ทดลองอ่าน ยอดหญิงเซียนเครื่องหอม เล่ม 6 ตอนที่ 6

“ประหลาดเหลือเกิน นี่ก็คือน้ำหอมกระชากวิญญาณที่เล่าลือกันหรือ” เห็นมู่หวั่นชิวเพียงแค่โบกมือ สุนัขตัวใหญ่เท่าครึ่งตัวคนสองตัวก็ล้มนอนบนพื้นทันที องค์หญิงชิงหวั่นจึงตะโกนพูดอย่างประหลาดใจ

ย้ายเข้ามาที่คฤหาสน์ตระกูลหลีแล้ว องค์หญิงชิงหวั่นได้พบหลีจวินน้อยมาก นางได้รู้จากปากคนในตระกูลหลีว่าเขาปฏิบัติตัวพิเศษต่อมู่หวั่นชิว ถือเป็นแขกประจำของคฤหาสน์ตระกูลไป๋ องค์หญิงชิงหวั่นจึงกลายเป็นแขกประจำของคฤหาสน์ตระกูลไป๋ไปด้วย

แม้จะวางอำนาจเอาแต่ใจเพียงใด แต่องค์หญิงชิงหวั่นก็นับว่าเป็นคนจริงใจผู้หนึ่ง มู่หวั่นชิวไม่ได้รังเกียจนาง โดยเฉพาะหลังจากองค์หญิงชิงหวั่นได้เห็นฝีมือของมู่หวั่นชิวแล้วก็นับถือนางจากใจ เป็นการนับถือนางด้วยใจจริง แค่เพียงไม่กี่วันทั้งสองคนก็กลายเป็นสหายสนิทกัน องค์หญิงชิงหวั่นแทบจะลืมหลิ่วเฟิ่งไปโดยไม่รู้ตัว เอาแต่ขลุกอยู่ในคฤหาสน์ตระกูลไป๋ทุกวัน เฝ้าตอรอกระต่าย* เผื่อจะได้เจอตัวหลีจวิน

ต่อให้หลบหน้าองค์หญิงชิงหวั่น แต่หลีจวินก็ยังหาเวลามาเยี่ยมมู่หวั่นชิวที่คฤหาสน์ตระกูลไป๋ตามกำหนดเวลาเดิมเสมอ

“เพคะ องค์หญิงทายไม่ผิด นี่ก็คือน้ำหอมกระชากวิญญาณที่เล่าลือกัน” มู่หวั่นชิวพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม “เหมาะจะใช้ป้องกันตัว” นับจากวันนั้นที่นางถูกลอบสังหาร นางก็ตั้งใจปรุงน้ำหอมกระชากวิญญาณเพื่อเอาไว้ใช้ป้องกันตัวเช่นนี้

“น้ำหอมนี้ปล่อยออกมาอย่างไร” ดูการกระทำของนางไม่ชัดเจน องค์หญิงชิงหวั่นจึงดึงมือของมู่หวั่นชิวมาพลิกไปพลิกมาดูอย่างละเอียด ถึงขั้นพลิกดูใต้ท้องแขนเสื้อหมดแล้วก็ไม่พบว่ามู่หวั่นชิวซ่อนน้ำหอมไว้ที่ใด จึงถามอย่างสงสัย “อาชิวซ่อนน้ำหอมไว้ที่ใดกันแน่”

“อยู่ตรงนี้…” มู่หวั่นชิวถอดกำไลทองเล็กน่ารักวงหนึ่งยื่นให้นาง

น้ำหอมกระชากวิญญาณนี้เดิมถูกนางพ่นไว้บนผ้าเช็ดหน้า แต่ว่าเพื่อป้องกันไม่ให้กลิ่นน้ำหอมกระจายออกไป ปกติผ้าเช็ดหน้าจึงต้องเก็บเอาไว้ในกล่องเหล็กที่ทำขึ้นเป็นพิเศษ เวลาจะนำออกมาใช้จึงยุ่งยากอย่างมาก

หากพบคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งคงไม่มีเวลาหยิบออกมาใช้งานได้เลย

หลังจากหลีจวินกลับมาจากแคว้นเฉิน เขาได้ขอให้หอเสวียนจีทำกำไลทองวงเล็กน่ารักให้นางคู่หนึ่ง ดูภายนอกแล้วเหมือนกับกำไลข้อมือทั่วไป เพียงแต่ตรงกลางกลวง ถูกแบ่งเป็นช่องใหญ่เล็กแตกต่างกันหลายช่อง สามารถใส่น้ำหอมหลับใหลต่างกันชนิดกันได้ ตอนมีภัยขอเพียงกดกลไกก็จะพ่นควันหอมออกมาทันที เพียงพริบตาก็สามารถทำให้คนหมดสติได้ถึงสิบกว่าคน

