ทดลองอ่าน ยอดหญิงเซียนเครื่องหอม เล่ม 7 ตอนที่ 6

หากเป็นเวลาปกติก็แล้วไปเถอะ แต่ตอนนี้เขาก็ใช้ทหารเฝ้าคุกเอาไว้แล้ว แต่หลีจวินกลับไม่ห่วงชีวิต เพื่อสตรีในคุกผู้นี้จะเอาชีวิตและชื่อเสียงของคนทั้งตระกูลหลีมาแลกเชียวหรือ

ทันใดนั้นเขาเห็นเตียงหนึ่ง ม่านหนึ่ง และโต๊ะหนึ่งเก้าอี้หนึ่งอยู่ในคุก หร่วนอวี้รับรู้ได้อย่างชัดเจนถึงความรักหมดหัวใจที่หลีจวินมีต่อมู่หวั่นชิว เขาแอบคิดในใจว่ามิน่าเล่าอาชิวจึงยอมติดตามเขาโดยไม่เปลี่ยนใจ ข้าเทียบเขาไม่ได้เลย

กำลังจะก้าวเข้าไปก็มีองครักษ์เข้ามารายงานว่า “คุณชายใหญ่ตระกูลหลีต้องการพบปรมาจารย์ไป๋ขอรับ”

หลีจวินมาหรือ

หร่วนอวี้ขมวดคิ้ว “ไม่อนุญาต!”

องครักษ์รับคำเพิ่งจะหมุนตัวกลับก็ถูกหร่วนอวี้เรียกรั้งตัวไว้ “ให้เขาเข้ามาเถอะ”

หลีจวินมาเยี่ยมมู่หวั่นชิวเช่นนี้คงจะมาเพื่อส่งข่าว อีกทั้งนางก็ฟังแต่คำพูดของหลีจวิน ไม่ว่าเขาจะอิจฉาเพียงใดก็ต้องให้พวกเขาได้พบหน้ากัน

หร่วนอวี้พูดพลางโบกมือเป็นสัญญาณให้ทหารองครักษ์ที่เฝ้าอยู่หน้าประตูคุกถอยหลังไป ส่วนตนเองกระโดดลอยตัวไปซ่อนตัว

ทหารประจำจวนเห็นทหารองครักษ์ถอยออกไปแล้วก็ถอยหลังตามไปหลายก้าว ก่อนจะเปิดประตูคุกให้

กำลังนั่งก้มหน้าอ่านหนังสืออยู่บนเตียง ได้ยินเสียงประตูคุกดัง มู่หวั่นชิวก็เงยหน้าขึ้นมา “พี่หลี…”

เห็นเป็นหลีจวิน นางจึงยืนขึ้นอย่างยินดี

ทั้งที่แค่แยกจากกันเพียงวันเดียว พอได้เจอหลีจวินอีกครั้งมู่หวั่นชิวก็มีความรู้สึกราวกับห่างกันเป็นชาติ ทั้งที่นางอยากจะยิ้ม แต่น้ำตากลับไหลลงมาอย่างไม่เชื่อฟัง

ความเย็นชาเงียบเฉยคล้ายไม่หวาดกลัวสิ่งใดตอนที่เข้าคุกมานั้นล้วนหายไปจนหมด นางเป็นเพียงหญิงสาวที่ได้รับความไม่เป็นธรรมเท่านั้น

“อาชิวลำบากแล้ว” หลีจวินนึกสงสาร ยื่นมือไป อยากจะดึงนางเข้ามาในอ้อมกอด แต่คิดได้ว่าด้านหลังยังมีทหารองครักษ์อยู่ เขาจึงอดกลั้นเอาไว้ เพียงแค่หยิบผ้าเช็ดหน้าในแขนเสื้อยื่นไปให้ “อาชิวไม่ต้องกลัว ข้ารู้ว่าเจ้าบริสุทธิ์ ลือกันว่าลูกสาวของอัครเสนาบดีมู่เป็นคนเอาแต่ใจ ชอบวรยุทธ์เกลียดตำรา เรื่องดีดพิณ เดินหมากเขียนอักษร วาดภาพล้วนทำไม่เป็นเลย เจ้าไม่ใช่นางเป็นอันขาด” แล้วพูดอีกว่า “นี่ต้องมีคนอิจฉาเจ้าแน่จึงได้สร้างเรื่องใส่ร้าย สมาคมกิจการเครื่องหอมเมืองต้าเยี่ยกำลังล่ารายชื่อคนมีชื่อเสียงในเมืองต้าเยี่ยมาเพื่อขอความเป็นธรรมให้เจ้าแล้ว”

คำพูดของเขานี้หมายความว่าให้ข้ายึดคำให้การเดิม รับผ้าเช็ดหน้ามาแล้ว มู่หวั่นชิวก็เช็ดน้ำตาไปพลางใคร่ครวญคำพูดของหลีจวินไปพลาง ทันใดนั้นก็รู้สึกเหมือนบนผ้าเช็ดหน้าจะมีตัวอักษรอยู่ นางจึงอาศัยตอนที่หลีจวินเอาตัวบังอยู่ตรงหน้ารีบเปิดออกดู

‘ถ้ามีเรื่องด่วน สามารถใช้อาวุธลับบนข้อมือเจ้าได้ ทำให้ทหารนอกคุกหมดสติ แล้วจะมีคนเข้ามารับเจ้าเอง’