ทดลองอ่าน ยอดหญิงเซียนเครื่องหอม บทที่ 11

ว้าย…

มู่หวั่นชิวลืมตาขึ้นอย่างฉับพลัน แล้วลุกนั่งทันที

สะลึมสะลือมองหน้าต่างที่มีแสงขาวเล็กน้อย ผ่านไปครู่ใหญ่ นางจึงคิดอะไรขึ้นได้ รีบคลำไปในอกเสื้อทันที ตำราวิชาปรุงเครื่องหอมตระกูลเว่ยยังอยู่ นางจึงค่อยสงบใจลงบ้าง

นั่งอยู่กับที่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ราวกับมิใช่ความฝัน เมื่อครู่นางเหมือนถูกอะไรบางอย่างทำให้ตกใจตื่น ความไม่สบายใจอย่างแรงกล้านั้นไม่จางหาย หัวใจของนางยังคงเต้นไม่เป็นจังหวะ

ดวงตากวาดไปโดยรอบ ของที่เพิ่งซื้อมาเมื่อวานล้วนยังอยู่บนโต๊ะ สายตาของนางเลื่อนกลับมาที่หน้าต่างอีกครั้ง ร่างนั้นพลันสั่นสะท้านทันที ม่านหน้าต่างนี่ถูกเปิดออกครึ่งหนึ่งตั้งแต่เมื่อใด

นางจำได้อย่างชัดเจนว่าเมื่อคืนก่อนจะนอน โม่เสวี่ยดึงม่านปิดสนิทแล้ว

มู่หวั่นชิวจึงเลื่อนมือไปคลำที่ใต้หมอน ฉับพลันนั้นนางเหมือนถูกดูดเลือดไปจนหมดตัว สีหน้าเปลี่ยนเป็นขาวซีด

เงินหนึ่งล้านตำลึงที่นางซ่อนไว้ใต้หมอนเมื่อคืน ไม่ทันได้ระวังก็บินหายไปเสียแล้ว!

นั่งเหม่ออยู่นาน มู่หวั่นชิวจึงหายใจได้คล่องมากขึ้น นางพยายามสะกดหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะเอาไว้ ก่อนจะคลานไปที่หน้าต่าง ผลักเปิดเบาๆ เสียงดังกึก หน้าต่างก็ถูกเปิดออก ลมเย็นระลอกหนึ่งพลันปะทะเข้ามา ทำให้มู่หวั่นชิวได้สติขึ้นมากในทันที

หลังจากปรับอิริยาบถแล้ว นางก็นั่งลงตรงหน้าต่าง พระจันทร์เสี้ยวแสงขาวนวลลอยอยู่เหนือยอดไม้ ภูเขาและต้นไม้อยู่ไกล กระท่อมกำแพงเตี้ย ทุกอย่างที่อยู่ในเงาขมุกขมัวล้วนเงียบสงัด มีเพียงลมเย็นที่ปะทะใบหน้าทำให้นางมีสติยิ่งขึ้นทุกที เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า ดวงดาวบางตาค่อยๆ หายลับไปตรงขอบฟ้าทีละดวง เสียงไก่ขันดังก้อง ทำให้มู่หวั่นชิวค่อยๆ ได้สติคืนมา นางรีบปิดหน้าต่าง แล้วดึงม่านปิดดังสวบ

หันมองโม่เสวี่ยที่นอนหลับจนแก้มแดงอมชมพู นิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง มู่หวั่นชิวจึงสวมรองเท้าเริ่มพลิกตรวจดู

ของที่ซื้อมาเมื่อวานไม่หายไปแม้แต่ชิ้นเดียว แม้แต่เงินสิบกว่าตำลึงในกระเป๋าเสื้อก็ยังอยู่ เห็นได้ชัดว่า อีกฝ่ายพุ่งเป้ามาที่ตั๋วเงินหนึ่งล้านตำลึงใบนั้น

สายตาไปหยุดอยู่ที่ป้ายหยกรูปปลาที่หลีจวินให้มาเมื่อวาน มู่หวั่นชิวยิ้มเศร้า “ขโมยเงินไป แต่ไม่ฆ่าข้าปิดปาก ไม่กลัวว่าข้าจะแจ้งทางการตามสืบหาหรอกหรือ ทำเช่นนี้ต้องการบีบให้ข้าย้อนกลับไปนี่นา…” นางขบเขี้ยวเคี้ยวฟันอย่างเคียดแค้น “แต่น่าเสียดาย ชาตินี้ไม่ว่าจะยากลำบากเพียงใด ข้ามู่หวั่นชิวก็จะไม่ใช้ชีวิตที่ต้องเอาแต่พึ่งพาผู้อื่น และจะไม่ยอมให้ใครมาเป็นนายเด็ดขาด!”

“โม่เสวี่ย…” มู่หวั่นชิวหมุนตัวขวับ ตะโกนเรียกคนบนที่นอน

สะลึมสะลือลืมตาขึ้นแล้ว โม่เสวี่ยก็มองไปรอบๆ

เมื่อเห็นมู่หวั่นชิวยืนอยู่บนพื้น นางก็รีบร้อนลุกขึ้นนั่ง “บ่าวสมควรตายๆ นอนจนเพลินเกินไป” นางพูดพลางลงจากเตียงมาสวมรองเท้า “บ่าวจะไปตักน้ำร้อนมานะเจ้าคะ”

“อย่าโทษตัวเองเลย เจ้าถูกควันยาสลบน่ะ” มู่หวั่นชิวพูดเสียงราบเรียบ