ทดลองอ่าน ยอดหญิงเซียนเครื่องหอม บทที่ 6

อาหญิงชอบเครื่องประดับผมลายดอก ครั้งหนึ่งเมียหัวหน้าหมู่บ้านไปตลาดซื้อปิ่นปักเงินดอกโบตั๋นอันหนึ่งมานั้น ตรงปลายปิ่นใช้ด้ายเงินทำเป็นโบตั๋นดอกใหญ่ ตรงขอบประดับด้วยดอกสีเงินเล็กๆ พอแสงอาทิตย์ส่องก็เปล่งประกายหลากสี แวววับจับตาอย่างมาก เมียหัวหน้าหมู่บ้านใส่เดินอวดไปทั่ว อาหญิงอิจฉาอย่างมาก พูดบ่นไม่หยุด…

อาหญิงชอบผ้าต่วนนุ่มลื่นสีสดใส…

อาหญิงชอบกินข้าวสวยขาวสะอาด…

หมวกขนนากนี้ประณีตมาก พี่จู้จื่อต้องชอบแน่นอน…

ท่านอาชอบดาบโค้งล่าสัตว์ทุกประเภท…

นับของไปทีละอย่าง มู่หวั่นชิวเดินจากถนนทางใต้ไปทางเหนือ จนได้ของเต็มสามคันรถมาโดยไม่รู้ตัว

“รถม้าบรรทุกไม่พอแล้ว จะจ้างเพิ่มอีกคันหรือไม่ขอรับ” หลังจากหอบเอาผ้าต่วนกลับมาสองมัด นางก็เห็นว่ารถม้าที่เพิ่งจ้างมาใส่ของไม่ลงอีกแล้ว ในน้ำเสียงนอบน้อมของเสี่ยวเอ้อร์โรงเตี๊ยมแฝงความยินดีอยู่หลายส่วน โรงเตี๊ยมเยวี่ยไหลของพวกเขาน้อยนักจะมีแขกใจป้ำเช่นนี้ ถึงแม้จะมี ก็มีบ่าวไพร่ที่มาเป็นกลุ่ม ไม่ต้องให้พวกเขาช่วยอะไร แต่แม่นางไป๋ผู้นี้ไม่เหมือนใคร ไม่เพียงให้เงินแก่พวกเขาที่คอยช่วยงาน ยังให้พวกเขานำทางไปร้านต่างๆ เพื่อเลือกของอีกด้วย

เสี่ยวเอ้อร์เป็นคนในพื้นที่เมืองผิงเฉิง ร้านค้าจากใต้ถึงเหนือบนถนนเส้นนี้เขาก็ล้วนคุ้นเคย พอหลงจู๊เห็นเขาพาแขกมือหนักแบบนี้มา ล้วนแอบให้สินน้ำใจเขากันถ้วนหน้า เดินมาครึ่งวัน เงินสินน้ำใจที่เขาได้รับนั้นก็มากเท่ากับเงินที่เขาทำงานในโรงเตี๊ยมเยวี่ยไหลถึงสองปีเลยทีเดียว

แม้จะรู้ว่าตอนนี้ไม่มีความวุ่นวายอะไร และมู่หวั่นชิวไม่จำเป็นต้องซื้อของอะไรมากมายอีก โดยเฉพาะเครื่องประดับสตรีกระจุกกระจิกเหล่านั้น มันดูเชยอยู่บ้าง เหมือนพวกคนจนที่เพิ่งกลายมาเป็นคนรวย แต่กระนั้นแววตาที่เสี่ยวเอ้อร์มองมู่หวั่นชิวก็ยังคงกระตือรือร้น และเต็มไปด้วยความนับถือ

ได้ยินว่าเด็กสาวผู้นี้คือบุคคลลึกลับที่ลงมาจากสวรรค์และเอาชนะเซียนพนันทิพย์กุมารได้เมื่อคืนนี้ ได้ปรนนิบัติข้างกายนางจึงถือเป็นเกียรติของเขา ต่อไปเขาก็มีเรื่องให้คุยอวดผู้อื่นได้แล้ว

หันหน้ามาเห็นรถม้าที่ใส่ของจนเต็มทั้งสามคันรถแล้ว มู่หวั่นชิวก็ยิ้มออกมาทันใด

ในหมู่บ้านของหม่าหย่งมีเพียงสิบกว่าหลังคาเรือน จึงขาดแคลนสิ่งของอย่างมาก คิดได้ว่าแม้จะส่งเงินไปจำนวนมาก แต่อยู่ที่นั่นก็ไม่สามารถซื้ออะไรได้เป็นชิ้นเป็นอัน นางเกรงว่าของที่พวกเขามีจะไม่เพียงพอ จึงซื้อของมามากมายแบบนี้โดยไม่รู้ตัว แต่ก็กลัวว่าบ้านของหม่าหย่งจะไม่พอเก็บ จึงได้แต่ส่ายหน้า “ไม่จ้างแล้ว”

“กลับโรงเตี๊ยมเลยหรือขอรับ” เสี่ยวเอ้อร์ออกแรงยัดผ้าต่วนสองมัดเข้าไปในรถม้า น้ำเสียงดูผิดหวัง

“เมืองผิงเฉิงมีสำนักคุ้มภัยใหญ่ๆ หรือไม่”

“สำนักคุ้มภัย?” เสี่ยวเอ้อร์ตะลึงไป จากนั้นก็หัวเราะแหะๆ ออกมา “พูดถึงความยิ่งใหญ่แล้ว อันดับแรกต้องเป็นสำนักคุ้มภัยเฮ่าเทียน ความเชื่อมั่นไม่ต้องพูดถึง ได้ยินว่าตั้งแต่เปิดสำนักมาไม่เคยทำงานพลาดสักครั้ง” เขาชี้ไปทางถนนการพนันที่ห่างไปหนึ่งตรอก “แม้แต่ร้านป๋ออี้ก็ยังจ้างคนของพวกเขามาเป็นคนคุ้มกัน”

คิดได้ว่าบนเสื้อของคนคุ้มกันหน้าประตูร้านป๋ออี้ล้วนมีคำว่าเฮ่าเทียน มู่หวั่นชิวจึงพยักหน้า “ดีล่ะ ไปที่สำนักคุ้มภัยเฮ่าเทียน”