ยอดหญิงเซียนเครื่องหอม เล่มห้า บทที่สี่

“พี่หลีคิดอะไรอยู่” ท่ามกลางความเงียบมู่หวั่นชิวเอ่ยปากถาม

“ข้ากำลังคิดว่า…” ดึงสติคืนมาแล้ว หลีจวินก็พูดอย่างเหม่อลอย “อาชิวอยากปกป้องผลประโยชน์ของตระกูลหลี ทำเพื่อตระกูลหลี ทำเพื่อข้าด้วยใจจริง และทำดีต่อข้าอย่างจริงใจ แต่ว่า…” เขาขมวดคิ้วแน่น มองมู่หวั่นชิวอย่างเงียบๆ “…ไยเจ้าไม่ยอมแต่งงานกับข้า”

คาดไม่ถึงว่าหลีจวินจะถามคำถามเช่นนี้ออกมา มู่หวั่นชิวรู้สึกงุนงง

นี่มันความคิดอะไรกัน ดีต่อใครคนหนึ่งก็ไม่ได้เชียวหรือ

จะต้องแต่งงานกับคนคนนั้นด้วย?

นางไม่เคยคิดเช่นนี้มาก่อน นี่เป็นสองเรื่องที่ไม่เกี่ยวข้องกันเลยจึงพูดโพล่งออกไป “ที่ข้าดีต่อพี่หลีก็เป็นเพราะข้าใช้ประโยชน์ในตัวท่านเพื่อต่อกรกับใต้เท้าหร่วน เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับการแต่งงานด้วย”

รู้สึกว่าแขนที่กอดตนเองแน่นขึ้น บีบรัดจนนางหายใจไม่ออก มู่หวั่นชิวจึงพบว่าตนเองพูดผิดไป นางสลัดหลุดจากหลีจวินแล้วก็รีบขยับไปที่มุมเตียง มองดูหลีจวินพลางยิ้มสดใสอยู่ไกลๆ

“พี่หลี ข้า…”

หลีจวินปั้นหน้านิ่งมองนาง อยากจะดึงตัวนางมาตีแรงๆ สักครั้ง

เวลาผ่านไปครู่ใหญ่

สีหน้ามู่หวั่นชิวก็เปลี่ยนเป็นจริงจังมาก “ข้าใช้ประโยชน์พี่จริงๆ…”

นางใช้ประโยชน์เขาแก้แค้นบัญชีเลือดของตระกูล

ท่าทางแข็งกระด้างค่อยๆ เปลี่ยนเป็นเศร้าสลด หลีจวินพูดทอดถอนใจอย่างหงอยเหงา “…อาชิวไม่ยอมพูดแม้กระทั่งคำโกหกกับข้าแล้ว” รู้แต่แรกว่านางใช้ประโยชน์เขาอยู่ แต่ว่าพอได้ฟังมู่หวั่นชิวพูดตามตรงเช่นนี้ มุมหนึ่งในหัวใจหลีจวินก็อดรู้สึกว่างเปล่าไม่ได้

อากาศภายในห้องอึดอัดจนทำให้คนหายใจแทบไม่ออก ในตอนที่มู่หวั่นชิวตัดสินใจว่าจะหนีออกไปก่อนเพื่อความปลอดภัย นางกลับเห็นหลีจวินยิ้มเจ้าเล่ห์ “อาชิวใช้ประโยชน์ข้าได้ แสดงว่าข้ายังมีประโยชน์อยู่” เขาเดินขึ้นหน้าหนึ่งก้าว โน้มตัวลงมองดูมู่หวั่นชิวที่อ้าปากกว้างด้วยความตกใจ “แต่อาชิวอย่าลืมนะ คิดจะใช้ประโยชน์ใครก็ต้องลงทุนก่อน”

มองดูประกายที่วาดผ่านในดวงตาเขาแล้ว มู่หวั่นชิวก็ตัวสั่น

“ท่าน…” นางส่งเสียงเรียก อยากถามเขาว่าคิดจะวางแผนทำอะไรนางใช่หรือไม่ หลีจวินก็หมุนตัวก้าวยาวออกไปแล้ว

มือกุมใบหน้าครึ่งซีกที่ร้อนผ่าวไว้ บนนั้นยังทิ้งไออุ่นจากลมหายใจที่หลีจวินพ่นออกมาเมื่อครู่นี้ ในดวงตามู่หวั่นชิวก็แสดงความรู้สึกสับสน

เขาคงไม่ได้เริ่มคิดวางแผนทำอะไรข้าจริงๆ กระมัง

จิตใจนางเดิมทีก็หมกมุ่นอยู่แต่กับการปรุงเครื่องหอม อย่าว่าแต่นางขี้เกียจจะคิดแผนการเลย แม้อยากจะต่อกรกับหลีจวินที่มีความคิดเจ้าเล่ห์เพียงใด นางก็ไม่มีทางเป็นคู่ต่อสู้ด้วยได้ “ถ้ารู้แต่แรก ข้าโกหกเขาเสียก็ดี…” มองดูประตูที่เพิ่งถูกปิดยังสั่นอยู่เล็กน้อย มู่หวั่นชิวก็พูดพึมพำอย่างหงุดหงิด