ทดลองอ่าน ยอดหญิงเซียนเครื่องหอม บทที่ 5

“นี่ นี่” หลงจู๊หลี่เต๋อเดินขึ้นมาพอดี พอมองมาก็เห็นนาง จึงเข้าไปดึงตัวออกมา “แม่นางน้อย ระวังตัวหน่อย รูปร่างอย่างท่าน เบียดเข้าไปไม่ได้หรอก ถ้าไม่ระวังจนล้มลง ทุกคนเหยียบกันคนละที เจ้าคงได้กลายเป็นเนื้อบด”

มู่หวั่นชิวเช็ดเหงื่อ แล้วหมุนตัวยื่นเบี้ยในมือให้กับหลี่เต๋อ “หรือไม่…เจ้าก็ไปวางเดิมพันแทนข้าทีสิ” เห็นหลี่เต๋อชักสีหน้า นางจึงกล่าวต่อ “ถ้าชนะได้เงินมา ข้าจะตบรางวัลให้เจ้า”

“แม่นางน้อย ท่านคงไม่รู้ว่ากฎของบ่อนพนัน ไม่อนุญาตให้เจ้ามือร่วมวางเดิมพัน ยิ่งไม่อนุญาตให้คนรับใช้วางเดิมพันแทนแขก”

“อ้อ” มู่หวั่นชิวพยักหน้าอย่างเข้าใจ ทันใดนั้นก็หมุนตัวไป “เช่นนั้นก็ทำได้แค่เบียดเข้าไปแล้ว”

“ท่านอย่าดื้อเลย เข้าไปแบบนี้จะถูกบีบจนเป็นเนื้อแผ่นได้” หลี่เต๋อดึงตัวนางออกมาอีกครั้ง แล้วหันหน้าชี้ไปทางโต๊ะตัวอื่น “หรือไม่…ท่านก็ไปวางเดิมพันที่โต๊ะอื่นเถอะ!”

“ข้าเป็นแขก พวกเจ้าต้องรับผิดชอบความปลอดภัยของข้าสิ” มู่หวั่นชิวหันมาฉีกยิ้มให้เขา

รอยยิ้มนี้ในชาติก่อนมู่หวั่นชิวถูกแม่เล้าในหอชุนเซียงบังคับ นางต้องฝึกอยู่หน้าคันฉ่องเป็นพันครั้งกว่าจะฝึกออกมาได้ แม่เล้าในหอชุนเซียงบอกว่า สิ่งที่นางโลมในหอคณิกาขายก็คือรอยยิ้ม รอยยิ้มเพียงครั้งหนึ่งสามารถทำให้แขกยอมควักเงินจำนวนมากเพื่อเจ้า นั่นจึงจะนับว่าฝึกได้สำเร็จ ฝึกจนถึงขั้นไฟในเตาหลอมกลายเป็นสีเขียว

เหมือนสายรุ้งเจ็ดสี ราวกับมวลดอกไม้บานสะพรั่งพร้อมกันตรงหน้า หลี่เต๋อตะลึงงันไปทันใด

ผ่านไปนานจึงได้สติคืนมา

“แม่นางพูดถูก ถ้าปล่อยให้ท่านถูกเหยียบเป็นเนื้อบดต่อหน้าต่อตา คงเสียชื่อร้านป๋ออี้ของพวกเรา” หลี่เต๋อหันไปมองกลุ่มคนดำทะมึนเบื้องหน้า ปากก็พร่ำพูดกับตัวเอง ทันใดนั้นเขาก็หันหน้ามา กัดฟันพูดว่า “ท่านตามข้ามา”

หลี่เต๋อเปิดทางสะดวกให้มู่หวั่นชิวเป็นกรณีพิเศษ ปล่อยให้นางเดินมาถึงวงล้อขนาดใหญ่ ให้นางได้ยืนอยู่เบื้องหน้าโต๊ะพนัน และมีเขาคอยยืนคุมอยู่ด้านหลังตัวนาง

สายตาไปตกลงบนโต๊ะพนันขนาดใหญ่ที่ทำจากไม้หนานมู่ลายทอง*สลักคำว่า ‘ริจะพนันต้องยอมรับความพ่ายแพ้’ มู่หวั่นชิวจึงได้พบว่า ในช่องที่ติดตัวเลขสีแดงสิบเอ็ดถึงสิบแปด มีเบี้ยวางเต็มไปหมด เทียบกับด้านที่เป็นตัวเลขสีเหลืองสามถึงสิบ มันกลับว่างเปล่า ไม่มีเบี้ยแม้แต่เหรียญเดียว

ตึง…เสียงฆ้องพลันดังขึ้น ท่ามกลางเสียงโห่ร้องสูง สูง สูง ถ้วยลูกเต๋าพลันถูกเปิดออกอีกครั้ง

“ต่ำอีกแล้ว!”

