ทดลองอ่าน ยอดหญิงเซียนเครื่องหอม บทที่ 9

เห็นหลีจวินนั่งอยู่ข้างกายใต้เท้าสวี มู่หวั่นชิวก็สบายใจขึ้นไม่น้อย นางย่อคำนับทั้งสองด้วยรอยยิ้ม “คารวะใต้เท้าสวี คารวะคุณชายหลี…”

“แม่นางไป๋ เชิญนั่ง” ใต้เท้าสวีหน้าตาเจ้าเล่ห์ “ทหาร ยกน้ำชามาให้แม่นางไป๋”

ยกน้ำชาขึ้นจิบแล้ว มู่หวั่นชิวจึงวางถ้วยชาลง “ไม่รู้ว่าใต้เท้าเรียกตัวข้าน้อยมาด้วยเรื่องอะไรหรือ”

“ฝนนี้จะตกนานเท่าใด” ใต้เท้าสวีมองดูท้องฟ้านอกหน้าต่างที่เปลี่ยนจากสายฝนเม็ดโตเป็นเม็ดเล็กลงแล้ว

“สามวัน” มู่หวั่นชิวพูดสวนออกมา

พูดหนักแน่นเช่นนี้ แสดงว่านางมั่นใจเต็มเปี่ยม!

ทุกคนหันมองนางอย่างไม่ค่อยเชื่อถือ แม้แต่หลีจวินเองก็ยังมองมาอย่างตกใจ

ภายในห้องเงียบเสียงลง ราวกับสายฝนเบาบางที่อยู่นอกหน้าต่าง

“ใต้เท้า…” มู่หวั่นชิวยืดตัวตรง “ในเมื่อฝนตกตามที่กำหนดไว้แล้ว ใต้เท้าเองก็ถือว่าทำเพื่อชาวเมืองสำเร็จ ขอใต้เท้าปล่อยข้าน้อยกลับไปด้วย”

แม้จะรู้ว่าใต้เท้าสวีไม่มีทางปล่อยนางไป แต่นางควรจะลองดู…มิใช่หรือ

“กลับไป?” กลัวอะไรก็มาอย่างนั้นจริงๆ ใต้เท้าสวีหัวใจกระตุก เขาหันหน้าไปทางหลีจวิน อีกฝ่ายยังคงนั่งสบายอารมณ์อยู่ตรงนั้น ห้านิ้วเคาะโต๊ะเบาๆ ฟังเสนาะหู

“ไม่ต้องรีบร้อนหรอก แม่นางไป๋จะไปที่ใดหรือ” ลังเลอยู่ครู่ใหญ่ ใต้เท้าสวีจึงกะพริบดวงตาปูดโปน พูดเสียงดังสดใส “รอให้ฝนหยุดตกแล้ว ข้าจะให้คนไปส่งแม่นางไป๋เอง” เขาเกิดความคิดในขณะที่ร้อนใจขึ้นอย่างฉับพลันว่า…หากจะฆ่าคนชิงทรัพย์ ลงมือระหว่างที่นางกลับไปย่อมดีกว่า

ทั้งสามารถหลบเลี่ยงคุณชายหลีได้พอดี

“ใต้เท้ามีงานมากมาย ข้าน้อยจะกล้ารบกวนได้อย่างไร” มู่หวั่นชิวปฏิเสธทางอ้อม

“ไม่รบกวน…ไม่รบกวนเลยสักนิด” คิดแผนการได้แล้ว ใต้เท้าสวีจึงอารมณ์ดีเป็นพิเศษ “แม่นางไป๋ขอฝนเพื่อชาวเมือง นับว่ามีความชอบ อย่างไรก็ต้องพักสักหลายวันหน่อย ให้ข้าได้แสดงความขอบคุณก่อนเถอะ”

น้ำเสียงจริงใจอย่างมากนั้นตีความหมายว่าไม่อาจปฏิเสธได้ มู่หวั่นชิวยิ้มเศร้า นางไม่ตอบตกลงได้หรือ

เห็นมู่หวั่นชิวตอบรับคำอย่างง่ายดาย และบนใบหน้าก็ไม่เห็นความไม่สบายใจแม้แต่น้อย ใต้เท้าสวีจึงค่อยถอนหายใจยาว แล้วหันหน้าไปทางหลีจวิน กำลังจะเอ่ยปากพูด สวี่เจี่ยก็เคาะประตูเข้ามาเสียก่อน “เมื่อวานตำบลข้างเคียงมีคนถูกฟ้าผ่าตายสามคน พอชาวเมืองผิงเฉิงได้ยินข่าว ต่างก็ส่งสุราและเนื้อมาขอบคุณแม่นางไป๋ที่เตือนสติเมื่อวานขอรับ”

“เตือนสติ?” หลีจวินมองไปทางมู่หวั่นชิวด้วยความสงสัย

เล่าเรื่องเมื่อคืนที่มู่หวั่นชิวเตือนสติทุกคนให้กลับบ้านจะได้ไม่ถูกฟ้าผ่าให้หลีจวินฟังอย่างคร่าวๆ แล้ว ใต้เท้าสวีก็มองไปทางมู่หวั่นชิว “พอดีเลย แม่นางไป๋ตามข้าไปพบชาวเมืองกัน” จากนั้นจึงหันไปทางหลีจวิน “คุณชายหลีจะไปด้วยกันหรือไม่”

เลื่อนสายตาครุ่นคิดไปจากตัวมู่หวั่นชิวแล้ว หลีจวินก็พับพัดในมือ “ไม่ล่ะ เชิญใต้เท้าสวีกับแม่นางไป๋เถอะ”

* ยามจื่อ คือช่วงเวลา 23.00 น. ถึง 01.00 น.

* ยามอิ๋น คือช่วงเวลา 03.00 น. ถึง 05.00 น.

* ‘หอศาลาใกล้สายชล ได้ยลแสงจันทร์ก่อน’ หมายถึงเมื่อมีตำแหน่งที่ตั้งที่ดีกว่าหรือได้อยู่ใกล้ชิดกว่า ก็จะมีโอกาสดีกว่าคนอื่น

* ‘ย่ำจนรองเท้าเหล็กสึกยังหาไม่พบ บทจะมาง่ายดายไม่เปลืองแรง’ เปรียบถึงสิ่งของที่รีบร้อนต้องการ บางครั้งทุ่มเทหาอย่างไรก็หาไม่ได้ แต่กลับได้มาอย่างง่ายดายโดยไม่คาดฝัน