ทดลองอ่าน เซียมซีทายรัก บทที่ 1

คุณชายฉินกำลังจะกลับไป ทันใดนั้นที่สวนด้านหลังก็มีเสียงคำรามของม้าดังขึ้น หนึ่งอาชาคลุ้มคลั่ง พาให้ม้าตัวอื่นตื่นตกใจจนแผดเสียงร้องไปด้วย คอกม้าราวกับเขื่อนกั้นน้ำที่ถูกคลื่นน้ำเชี่ยวกราก ซัดโถมจนแทบพังทะลักออกมา

ฉินโหยววิ่งไปทางนั้นทันที เซี่ยฟั่งลังเลเล็กน้อย เมื่อนึกได้ว่าคนบังคับรถม้าสกุลหานน่าจะยังอยู่ที่นั่น จึงเร่งฝีเท้าตามไปด้วย

เดิมทีอาเหม่าที่ไม่ชอบจุ้นจ้านเรื่องใครไม่ได้อยากไปดูสักนิด ใครจะคิดว่าตนเองจะถูกชุ่ยหรงที่อยากรู้อยากเห็นคว้ามือแล้วดึงนางไปทางนั้นด้วย

คอกม้าอยู่ด้านหลังของคฤหาสน์สกุลฉิน อยู่ห่างจากตัวคฤหาสน์ออกไปไม่ไกล พวกฉินโหยวอยู่เรือนส่วนหน้าของคฤหาสน์ ทั้งยังวิ่งได้เร็ว จึงไปถึงก่อนบรรดาผู้คุ้มกันครู่หนึ่ง

ภายในคอกม้าม้าตัวนั้นกำลังวิ่งพล่านอย่างคลุ้มคลั่ง พุ่งซ้ายชนขวา กระแทกเสาคอกม้าจนสั่นสะเทือน แม้มันจะหัวแตกเลือดอาบอย่างไร แต่ก็ยังไร้วี่แววจะหยุด

ฉินโหยวจะตรงเข้าไปห้าม กลับถูกบ่าวรับใช้ที่ดูแลคอกม้าดึงร่างเอาไว้ พร้อมละล่ำละลักร้องห้าม “ม้าตัวนั้นเป็นของสกุลหาน คุณชายอย่าไปขอรับ ระวังมันจะเตะท่าน!”

เซี่ยฟั่งขมวดคิ้วมุ่น พินิจมองม้าอย่างละเอียด ม้าตัวนั้นเป็นของสกุลหานจริงๆ เขาย่างสามขุมเข้าไป หวังสยบม้าที่กำลังคลุ้มคลั่ง ทว่าม้าขาดสติไปแล้ว จึงยากจะรับมือ เขาไม่รีบร้อน รอดูอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดก็หาโอกาสได้ เขากระโดดดีดร่างขึ้นไปอยู่บนหลังม้าแล้วคว้าสายบังเหียน

ม้าอาละวาดจนควบคุมไม่อยู่ จึงไม่รู้สึกแม้กระทั่งความเจ็บปวด มันสะบัดคนที่อยู่บนหลังอย่างบ้าระห่ำ หมายเหวี่ยงเขาให้ตกลงมาให้ได้

อาเหม่าเห็นแล้วอกสั่นขวัญผวา นางกระวีกระวาดดึงแขนเสื้อของฉินโหยวพร้อมถาม “ผู้คุ้มกันเรือนท่านเล่า”

ฉินโหยวมีสีหน้าซีดเผือด พอนางเอ่ยถามแล้วจึงหันไปตะคอกคนเลี้ยงม้า “ผู้คุ้มกันเล่า ตายกันหมดแล้วหรือไร!”

ยามนี้เซี่ยฟั่งออกแรงกระชากสายบังเหียนอย่างแรงโดยไม่สนใจว่าม้าอาจได้รับบาดเจ็บเพิ่มขึ้นหรือไม่ เมื่อม้าได้รับความเจ็บปวดมันก็คำรามเสียงยาวครั้งหนึ่ง และเนื่องจากเหน็ดเหนื่อยมากแล้วมันจึงค่อยๆ สงบลงได้ในที่สุด ยามนั้นผู้คุ้มกันคฤหาสน์สกุลฉินก็เพิ่งมาถึงพอดี จึงรีบเข้าไปล้อมม้าไว้

เซี่ยฟั่งพลิกร่างลงจากหลังม้า บนหน้าผากและอาภรณ์ชื้นไปด้วยเหงื่อ เขาหยุดฝีเท้าหอบหายใจ สีหน้าซีดขาว