ทดลองอ่าน ดอกสาลี่เคียงบัลลังก์ ตอนที่หก

“เช่นนั้นฝ่าบาทเล่าเพคะ เหตุใดพระองค์จึงทรงชอบดอกสาลี่” ไป๋เสวี่ยฝูแหงนดวงหน้าเล็กน้อย จ้องมองเขาอย่างแน่วแน่ นัยน์ตาใสกระจ่างประหนึ่งหยดน้ำเปล่งไอบางๆ ของการรอคอย

รอคอย? นางไม่เข้าใจว่าตนเองกำลังรอคอยอะไรอยู่กันแน่ กับบุรุษตรงหน้านี้ยังมีอะไรให้รอได้อีก

และก็เป็นการรอคอยที่คล้ายมีคล้ายไม่มีของไป๋เสวี่ยฝูนี้เองที่ทำให้เยวี่ยเยี่ยได้สติ สตรีผู้มีความคิดสลับซับซ้อนผู้นี้ ไยเขาถึงเห็นใจนางขึ้นมาได้ ซ้ำยังมาสนทนาสิ่งเหล่านี้ต่อหน้านางได้อย่างไรกัน

ประจบประแจงไท่เฟย จงใจโศกเศร้าใต้ต้นดอกสาลี่ เล่าเรื่องราวคล้ายคลึงกับช่วงวัยเด็กของเรา ที่นางมุ่งหวังมิใช่เพียงดึงดูดความสนใจของเราหรอกหรือ การเล่นละครเพื่อแย่งความโปรดปรานเหล่านี้มักจะเกิดขึ้นเสมอในตำหนักใน เราเห็นมาจนชาชินตั้งนานแล้ว!

เยวี่ยเยี่ยไม่ตอบคำถามของไป๋เสวี่ยฝู มุมปากกระดกขึ้นเล็กน้อยผุดรอยยิ้มที่นางคุ้นเคยที่สุด…เย็นชา น่ารังเกียจ

“ไป๋เสวี่ยฝู ดูแล้วเจ้าคงวางแผนจะหนีไปจากวันเวลาในเรือนหนาวเหน็บอ้างว้างนั้นมาตั้งแต่แรกแล้วกระมัง เพียงแต่วิธีที่เจ้าเลือกกลับผิดถนัด เพราะว่า…” เขาสืบเท้าเข้ามาก้าวหนึ่ง หลุบตาลงมองนางด้วยท่าทางยโสจากเบื้องสูง “วังหลวงมิได้ดีไปกว่าจวนอัครเสนาบดีเท่าใดนัก ตำหนักในของเรามิใช่ที่ที่จะให้เจ้าขึ้นไปอยู่เหนือผู้อื่นได้ง่ายดายเหมือนที่เจ้าจินตนาการ”

เรือนหนาวเหน็บอ้างว้าง ผู้ใดบ้างไม่อยากหลีกหนี เราก็ปรารถนาจะได้ออกไป ปรารถนามาโดยตลอด

ทว่าตนเองกลับทำได้ คว้าตำแหน่งทรงอำนาจสูงสุดในแผ่นดินมาได้สำเร็จ ได้ครอบครองทุกสิ่งทุกอย่าง รวมทั้งพวกสตรีตรงหน้าที่โถมเข้ามาพะเน้าพะนอและสรรหาสารพัดกลวิธีเพื่อทำให้เขาพึงพอใจ!

เยวี่ยเยี่ยมิได้มองเห็นความอับอายหรือความลำบากใจบนใบหน้าไป๋เสวี่ยฝู สตรีผู้นี้ไม่ว่าทำอะไรก็มักเย็นชาสงบนิ่ง แม้แต่ยามอยู่ต่อหน้าเขาก็ตาม

เยวี่ยเยี่ยยิ้มเย้ยหยันแล้วหมุนตัวจากไป แต่หลังจากเดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็หยุดชะงักฝีเท้า นัยน์ตามองผ่านไปที่อาภรณ์บนร่างไป๋เสวี่ยฝู ก่อนจะตรัสขึ้น “ไป๋เสวี่ยฝู ต่อไปห้ามเจ้าสวมชุดสีขาวต่อหน้าเราอีกเป็นอันขาด”

นี่เป็นคำสั่ง…นี่เป็นราชโองการของจักรพรรดิ

สีขาวเหมาะกับไป๋เสวี่ยฝูมาก และก็เป็นเพราะเหมาะเช่นนี้จึงทำให้เขายิ่งรู้สึกเคียดแค้นมากขึ้น ในใจเขาสีขาวเป็นของนาง…หญิงที่สะอาดบริสุทธิ์ จิตใจงดงาม ผู้ที่ยืนอยู่ใต้ต้นดอกสาลี่คนนั้น

เยวี่ยเยี่ยจากไปแล้ว ทิ้งให้ไป๋เสวี่ยฝูยืนอยู่ที่ริมทะเลสาบเพียงคนเดียว ใบหน้านางยังคงสงบนิ่ง ประหนึ่งเยวี่ยเยี่ยไม่เคยปรากฏตัวขึ้นมาก่อน

มีเพียงไป๋เสวี่ยฝูที่รู้สึกได้อย่างชัดเจน ความเจ็บแปลบในใจนั้นมีอยู่จริง แม้นางจะพร่ำเตือนตนเองว่าอย่าเห็นเยวี่ยเยี่ยเป็นเด็กหนุ่มรูปงามเมื่อสามปีก่อนคนนั้นอีก อย่าถูกทำร้ายครั้งแล้วครั้งเล่าด้วยวาจาอันไร้หัวใจของเขา นางต้องคุ้นชิน ต้องปรับตัว ต้องรู้จักเรียนรู้การทำให้หัวใจสงบนิ่งดังสายน้ำอย่างแท้จริง

ทว่านางก็ยังมิอาจไม่ใส่ใจ

* เหอเถา หมายถึงวอลนัท