ยอดหญิงเซียนเครื่องหอม เล่มห้า บทที่สี่

“อาชิวตื่นแล้ว…”

เห็นมู่หวั่นชิวลืมตา หลีจวินที่เฝ้าอยู่ข้างเตียงก็ตื่นเต้นยินดี

กลอกตาไปหนึ่งรอบ สุดท้ายมาตกอยู่ที่ตัวหลีจวิน มู่หวั่นชิวก็นึกถึงเรื่องเครื่องหอมที่เข้าร่วมคัดเลือกของนางถูกปล้นชิงไปขึ้นมาทันใด นางลุกพรวดขึ้นมานั่ง “พี่หลี…”

“อาชิวระวัง…” หลีจวินประคองตัวนางไว้

“เครื่องหอมของข้าถูกปล้นชิงไปจริงหรือ” มู่หวั่นชิวจับตัวหลีจวินไว้แน่นแล้วเอ่ยถาม

หลีจวินพยักหน้า ในดวงตาฉายการตำหนิตนเอง เขาพลิกมือกลับมากุมมือมู่หวั่นชิว “อาชิววางใจได้ ข้าส่งคนออกไปสามทาง มีเพียงทางเดียวที่ถูกปล้นชิง ที่เหลืออีกสองทางยังปลอดภัยไร้เรื่องราว…”

หร่วนอวี้เป็นคนเฉลียวฉลาด มีหูตาไปทั่ว ยิ่งไปกว่านั้นยังมีอิงอ๋องคอยจับจ้องไม่วางตา ต่อให้มีหลายทางแล้วจะอย่างไร มู่หวั่นชิวส่ายหน้าอย่างเหม่อลอย นางเข้าใจในที่สุด

ครั้งนี้อิงอ๋องต้องการเอาสิทธิ์การเป็นวาณิชหลวงของตระกูลหลีไปให้ได้ ทั้งยังต้องได้โดยไม่เลือกว่าจะต้องใช้วิธีการใดบ้าง

เห็นร่างมู่หวั่นชิวสั่น หลีจวินจึงยื่นมือไปกอดนางไว้ ปากก็พูดปลอบ “อาชิวเชื่อข้าเถอะ ข้าจะต้องส่งเครื่องหอมของเจ้าไปอยู่บนโต๊ะขององค์หญิงหมิงอวี้ได้แน่นอน” จนกระทั่งรู้สึกว่านางสงบลง หลีจวินจึงปล่อยมือ แล้วยกยาบนโต๊ะมา “อาชิวดื่มยาก่อนเถอะ”

ดื่มยาหมดแล้ว หลีจวินก็วางถ้วยเปล่าลงบนโต๊ะ ปากก็พูดว่า “ข้าเพิ่งเห็นว่าอาชิววาดภาพหม้อกลั่นลำดับส่วนเสร็จแล้ว ตอนบ่ายข้าจะพาเจ้าไปที่หอเสวียนจีแล้วกัน จากนั้นไปหย่อนใจที่เขาอวิ๋นไป่…”

เครื่องหอมเข้าร่วมแข่งขันถูกปล้นชิงไปเช่นนี้ นางจะมีอารมณ์ไปเที่ยวเล่นอีกได้อย่างไร

รู้ว่าหลีจวินหวังดี แต่มู่หวั่นชิวยังคงส่ายหน้า ไม่ได้พูดจา

ภายในห้องเงียบเสียงลง

ทันใดนั้นมู่หวั่นชิวก็เอ่ยปากเรียก “พี่หลี…”

“อืม…” หลีจวินตอบรับคำ

มู่หวั่นชิวหมุนตัวมาทันใด มองเขาอย่างจริงจัง “พี่หลี…”

หลีจวินยื่นมือปัดผมงามที่ตกปรกหน้าผากนางไปด้านหลัง “อาชิวมีอะไรพูดมาได้เลย”

“พี่หลีรับปากข้า…” มือที่จับแขนหลีจวินสั่นอย่างห้ามไม่อยู่

หลีจวินท่าทางจริงจัง มองนางอย่างเงียบงัน

“พี่หลีต้องรับปากข้า…” มู่หวั่นชิวพูดอีกรอบ “ถ้า…ถ้า…” ลมหายใจของนางเร็วแรง “ถ้าเครื่องหอมของตระกูลหลีถูกคัดทิ้ง พี่หลีต้องฆ่าปรมาจารย์กู่ทันที!” มู่หวั่นชิวพูดรวดเดียวจนจบ นางมองหน้าหลีจวินตาไม่กะพริบ ในใจเต้นโครมคราม

ในชาตินี้แม้จะเป็นเหมือนชาติก่อนที่ปล่อยให้หลิ่วเฟิ่งชิงตำแหน่งที่หนึ่งไป แต่ในมือของอีกฝ่ายไม่มีตำราวิชาปรุงเครื่องหอมตระกูลเว่ย และหากไม่มีกู่ฉินคอยให้การสนับสนุน หลิ่วเฟิ่งก็จะเป็นดั่งดอกถานที่บานในช่วงสั้นๆ สุดท้ายแม้ตระกูลหลีจะไม่มีสิทธิ์การเป็นวาณิชหลวง แต่ยังมีนางที่เป็นผู้สืบทอดของตระกูลเว่ย ตระกูลหลีจะยังคงยืนตระหง่านอยู่ในวงการเครื่องหอมได้โดยไม่ล้ม ขณะเดียวกันนางที่เป็นดั่งดอกทู่ซือซึ่งต้องพึ่งพิงต้นไม้ใหญ่อย่างตระกูลหลีก็จะมีชีวิตที่ดีต่อไปได้!

และมีชีวิตที่สดใสยิ่งขึ้นอีกด้วย!

อย่างไรเสียสิทธิ์การเป็นวาณิชหลวงก็เป็นเพียงแค่สิทธิ์ ในฐานะแคว้นใหญ่แห่งการปรุงเครื่องหอม ตั้งแต่เชื้อพระวงศ์ไปจนถึงชาวเมืองสิ่งที่พวกเขาต้องการจริงๆ ยังคงเป็นเครื่องหอมยอดเยี่ยมเหล่านั้น!

ภายในห้องเงียบงันราวสุสานโบราณ