ทดลองอ่าน เซียมซีทายรัก บทที่ 11

อี๋เหนียงสี่เข้าตระกูล ทั้งยังพาคุณชายคนเล็กที่ตัวโตเช่นนั้นมาด้วย คาดว่าฮูหยินใหญ่ไม่น่าจะกล้ำกลืนโทสะนี้ได้ ยามนี้อาจเพียงยอมอดทนไม่ปริปาก แต่ด้วยนิสัยเถรตรงไม่กลัวฟ้าไม่เกรงดินของอี๋เหนียงสี่แล้ว อีกไม่นานฮูหยินใหญ่ก็คงจะทนไม่ได้เป็นแน่

นัยน์ตาของเซี่ยฟั่งพลันเย็นชา แม้หานฮูหยินจะไม่ได้รับความโปรดปรานเพียงใด ทว่าอย่างไรนางก็เป็นภรรยาเอก ทั้งยังวางตัวเป็นนายหญิงที่ดี สุขุมเที่ยงตรง ฉะนั้นจึงมีอำนาจการดูแลในสกุลหานนี้ หากจะฉุดนางลงจากที่สูงก็ต้องมีคนที่พอจะคานอำนาจกับนางได้

ฉินอี๋เหนียงจึงเป็นตัวเลือกที่เหมาะสมที่สุด

เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อนึกได้ว่าอาเหม่ายังยืนอยู่ที่หน้าประตู จึงเบนสายตามองนาง ครั้นมองนางแล้วก็นึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ จึงกล่าวว่า “เจ้ามานี่”

อาเหม่าลังเลชั่วครู่ก่อนจะก้าวเข้าไป

เซี่ยฟั่งมองออกไปนอกหน้าต่าง แล้วจึงกล่าว “ช้าเร็วฮูหยินใหญ่ก็จะเล่นงานเจ้าเพื่อระบายความแค้น แต่เจ้าเองก็ไม่อยากทรยศอี๋เหนียงสี่ ฉะนั้นข้ามีวิธีหนึ่งที่จะทำให้ฮูหยินใหญ่หายโกรธลงครึ่งหนึ่ง อย่างน้อยก็จะไม่ทุบตีเจ้ารุนแรงเกินไป ให้เจ้าลองเก็บไปคิดดู”

อาเหม่าเองก็ไม่อยากถูกทุบตีเปล่าๆ จึงโน้มร่างไปข้างหน้า แทบจะข้ามไปครึ่งโต๊ะเพื่อเข้าใกล้เขา

“เจ้าอ่านไม่ออกมิใช่รึ เช่นนั้นก็ย่อมเขียนไม่ได้ด้วย เพราะฉะนั้นหากจะส่งข่าวให้ฮูหยินด้วยวิธีนี้แล้วย่อมเป็นไปไม่ได้ หนำซ้ำนายท่านเองก็ระแวงว่าเจ้าจะแอบส่งข่าวอยู่ก่อนแล้ว จึงสั่งให้เจ้าคอยอยู่รับใช้หลิ่วอิง หนึ่งคือเพื่อจับตาดูเจ้า สองคือแยกเจ้ากับบ่าวที่อ่านออกเขียนได้ออกจากกัน เพื่อที่เจ้าจะไม่อาจไหว้วานให้พวกเขาเขียนจดหมายส่งข่าวให้ฮูหยินได้”

อาเหม่ากระจ่างในทันที หากบอกไปเช่นนี้ ทุกอย่างก็สมเหตุสมผลแล้ว โดยเฉพาะเรื่องที่อยู่รับใช้หลิ่วอิงอย่างใกล้ชิดนั้นก็เป็นเรื่องจริง แม้จุดประสงค์ของนายท่านจะมิใช่เช่นนั้น ทว่าขอเพียงให้ใช้ได้ผลกับฮูหยินใหญ่ก็พอแล้ว

บางครั้งการโกหกผู้อื่นเพื่อปกป้องตนเองก็เป็นเรื่องที่กระทำได้ อีกทั้งก่อนหน้านี้นางก็เชื่อใจหานฮูหยินถึงเพียงนั้นแล้ว แต่เพื่อประโยชน์ของตนเอง ฮูหยินก็ยังจะยกนางให้เจ้าบ้านสกุลหานอยู่ดี

บัดนี้อาเหม่าที่ถูกผลักไสออกไป มิได้กลายเป็นสายคนสนิทที่คอยแจ้งข่าวแก่หานฮูหยิน ไม่เพียงเท่านั้นยังดึงแม่ลูกคู่หนึ่งกลับมาอีกต่างหาก น่ากลัวว่าหานฮูหยินจะไม่ปล่อยตนไว้แน่

เพื่อปกป้องตนเองแล้ว การโกหกเช่นนี้จึงมิได้เลวร้ายอันใด

อาเหม่ากำลังนึกเรียบเรียงวาจาที่อีกครู่จะนำไปใช้กล่าวอ้าง ก็พลันมีคนวิ่งเข้ามาอย่างรีบร้อน ยืนหายใจหอบเหนื่อยที่ประตู “อา…อาเหม่า ฮูหยินเรียกเจ้าไปพบ” พูดจบนางก็กล่าวอีกว่า “ฮูหยินไปที่เรือนของฮูหยินผู้เฒ่าแล้วแท้ๆ แต่ก็ยังให้เจ้าไปพบ ข้าได้ยินหมัวมัวบอกว่าจะให้เจ้าคุกเข่าคืนหนึ่งแล้วค่อยสอบสวน”

เหตุร้ายมาเยือนตามความคาดหมาย ทว่าอาเหม่ากลับมิได้ตระหนกตื่นกลัว ก่อนไปนางยังมองเซี่ยฟั่งอีกครั้ง

เขามิได้ขยับพู่กัน สายตายังคงมองนาง แม้ร่างสูงจะไม่ได้ลุกขึ้น ทว่าแววตากลับไม่ได้เย็นเฉียบและเรียบเฉยเหมือนอย่างเมื่อครู่นี้แล้ว

เพียงสายตาเช่นนี้ของเขา…อาเหม่าก็พอใจแล้ว