“นี่คืออะไร” องค์หญิงชิงหวั่นรับไปอย่างสงสัย แล้วก้มหน้าลงถือเล่น

“ระวังเพคะ!” เห็นนางกดไปที่กลไก มู่หวั่นชิวก็ตะโกนอย่างตกใจ

น่าเสียดายที่สายเกินไป

ได้ยินเสียงพรึบก็มีควันหอมพ่นออกมาจากกำไล

คนที่มาล้อมดูความคึกคัก รวมถึงตัวองค์หญิงชิงหวั่นเองล้วนล้มพับลงไป

โชคยังดีที่มู่หวั่นชิวกลั้นลมหายใจได้ทัน จึงรีบยืนมือไปประคององค์หญิงชิงหวั่นแล้วพากลับห้องไป

พอฟื้นคืนสติ องค์หญิงชิงหวั่นก็ตะโกนว่าดี เซ้าซี้ให้มู่หวั่นชิวทำให้นางวงหนึ่ง ก่อนจะถอดกำไลรัตนชาติสีน้ำเงินคู่หนึ่งบนข้อมือคืนให้มู่หวั่นชิว “ข้าใช้สิ่งนี้แลกกับเจ้า!” แล้วพูดอีกว่า “นี่เป็นกำไลที่เสด็จแม่ไปขอให้ข้าที่วัดต้าจั๋ว ใส่มันไว้สามารถคุ้มครองให้ไร้โรคไร้ภัยไปตลอดชีวิต!”

เกิดในจวนอัครเสนาบดี มู่หวั่นชิวจึงไม่แปลกตากับของล้ำค่าเหล่านี้ รัตนชาติสีน้ำเงินนี้มีค่าควรเมือง จนถูกขนานนามว่า ‘หินสวรรค์’ เป็นสิ่งของที่เชื้อพระวงศ์ใช้ในการกราบไหว้ฟ้าดิน แล้วจะเป็นของที่นางนำมาใช้ได้อย่างไร

นางรีบผลักกลับไปแล้วส่ายหน้า “อาวุธลับนี้หม่อมฉันมีอยู่หนึ่งคู่ ถ้าองค์หญิงชอบ หม่อมฉันจะให้ท่านหนึ่งวง”

องค์หญิงชิงหวั่นบังคับสวมกำไลใส่ข้อมือของมู่หวั่นชิว ปากก็พูดว่า “ของเช่นนี้ในกล่องเครื่องประดับของข้ามีอีกเป็นกอง มีค่าไม่กี่ตำลึงหรอก ถ้าเจ้าไม่เอา ข้าบังคับเอาของของเจ้าเช่นนี้จะดูเหมือนข้าใช้อำนาจรังแกคนเอาได้”

เห็นนางดื้อรั้น มู่หวั่นชิวจึงทำได้เพียงรับเอาไว้ แอบคิดในใจว่าหลังจบเรื่องนี้แล้ว นางแค่ซ่อนกำไลไว้ไม่ให้คนอื่นเห็นก็พอ

พอได้กำไลทองที่มีกลไกซ่อนอยู่ ดวงตาสองข้างขององค์หญิงชิงหวั่นก็เปล่งประกาย แอบคิดในใจว่า ขอเพียงมีสิ่งนี้ก็ไม่ต้องกลัวพี่รองจะหลบข้าอีกแล้ว วันใดทำให้เขาหมดสติ ทำให้ข้าวสารกลายเป็นข้าวสุก ดูซิว่าเขายังจะกล้าไม่ยอมรับข้าอีกหรือไม่ ย้ายเข้าคฤหาสน์ตระกูลหลีไม่นาน นางก็หาโอกาสสารภาพความในใจกับหลีจวิน เดิมคิดว่าเขาจะตื้นตันใจมาก แล้วรีบรับปากแต่งงานกับนางและเอาของหมั้นหมายไปให้เสด็จพี่ใหญ่ ใครจะรู้ว่าเขากลับบอกว่าเขาเห็นนางเป็นเพียงน้องสาวแล้วหลบหน้านางนับจากนั้น เขาไม่เห็นนางที่เป็นองค์หญิงอยู่ในสายตาแม้แต่น้อย

