ทดลองอ่าน ยอดหญิงเซียนเครื่องหอม บทที่ 6

หยดเหงื่อพลันไหลลงจากหน้าผากของมู่หวั่นชิว

วันนี้นางหนีไม่พ้นแล้ว

“ตึง…” เสียงฆ้องดังสนั่น ใต้เท้าสวีก็พาบรรดาขุนนางมาถึงข้างกายมู่หวั่นชิว แล้วโบกมือไปทางผู้คน ” เงียบๆ หน่อย ข้ามีคำจะพูด”

กลุ่มคนค่อยๆ เงียบเสียงลง

ทันทีที่ยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน ใต้เท้าสวีก็มองทุกคนไปโดยรอบ “ความหวังดีของพ่อแม่พี่น้องทุกท่าน ข้าต้องขอรับด้วยใจ แต่ว่า…” เขาหักมุมคำพูด “เป็นคนต้องยึดมั่นสัจจะ ทำการใดต้องมีต้นมีปลาย พ่อแม่พี่น้องคงได้ยินแล้ว ข้าได้อธิษฐานในวัดเจ้ามังกรไปแล้วว่าคืนนี้ยามซวี*จะบูชายัญเด็ก ถ้าหากข้าผิดคำพูด ทำให้เจ้ามังกรพิโรธ อาจจะนำมาซึ่งภัยร้ายยิ่งกว่าเดิม…” เห็นกลุ่มคนลุกฮือกันขึ้นมาอีก ใต้เท้าสวีจึงรีบพูดต่อไปว่า “ข้าจะรับข้อเสนอของพ่อแม่พี่น้อง ถ้าวันนี้ส่งเด็กไปแล้วฝนยังไม่ตกอีก พรุ่งนี้ข้าจะให้แม่นางน้อยที่มีวิชาล้ำเลิศผู้นี้ได้ลองทำพิธีแน่นอน”

เสียงอื้ออึงของฝูงชนค่อยๆ เงียบลง ไม่มีใครมีปฏิกิริยาอะไรอีก

เห็นทุกคนเงียบลง ใต้เท้าสวีจึงหมุนตัวคำนับมู่หวั่นชิวต่อหน้าทุกคน

มู่หวั่นชิวตกใจ รีบขยับหลบไปยืนด้านข้าง “ข้าน้อยไร้ซึ่งฐานะใด จะกล้ารับการคำนับจากใต้เท้าได้อย่างไรกัน”

นางเคยเป็นบุตรสาวของอัครเสนาบดี ย่อมต้องเคยเห็นบรรดาขุนนางที่ให้ความเคารพนับถือบิดาจนชินตา หากเป็นเมื่อชาติก่อน นางคงยอมรับการคำนับนี้อย่างสบายใจ ทว่าหลังจากผ่านประสบการณ์มาแล้วหนึ่งชาติ นางก็จดจำฐานะของตัวเองในตอนนี้ได้ขึ้นใจแล้ว

“เจ้ารับได้แน่นอน” ใต้เท้าสวีท่าทางนอบน้อมอย่างมาก เห็นได้ว่ามีใจทำเพื่อราษฎรอย่างแท้จริง “การคำนับนี้ข้าถือเป็นตัวแทนของชาวเมืองผิงเฉิงเพื่อขอบคุณแม่นาง” เสียงนั้นชะงักไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นเน้นหนักและดังก้องอย่างฉับพลัน “ที่ยอมเสียสละตัวเพื่อชาวเมืองผิงเฉิง!”

เขาไม่ได้บอกว่าจะให้มู่หวั่นชิวทำพิธี แต่กลับเน้นว่าจะให้นางเสียสละตัวเอง

มู่หวั่นชิวสะดุ้ง แอบคิดว่า เขาอยากให้ข้าเป็นเด็กบูชายัญคนต่อไปหรือ เหตุใดในแววตาร้อนแรงนี้จึงแฝงความละโมบเอาไว้ได้เล่า

* ยามซวี คือช่วงเวลา 19.00 น. ถึง 21.00 น.