“บ้าเอ๊ย แพ้อีกแล้ว ให้ตายสิ!”

“เปิดต่ำมาเก้าตาติดต่อกันแล้ว!”

“เหนือชั้นจริงๆ!”

เสียงโห่ร้องพลันหายไป กลุ่มคนก็ส่งเสียงเศร้าลอยมา เจ้ามือในชุดขาวสองคนเดินเข้ามา ใช้แส้กวาด เบี้ยบนโต๊ะเก็บไปจนหมด

คนที่แพ้พนันหมดตัวถอนใจเดินออกจากโต๊ะพนันไป ปากก็ด่าไป ชื่นชมความมหัศจรรย์ไป “ไม่เสียทีที่เป็นเซียนพนัน กล้าทำเรื่องที่ผิดธรรมชาติ เปิดต่ำเก้าตาติดต่อกัน!”

คนเหล่านี้เพิ่งจะเดินออกไป ช่องว่างนั้นก็ถูกคนด้านหลังเติมแทนที่ หลังจากการขยับ หน้าโต๊ะพนันก็มีคนล้อมจนเต็มอีกครั้ง

“เงียบๆ หน่อย…เริ่มตาที่สิบ!” เสียงฆ้องดังขึ้น รอบโต๊ะเงียบสนิทในทันที

เซียนพนันทิพย์กุมารออกโรง

เมื่อถ้วยลูกเต๋าวางลงบนโต๊ะ เจ้ามือก็ตะโกนขึ้นว่า “ตาที่สิบเริ่ม วางเดิมพันได้”

สิ้นเสียงพูด นักพนันรอบโต๊ะก็พากันคึกคักราวกับได้เลือดไก่ เวลาเพียงไม่นาน ด้านตัวเลขสีแดงก็มีเบี้ยวางจนเต็ม ทางด้านตัวเลขสีเหลืองมีเบี้ยวางเพียงไม่กี่เหรียญ หลังจากลังเลอยู่พักหนึ่ง เบี้ยเดิมพันด้านต่ำก็น้อยไปหลายเหรียญ ผ่านไปอีกครู่ ก็น้อยลงไปอีกหลายเหรียญ

สุดท้ายเบี้ยบนโต๊ะก็ไปกองรวมกันอยู่ที่ด้านสูง ส่วนด้านแทงต่ำนั้นกลับว่างเปล่า

คนที่เล่นพนันบ่อยล้วนรู้ว่า ต่อให้มีวิชาการพนันสูงส่งเพียงใด สถิติที่ลูกเต๋าจะออกสูงหรือต่ำกลับมีอย่างละครึ่ง เป็นไปไม่ได้ที่เขย่าสิบครั้งแล้วจะออกต่ำทั้งหมด

“จะเคาะฆ้องอยู่แล้ว แม่นางยังไม่วางเดิมพันอีกหรือ” หลี่เต๋อมองดูเบี้ยในมือของมู่หวั่นชิวแล้วพูดเตือน

ด้วยความชั่ววูบเหมือนมีภูตผีคอยบงการพามู่หวั่นชิวเข้ามา เขาเองก็รู้สึกเสียใจที่พาเด็กสาวที่สวมเสื้อเก่าขาดเหมือนขอทานมายืนอยู่กับแขกผู้ทรงเกียรติ พวกเขาอยากโดดเด่นแค่ไหนก็ได้ตามนั้น ในตอนนี้เขานึกอยากจะให้มู่หวั่นชิวรีบแพ้จนหมดตัว จะได้รีบจากไป

มู่หวั่นชิวพยักหน้า แล้ววางเบี้ยในมือไว้บนตัวเลขสามอย่างไม่ลังเลใจ

สายตาของทุกคนมาตกลงบนตัวนางในพริบตา เห็นนางเสื้อผ้าเก่าขาด ในมือมีเบี้ยเพียงเหรียญเดียวก็พากันยิ้มเยาะขึ้นมา มีบางคนเริ่มตะโกนขึ้นมาแล้ว

