ทดลองอ่าน ยอดหญิงเซียนเครื่องหอม บทที่ 2

หม่าจู้เอ๋อร์ปิดปาก มองดูนางกัดริมฝีปากแน่นอย่างสงสัย พยายามอดทนกับกลิ่นน่าสะอิดสะเอียนแล้วแกะถุงต่อมกลิ่นชะมดเช็ด

“เจ้าจะทำอะไร เดี๋ยวข้าทำเอง” แม้จะงุนงงอยู่ แต่หม่าจู้เอ๋อร์ก็ทนเห็นใบหน้าอมทุกข์ของมู่หวั่นชิวไม่ไหว

“ไม่ต้องหรอก พี่จู้จื่อไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไร” มู่หวั่นชิวส่ายหน้า แล้วพูดต่อไปว่า “ช่วยหาเถาไม้เล็กๆ ให้ข้าสักกิ่งเถอะ”

หม่าจู้เอ๋อร์หมุนตัวกลับ เพียงชั่วครู่ก็หอบเอาเถาไม้มากองหนึ่ง

มู่หวั่นชิวส่งเสียงหัวเราะพรวดออกมา

หม่าจู้เอ๋อร์มองนางอย่างงุนงง

“ไม่ต้องเยอะขนาดนั้น แค่กิ่งเดียวก็พอ” มู่หวั่นชิวหยิบเถาไม้ที่มีขนาดพอดีออกมา แล้วหักเป็นท่อนเล็กๆ

เพียงชั่วครู่ มู่หวั่นชิวก็นำเถาไม้มารัดถุงต่อมกลิ่นชะมดเช็ดจนกลมดิก หลังจากมองอย่างกลัดกลุ้มแล้ว มู่หวั่นชิวก็ไปจับลูกเจี๊ยบอีก

“ข้าทำเอง” หม่าจู้เอ๋อร์ยื่นมือไปจับมาสองตัว แล้วยื่นให้นาง “เจ้าจะทำอะไร”

“ไม่เอาตัวนี้ เอาตัวที่ขนหางยาวตัวนั้น ข้าจะถอนขนสักเส้น” ได้ยินไก่ลายพร้อยขนหางยาวตัวนั้นร้องจิ๊บๆ อยู่ในมือของหม่าจู้เอ๋อร์ เกรงว่าเขาจะถอนขนหางมันจนเกลี้ยง มู่หวั่นชิวจึงรีบเอ่ยปากพูดว่า “ไม่เอาเยอะมาก สองเส้นก็พอ!”

“สิ่งนี้ใช้ประโยชน์อะไรหรือ” มองดูมู่หวั่นชิวตัดปลายสองด้านของขนหางไก่ ทำเป็นหลอดเล็กๆ แล้วลองเป่า จากนั้นก็เสียบเข้าไปที่รูบนถุงต่อมกลิ่นชะมดเช็ดที่ถูกรัดจนกลมดิก

“ดูดเอาความชื้นด้านในออกมา แบบนี้จะแห้งได้เร็ว ทั้งยังไม่เปลี่ยนสภาพ” มู่หวั่นชิวชี้ไปที่ใต้ชายคาบ้าน

หม่าจู้เอ๋อร์หยิบม้านั่งตัวเล็กมาแล้วเอาถุงต่อมกลิ่นชะมดเช็ดที่มู่หวั่นชิวผูกไว้อย่างดีแล้วแขวนไว้ใต้ชายคาบ้าน

เขากระโดดลงมาตบปัดๆ มือ แล้วเหม่อมองไปยังชะมดเช็ดที่ลำไส้ไหลทะลักออกมานอกตัว

“ข้าจะไปบอกท่านอาว่า ชะมดเช็ดตัวนี้ข้าเป็นคนทำเสียหายเอง” คิดว่ากลัวเขาจะถูกตี มู่หวั่นชิวจึงเอ่ยปากพูด นางกะพริบตาให้หม่าจู้เอ๋อร์อย่างขี้เล่น “ถึงจะเสียใจอย่างไร ท่านอาคงจะไม่ตีข้าหรอก”

“ไม่ต้อง เดิมทีข้าก็เป็นคนทำเสียหายเอง ก็แค่ถูกท่านพ่อตีไม่กี่ทีเท่านั้น มือท่านพ่ออาจจะแข็งไปบ้าง แต่ไม่มีแรงเท่าใด ไม่เจ็บหรอก” หม่าจู้เอ๋อร์ส่ายหน้า “แต่เกรงว่าคงตัดเสื้อใหม่ให้เจ้าไม่ได้แล้ว” เขาอยากเห็นสภาพตอนที่มู่หวั่นชิวใส่เสื้อใหม่

เสื้อใหม่?

เห็นหม่าจู้เอ๋อร์เป็นห่วงตนในเรื่องนี้ มู่หวั่นชิวจึงปิดปากแอบหัวเราะ

* น้ำเต้าที่ปิดแน่น สำนวนจีนหมายถึง เรื่องราวหรือคำพูดที่ยากจะคาดเดา ชวนให้คนอึดอัดรำคาญ และเปรียบถึงคนที่อมพะนำทำตัวลึกลับเข้าใจยากได้ด้วย

* อีแปะ (เหวิน) คือหน่วยเงินสำริด (เป็นเหรียญที่มีรู) ซึ่งมีค่าเล็กที่สุดในหน่วยเงินตราสมัยก่อนของจีน