ทดลองอ่าน ยอดหญิงเซียนเครื่องหอม บทที่ 11

พอหันหน้ากลับมาก็ต้องตกใจ โม่เสวี่ยที่ยืนนิ่งไม่ได้สติเมื่อครู่นี้กำลังมองนางด้วยรอยยิ้ม

“เมื่อครู่คุณหนูทำบ่าวตกใจแทบตายเลยเจ้าค่ะ บ่าวคิดว่าท่านพูดจริงเสียอีก” โม่เสวี่ยเดินตามมู่หวั่นชิวมาถึงข้างเก้าอี้ แล้วประคองนางนั่งลง

เงินของข้าหายไปจริงๆ จะเป็นเรื่องหลอกลวงได้อย่างไร!

มองหน้าโม่เสวี่ยแวบหนึ่งแล้ว มู่หวั่นชิวไม่ได้พูดอะไร กลับยื่นมือไปหยิบป้ายหยกรูปปลาบนโต๊ะขึ้นมาถือเล่นแทน

“เกิดอะไรขึ้น” เพราะไม่กล้าถามมู่หวั่นชิว โม่อวี่จึงหันไปถลึงตามองน้องสาว

“คุณหนูบอกว่าเงินของนางหายไป ข้าตกใจแทบตายเลย” โม่เสวี่ยบอกด้วยรอยยิ้ม

“เงิน?” โม่อวี่สงสัย

“ก็เงินหนึ่งล้านตำลึงที่ชนะได้มาจากบ่อนนั่นไง” โม่เสวี่ยมองหน้ามู่หวั่นชิว “เมื่อคืนในห้องนี้มีโจร มีคนปล่อยควันยาสลบข้ากับคุณหนู…”

“ควันยาสลบ!” โม่อวี่สีหน้าเปลี่ยนไป หันหน้าไปมองมู่หวั่นชิว “จริงหรือขอรับ!”

“อืม” มู่หวั่นชิวพยักหน้า “ตั๋วเงินหนึ่งล้านตำลึงที่ข้าซ่อนไว้ใต้หมอนนั้นหายไปแล้ว”

“นี่…” โม่เสวี่ยอ้าปากกว้าง นางตั้งท่าจะส่งเสียงดังขึ้นมาอีก แต่ถูกมู่หวั่นชิวปิดปากไว้

“นี่เป็นเรื่องจริงหรือเจ้าคะ!” พอได้อิสระ โม่เสวี่ยก็ถามอย่างทนไม่ไหว น้ำเสียงลดต่ำลง ท่าทางลึกลับนั้นทำให้มู่หวั่นชิวนึกอยากหัวเราะ “เงินหายไปมากมายขนาดนี้ เหตุใดคุณหนูยังสงบนิ่งอย่างนี้อยู่ได้”

ถูกบีบจนตายทั้งเป็นก็เคยมาแล้ว เมื่อเทียบกันกับเรื่องเหล่านี้แล้วก็ไม่หนักหนาเท่าใดเลย!

มู่หวั่นชิวถอนหายใจ “เงินหายไปแล้ว จะต้องร้องไห้โวยวายหรือ”

“แต่ว่า…แต่ว่า…” โม่อวี่พลันพูดติดอ่าง

นั่นเป็นเงินหนึ่งล้านตำลึงเชียวนะ!

พอให้พวกเขาใช้ได้หลายๆ ชาติเลยทีเดียว!

“เอาเถอะ อย่ามัวเหม่ออยู่เลย” มู่หวั่นชิวชี้นิ้วไปที่เก้าอี้ด้านข้าง “พวกเจ้านั่งลงก่อน”

“คุณหนู…” เห็นมู่หวั่นชิวสีหน้าเคร่งขรึมอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน โม่อวี่ โม่เสวี่ย จะกล้านั่งได้อย่างไร ทำได้เพียงเรียกนางอย่างหวาดหวั่น แล้วยืนตัวตรงอยู่ด้านข้าง

“เงินของข้าหายไปจริงๆ” มู่หวั่นชิวไม่ได้บังคับพวกเขา สายตาจับจ้องไปยังป้ายหยกรูปปลาในมือของตน “ต่อไป…เกรงว่าคงพาพวกเจ้าไปด้วยไม่ได้แล้ว”

(ติดตามอ่านต่อได้ในฉบับเต็ม)