดำก็เดินไปนั่งลงที่อีกด้านของโต๊ะ โบกมือให้คนใช้มาจัดโต๊ะให้ใหม่ ก่อนจะพูดเสียงเย็นยะเยือก

“ไอ้พวกที่ล้อเล่นกับอาหาร…ก็ให้มันอดอาหารไปเลยวันหนึ่ง ดูซิจะคิดได้ไหม…กำชับทุกคน วันนี้ห้ามใครทำอาหารแม้แต่ช้อนเดียวให้คิริอาเพลงพิณกิน”

เสียงดังโป๊กเบาๆ คล้ายวัตถุกระทบของแข็งดังลอดออกมาจากตู้เก็บเครื่องเงิน…รอยยิ้มอำมหิตเผยจากริมฝีปากหยักที่ก่อนหน้านี้เม้มแน่น