ยอดหญิงเซียนเครื่องหอม เล่มห้า บทที่ห้า

เดินวนรอบเม็ดหอมสามสิบหีบที่ปิดผนึกตราประทับอักษรหลีแล้ว หร่วนอวี้ก็เคาะหีบนี้ขยับหีบนั้น ปากก็พูดว่า “…มีทั้งหมดเท่านี้หรือ”

“ขอรับ ตัวอย่างกับเครื่องหอมจำนวนมากต่างก็มาพร้อมกัน ล้วนถูกข้าน้อยยึดมาที่นี่หมดแล้ว” อู่ซูซิงรับเอกสารผ่านด่านที่เจ้าหน้าที่ยื่นมาให้ “ใต้เท้าเชิญดูขอรับ”

หร่วนอวี้รับคำ ตรวจนับตามจำนวนที่บันทึกในเอกสารหนึ่งรอบ แล้วโบกมือให้องครักษ์ที่อยู่ข้างหลัง “ลงมือ!”

องครักษ์กรูเข้ามาในทันทีพลางยื่นมือไปขนเม็ดหอมทีละหีบ

“ใต้เท้า…”เหงื่อบนหน้าผากอู่ซูซิงไหลลงมา

บนนั้นปิดผนึกของตระกูลหลีเอาไว้ กลับต้องมาถูกทำลายไปเช่นนี้ หากตรวจสอบแล้วไม่เจออะไร เขาจะชี้แจงกับตระกูลหลีอย่างไรเล่า

เขาเคยได้ยินว่าใต้เท้าหร่วนตรงหน้าผู้นี้เคยลงมือกับหลีจวินเพราะหญิงคนหนึ่ง ปะทะกันหลายครั้งกลับไม่ได้ประโยชน์อะไรเลย หากว่าหร่วนอวี้ตรวจสอบทางนี้เสร็จแล้วก็คงสะบัดก้นจากไป ทว่าชีวิตน้อยๆ ของตนเองคงจะไม่เหลือแล้ว!

เรียกใต้เท้าไปแล้ว อู่ซูซิงอ้าปากหมายยับยั้งไว้ แต่พอประสานกับสายตาน่ากลัวของหร่วนอวี้ เขาก็ตกใจกลัวจนเสียงกระตุก คำพูดด้านหลังถูกกลืนลงท้องไปจนหมด

เขาไม่กล้าพูดอะไรอีก ยืนนิ่งเงียบเหงื่อไหลโชกมองดูการกระทำขององครักษ์สองคนนั้น

เหนือความคาดหมายของอู่ซูซิง พวกเขากลับไม่ทำเหมือนอย่างที่ตนคิดไว้ เห็นเพียงองครักษ์สองคนขนเม็ดหอมมาหีบหนึ่ง มองสำรวจอย่างละเอียดอยู่นาน สุดท้ายจึงวางคว่ำลงบนโต๊ะ ชักดาบยาวเล่มหนึ่งออกมา ไม่เห็นว่าใช้แรงมากอะไร ด้านใต้หีบก็ถูกแกะเปิดออก ขณะที่แถบปิดผนึกด้านหน้ายังอยู่ดีไม่เสียหาย

สวรรค์! วิธีนี้เป็นการกระทำของพวกโจรกระจอก

เป็นถึงผู้บัญชาการกลับใช้วิธีการเช่นนี้จะแตกต่างกับโจรอย่างไร

เห็นได้ชัดว่าการกระทำของหร่วนอวี้ครั้งนี้ไร้ซึ่งคุณธรรม!

หากตระกูลหลีพบว่าสินค้าชุดนี้ถูกแตะต้อง แม้ไม่กล้าแตะต้องหร่วนอวี้ แต่จะยอมปล่อยเขาไปหรือ

มองดูการกระทำที่ชำนาญคล่องแคล่วขององครักษ์จวนผู้บัญชาการแล้ว อู่ซูซิงก็เบิกตาโตอย่างตกใจ ตื่นกลัวจนสองขาสั่น อ้าปากพูดอะไรไม่ออก หากมิใช่สติอันน้อยนิดที่เหลืออยู่ทำให้เขารู้ชัดแจ้งว่าหร่วนอวี้ตรงหน้าเป็นมารที่ฆ่าคนตาไม่กะพริบได้ เพียงชั่วครู่ก็สามารถเอาชีวิตของเขาได้แล้วล่ะก็ เขาคงพุ่งเข้าไปขัดขวางอีกฝ่ายแล้ว

“ใต้เท้าเชิญดูขอรับ…” วางพื้นหีบลงด้านข้างแล้ว องครักษ์ก็ขยับตัวออกห่าง

แทบจะเหมือนกับเม็ดหอมชุดที่ปล้นชิงมาเมื่อสองวันก่อนนั้นทุกประการ ล้วนใช้กระดาษเคลือบมันอย่างดีห่อเอาไว้ สิบเม็ดหนึ่งห่อวางเรียงเป็นระเบียบ สิ่งเดียวที่ไม่เหมือนกันคือบนห่อครั้งก่อนมุมขวาบนเป็นตัวอักษรบรรจงที่เขียนอักษรคำว่า ‘ไป๋’ แต่บนกล่องนี้มีอักษรคำว่า ‘หลี่’

เห็นได้ชัดว่ามาจากฝีมือของหลี่หานปิง