กำลังกลุ้มใจที่ไม่สามารถบังคับเขาแต่งงานด้วยได้ นี่ถือว่าสวรรค์ช่วยนางจริงๆ ในใจคิดอย่างมีความสุข องค์หญิงชิงหวั่นก็ให้มู่หวั่นชิวสอนนางใช้อย่างทนรอไม่ไหว

มู่หวั่นชิวไม่รู้ความคิดนี้ขององค์หญิงชิงหวั่น กลับตั้งใจแสดงการใช้อาวุธลับนี้ให้นางดู เพราะคิดเผื่อหลีจวิน หากองค์หญิงชิงหวั่นเกิดเรื่องขึ้นในคฤหาสน์ตระกูลหลี ตระกูลหลีคงผลักความรับผิดชอบไปไม่ได้ เพื่อต่อกรกับตระกูลหลีแล้ว หร่วนอวี้กับจั่วเฟิงอาจจะตั้งใจส่งคนมาลอบทำร้ายองค์หญิงชิงหวั่นก็ได้ หากว่านางมีอาวุธลับนี้แล้ว ความปลอดภัยขององค์หญิงชิงหวั่นก็มีการรับรองเพิ่มขึ้นอีกชั้นหนึ่ง หลีจวินก็มีความรับผิดชอบน้อยลงอย่างหนึ่ง

สอนอย่างอดทนอยู่พักใหญ่ สุดท้ายยังมอบน้ำหอมกระชากวิญญาณให้นางอีกหนึ่งขวดใหญ่แล้วพูดว่า “องค์หญิงทรงจำไว้ให้ดี น้ำหอมในกำไลนี้ต้องเติมให้เต็มอยู่ตลอดเวลา”

“อืม…” องค์หญิงชิงหวั่นพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง ดวงตาดำขลับกลอกกลิ้งไปมา

ไม่รู้เพราะเหตุใดเห็นท่าทางของนางแล้ว มู่หวั่นชิวก็เกิดความกลัวจับใจขึ้นมาจึงพูดออกมาว่า “อาวุธลับต้องใช้โจมตีโดยไม่ให้อีกฝ่ายรู้ตัว หรือทำร้ายคนโดยไม่ทันตั้งตัว ถ้าอีกฝ่ายมีการป้องกันก็ใช้ไม่ได้ผลแล้ว…องค์หญิงต้องจำไว้ให้ดี กลไกบนกำไลนี้จะบอกใครไม่ได้” ให้กำไลวงนี้แก่นางก็เพื่อป้องกันหลิ่วเฟิ่งกับหร่วนอวี้มาสร้างความลำบากให้ หากถูกนางเอาไปอวดหลิ่วเฟิ่งจริงๆ เช่นนั้นจะมีประโยชน์อะไรอีก

ตีให้ตายมู่หวั่นชิวก็คิดไม่ถึงว่าที่องค์หญิงชิงหวั่นต้องการอาวุธลับนี้ไปนั้น จุดประสงค์ก็เพื่อทำให้คนในดวงใจหมดสติ หากมู่หวั่นชิวรู้คงต้องเอาหัวพุ่งชนกำแพงแน่นอน

เมื่อคิดดีแล้ว องค์หญิงชิงหวั่นก็อารมณ์ดีเป็นพิเศษและไม่บ่นที่นางพูดมากอีก เพียงแค่ใส่กำไลบนข้อมือแล้วฝึกรอบแล้วรอบเล่า ท่าทางตั้งใจอย่างที่น้อยนักจะได้เห็น

* ‘ก่วงหลิงส่าน’ หนึ่งในสิบสุดยอดเพลงพิณโบราณของจีน มีท่วงทำนองอันฮึกเหิมสะท้อนพลังแห่งการต่อสู้

* เฝ้าตอรอกระต่าย เป็นสำนวน หมายถึงนั่งรอให้โชคลาภหรือโอกาสลอยมาหา มีตำนานเล่าว่าในสมัยจั้นกั๋วมีชาวนาเห็นกระต่ายตัวหนึ่งวิ่งมาชนตอไม้ตาย เขาจึงไม่ไปทำนา นั่งรอให้กระต่ายวิ่งมาชนตอไม้ตายอีก

(ติดตามอ่านต่อได้ในฉบับเต็ม – หนังสือวางจำหน่ายวันที่ 26 กุมภาพันธ์ค่ะ)