ทดลองอ่าน เซียมซีทายรัก บทที่ 11

เขาไปที่เรือนของหลิ่วอิงก่อน หานเฉิงอยู่ในเรือนจนรู้สึกอึดอัด ยามนี้จึงวิ่งออกมาเล่นที่สวนด้านหน้า เมื่อเห็นเจ้าบ้านสกุลหานแล้วก็รีบวิ่งเข้าไปหาทันที “ท่านพ่อ”

เจ้าบ้านสกุลหานโน้มร่างลูบศีรษะน้อยๆ ถามด้วยรอยยิ้ม “แม่เจ้าเล่า”

“ท่านแม่อยู่ข้างในขอรับ”

สาวใช้ที่อยู่ด้านข้างกล่าวสำทับว่า “แม่นางหลิ่วกำลังล้างหน้าล้างตา บอกว่าเดินทางเหน็ดเหนื่อย ต้องอาบน้ำให้หมดจดจึงจะยอมออกมา ทั้งยังสั่งไว้ว่าหากนายท่านมาแล้วก็ให้เข้าไปรอในเรือนเจ้าค่ะ”

แต่เนื่องจากบุตรชายอยู่ด้านนอก เจ้าบ้านสกุลหานจึงไม่ได้เข้าเรือน เขานั่งรอที่ศาลากับบุตรชายคนเล็ก หานกวงเห็นบิดาถึงกับมีน้ำอดน้ำทนนั่งรอหญิงผู้หนึ่งเช่นนี้ เห็นได้ชัดว่าบิดาของตนโปรดปรานเอ็นดูหญิงคนนั้นเพียงใด นั่นก็ไม่แปลกที่เหตุใดบิดาจึงตั้งใจจะพานางกลับมาให้ได้ โปรดปรานมานานถึงแปดปีก็ยังไม่เบื่อหน่ายเช่นนี้…หญิงผู้นี้ช่างเป็นจิ้งจอกแพศยาจริงๆ

หานกวงนึกดูถูกดูแคลน

ผ่านไปครึ่งชั่วยามหลิ่วอิงจึงอาบน้ำเสร็จ นางนั่งอยู่หน้าคันฉ่องและให้สาวใช้ประจำตัวเปิดกล่องเครื่องประทินโฉม สาวใช้รับใช้นางมานานจึงเอ่ยถามว่า “คุณหนูจะทาแป้งชาดพวกนี้อีกหรือเจ้าคะ อย่าให้เข้มเกินไปจะดีกว่าเจ้าค่ะ”

หลิ่วอิงหัวเราะเสียงเบา “ก็ช่างฮูหยินผู้เฒ่าสิ นางเกี่ยวอะไรกับข้า พวกเขาจะให้ข้าเข้าตระกูล ข้ายังไม่อยากเข้าเลย ถ้าไม่ใช่เพื่อเฉิงเอ๋อร์…”

สาวใช้แววตาหม่นแสงลงตามนาง หากมิใช่เพราะคุณชายเฉิงเอ๋อร์ไปเล่นในตรอกแล้วถูกคนไล่ตะโกนเรียกว่าลูกไม่มีพ่อ ชาตินี้คุณหนูของนางคงไม่มีทางเข้าสกุลหานเป็นแน่

หลิ่วอิงทาแป้งชาด ดวงหน้าที่ผุดผาดอยู่แล้วยามนี้จึงยิ่งเป็นประกายงดงามขึ้นไปอีก

กระโปรงของนางล้วนเป็นสีสดใส สว่างและหรูหรา ทว่าส่วนที่ผู้อื่นมองในแวบแรกก็ยังคงเป็นดวงหน้าที่งามล่มเมืองของนาง

อย่างเช่น…หานกวง

เขามองหลิ่วอิงเดินผ่านระเบียงทางเดิน นางลัดเลาะผ่านพื้นหญ้าเขียวขจี เยื้องย่างอย่างเนิบช้า บนใบหน้าผุดรอยยิ้มบางที่สะกดตรึงใจ

ในที่สุดเขาก็รู้แล้วว่าหญิงแบบใดที่ทำให้บิดารักใคร่มานานถึงแปดปี

ตึกตัก…ตึกตัก…

หัวใจเขาพลันเต้นโครมคราม