“นี่! แม่นางน้อย ไม่มีเงินใช่หรือไม่ มาอยู่กับพี่ชายสิ พี่ชายจะวางเดิมพันให้เจ้าเอง”

หลังจากคำพูด ก็มีเบี้ยหลายเหรียญถูกโยนมา มู่หวั่นชิวเอี้ยวตัวหลบ เม้มปากแน่นไม่พูดอะไรสักคำ หยดเหงื่อบนหน้าผากของหลี่เต๋อพลันไหลลงมาในพริบตา แล้วหันหน้าไปโบกมือ ก็มีคนคุ้มกันสองสามคนพุ่งเข้ามาควบคุมสถานการณ์

เห็นเด็กสาวผู้นั้นแม้จะสวมชุดเหมือนคนจน แต่กลับยืนรวมอยู่กับแขกผู้มีเกียรติ แผ่นหลังยืดตรงของนางแสดงความสูงศักดิ์ที่คนเอื้อมไม่ถึงออกมาลางๆ ดวงตาโตลึกล้ำคู่นั้นยิ่งทำให้คนเห็นไม่กล้าล่วงเกิน อีกทั้งยังมีคนคุ้มกันมาห้อมล้อม เหล่านักพนันเพียงปากเปราะไม่กี่ที ก็เงียบเสียงลง

มองเห็นเบี้ยเพียงเหรียญเดียวของนางวางอยู่ด้านที่แทงต่ำ ก็มีคนใจดีพูดเกลี้ยกล่อมนาง

“เจ้ามือเปิดออกต่ำมาติดต่อกันเก้าตาแล้ว ครั้งนี้ต้องสูงแน่นอน แม่นางน้อย เจ้าแทงทางนี้เถอะ”

“นั่นสิ… เจ้าดูสิ ทุกคนแทงที่ด้านสูงกันทั้งนั้น”

ฟังเสียงเกลี้ยกล่อมที่ดังต่อกันนี้แล้ว มู่หวั่นชิวก็ฉีกยิ้ม

นางเล่นพนันไม่เป็น แต่นางรู้ผลของการเดิมพันสูงในครั้งนี้

วันนี้ในชาติก่อน สถานที่คือร้านป๋ออี้ มีเหลิ่งกังเซียนพนันทิพย์กุมารแห่งต้าโจวที่ร้อยปีจะมีสักคนเป็นเจ้ามือ คนแทงหนึ่งเสียหนึ่ง เจ้ามือหนึ่งเสียห้า ผู้ที่ร่วมพนันเกินพันคน ในคืนนั้น เหลิ่งกังเปิดแต้มต่ำต่อกันสิบแปดตา ชนะเงินไปสิบแปดตา คืนนั้นได้เงินไปมหาศาล เรียกได้ว่าเป็นการเดิมพันสูงที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนและไม่มีใครทำลายสถิติได้ เป็นเรื่องอัศจรรย์ที่ไม่มีวันตาย หลายปีหลังจากนั้นยังคงมีคนเล่าขานกันเป็นจำนวนมาก

ชาติก่อนยามที่อยู่ในหอคณิกา คนที่นางคลุกคลีด้วยส่วนใหญ่ก็จะเป็นนักพนันมือหนักเหล่านี้ ย่อมต้องรู้วันที่เต็มไปด้วยความอัศจรรย์นี้อยู่แล้ว

นางจะใช้เดิมพันสูงในครั้งนี้ชนะเอาเงินทุนกลับไปเปิดโรงธูป เปลี่ยนแปลงโชคชะตาของนางในชาตินี้!

อยากจะให้มู่หวั่นชิวแพ้ให้เร็วอยู่แล้ว พอเห็นนางไม่พูดอะไร หลี่เต๋อจึงปิดปากแน่นไม่พูดเช่นกัน

ตึงๆๆๆ…

เปิดผลตาที่สิบแล้ว เจ้ามือค่อยๆ เปิดถ้วยลูกเต๋าออก

“หนึ่ง สอง สาม หกแต้มต่ำ!” เจ้ามือตะโกนเสียงดัง

“ต่ำอีกแล้ว!”

“เฮ้อ! แพ้อีกแล้ว”

“ให้ตายเถอะ เหนือชั้นจริงๆ…”