ยอดหญิงเซียนเครื่องหอมเล่มห้า บทที่สาม

หร่วนอวี้มาถึงหน้าประตูคฤหาสน์ตระกูลไป๋โดยไม่รู้ตัว เขายกมือคิดจะเคาะประตู แต่นึกถึงการตัดไมตรีที่มู่หวั่นชิวมีต่อตนเองก็พลันลดมือลง เขาเหม่อมองประตูสองบานที่ดำมืดอยู่ภายใต้แสงจันทร์ ผ่านไปครู่ใหญ่จึงถอยหลังตึงๆๆ ไปหลายก้าว เห็นซ้ายขวาไม่มีคนจึงลอยตัวขึ้นไปบนหลังคาคฤหาสน์ตระกูลไป๋

หร่วนอวี้เดินไปบนแนวหลังคามองหาห้องหลักทางตะวันออกอย่างรวดเร็ว ตอนที่เขากำลังจะกระโดดลงไป บริเวณด้านหลังก็มีเสียงพิณดังลอยมาเบาๆ หร่วนอวี้จึงหันหน้าไป ใต้เงาไม้พลิ้วไหวที่ลานหลังบ้านเขาเห็นมู่หวั่นชิวสวมชุดผ้าบางสีขาวนวลกำลังนั่งคุกเข่าอยู่หลังโต๊ะตัวเตี้ยจดจ่ออยู่กับการดีดพิณ ผมดำสลวยราวหมึกสยายลงถึงเอวอยู่ภายใต้แสงจันทร์สลัว ร่างนั้นดูเลือนรางราวกับนางฟ้านางสวรรค์…

เสียงพิณราวเสียงร่ำไห้บรรเลงออกมาด้วยฝีมืออันยอดเยี่ยม ราวกับกำลังเล่าเรื่องราวของความรักที่โศกเศร้าฉากหนึ่ง ความเจ็บปวดที่คอยไล่ตามค้นหามาชั่วชีวิตนั้นทำให้คนเจ็บปวดใจแทบขาดรอนจนต้องหลั่งน้ำตาออกมา เสียงพิณดังเบาสลับกัน ในใจของหร่วนอวี้ก็เหมือนว่าจมอยู่ในห้วงทะเลรักที่ยากลำบาก จนกระทั่งเสียงสุดท้ายหยุดลง เขาจึงค่อยหายใจโล่งขึ้น

เสียงพิณเช่นนี้…คนงามเช่นนี้…ในเมื่อชาตินี้ได้เจอแล้วจะให้เขาปล่อยมือได้อย่างไร

มองดูใบหน้างามใต้แสงจันทร์ที่เห็นได้ไม่ชัดเจน หัวใจหร่วนอวี้ก็บีบแน่นเป็นก้อน ความเจ็บปวดราวดอกไม้ที่ถูกบีบเละแหลกเหลวอยู่ภายในมือทำให้เขาอยากเงยหน้าตะโกนขึ้นฟ้า

ไม่! เขาส่ายหน้าอย่างแรง ข้ายอมให้เจ้าเกลียดข้า แต่จะไม่ยอมปล่อยมือจากเจ้า และไม่มีทางปล่อยให้เจ้าอยู่ข้างกายเขาจนทำให้งานใหญ่ของอิงอ๋องเสียหายได้! ความคิดแล่นผ่าน หร่วนอวี้พลันสูดหายใจเข้าลึกกำลังจะลงมือก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกติ เขาจึงหันหน้าไป

เห็นเสื้อสีดำตัวโคร่งพลิ้วไหว หลีจวินยืนอยู่ด้านหลังตัวเขาและมองเขาอย่างสบายอารมณ์

หร่วนอวี้ร่างกระตุก ก่อนรีบกระโดดลอยห่างไปกว่าหนึ่งจั้ง หลังจากยืนนิ่งแล้วเขาก็ตกใจจนเหงื่อผุด แอบคิดในใจว่าเขามาตั้งแต่เมื่อใด ไยข้าจึงไม่รู้ตัว ในใจรู้สึกหวาดกลัวยิ่งนัก หากเป็นศัตรูที่ไม่อาจอยู่ร่วมโลกกันได้ ป่านนี้เขาคงตายไปแล้ว

เขายกมือขึ้นเช็ดเหงื่อ ก่อนจะมองหลีจวินอย่างเย็นชา

หลีจวินไม่พูดอะไรเพียงส่งสัญญาณมือให้เขา แล้วชี้ออกไปนอกคฤหาสน์ตระกูลไป๋

หร่วนอวี้ก้มหน้าลงมองสาวงามที่นั่งนิ่งอยู่ในลานบ้าน หากยังมีหลีจวินอยู่เช่นนี้ แม้คืนนี้เขาคิดจะปล้นตัวมู่หวั่นชิวไปก็คงเป็นไปไม่ได้แล้ว เขาจึงกระโดดลอยตัวออกไปนอกคฤหาสน์อย่างรวดเร็ว

เห็นท่าทีของหร่วนอวี้แล้ว หลีจวินก็ลอยตัวตามไป

จนกระทั่งถึงป่าชานเมืองตะวันตก หร่วนอวี้จึงหยุดยืน หันกลับไปไม่เห็นหลีจวินตามมา ในดวงตาเขาพลันฉายรอยยิ้มเย็นเยือก แต่จู่ๆ ร่างก็พลันชะงักงัน เขาหมุนตัวกลับมาช้าๆ

หลีจวินมือตบพัดเสียงดังทีหนึ่ง และกำลังมองเขาโดยที่ท่าทียังสบายอารมณ์เช่นเดิม

“คุณชายหลีเคลื่อนไหวว่องไวเสียจริง…”

หลีจวินยิ้มสบายใจ “เมื่อครู่ใต้เท้าหร่วนคิดจะลักพาตัวแม่นางไป๋หรือ”

หร่วนอวี้มีท่าทางอึดอัดใจ ก่อนจะพูดว่า “ข้าคิดจะทำอะไรยังต้องรายงานคุณชายหลีด้วยหรือ” น้ำเสียงที่ใช้ดุดันอย่างมาก ในดวงตาของเขาฉายความอิจฉาแค้นเคืองอย่างรุนแรง

หลีจวินหน้านิ่งไปพลางประกบมือพูดว่า “ต้องทำอย่างไรหรือใต้เท้าหร่วนจึงจะยอมปล่อยนาง”

ไม่ใช่ว่าต้องทำอย่างไรเขาจึงจะยอมปล่อยนาง

แต่เป็นเขาต้องทำอย่างไรนางจึงจะยอมแต่งกับเขา!

คำพูดประโยคเดียวถอนหนามที่ฝังอยู่ในใจหร่วนอวี้ออก ใจของเขาเจ็บแปลบ แววตามองหลีจวินอย่างโหดเหี้ยม…