ทดลองอ่าน เซียมซีทายรัก บทที่ 11

หลังจากเลือกเฟ้นฤกษ์งามยามดีให้อี๋เหนียงสี่เข้าตระกูลแล้ว หานฮูหยินในฐานะนายหญิงก็หารือกับสามีเรื่องรับหลิ่วอิงเข้าตระกูล ดูแล้วนางช่างแสนใจกว้าง ไร้ซึ่งแววขุ่นเคืองหมางใจ

แม้กระทั่งฮูหยินผู้เฒ่าก็ตกลงแล้ว นางยังจะพูดอะไรได้อีก

เจ้าบ้านสกุลหานไม่แปลกใจกับนิสัยนี้ของนาง พูดคุยกันพักหนึ่งเขาก็รู้สึกเหนื่อยอ่อน จึงกล่าวว่า “มอบให้เจ้าจัดการก็แล้วกัน ข้าง่วงแล้ว พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน”

หานฮูหยินชะงัก พลางข่มโทสะที่ระอุในอกก่อนกล่าว “นายท่านเดินทางรอนแรม คงเหน็ดเหนื่อยแล้ว อย่างไรท่านก็เข้านอนก่อนเถอะ”

นางกล่าวเกรงใจพอเป็นพิธีคำหนึ่ง เจ้าบ้านสกุลหานก็ไปจริงๆ ไม่มีแม้กระทั่งถ้อยคำปลอบโยนนางสักคำ ซ้ำยังตรงไปที่เรือนของหลิ่วอิงอีกต่างหาก ทำให้หานฮูหยินโกรธกริ้วเป็นอย่างมาก

เมื่อสามีไปแล้ว หานฮูหยินก็เดือดดาลจนปากระดาษและพู่กันลงพื้น

เสียงโครมครามดังขึ้นสองครั้งจนสร้างความอึกทึกไม่เบา เจ้าบ้านสกุลหานเองก็เพิ่งย่างออกจากเรือน เขาเพียงชะลอฝีเท้าแต่ไม่ได้ย้อนกลับไป ก่อนจะมองเห็นอาเหม่าคุกเข่าอยู่อีกทาง เดิมอยากให้นางลุกขึ้น ทว่าเมื่อนึกถึงความขุ่นเคืองของภรรยาแล้ว เขาชั่งใจแล้วก็ล้มเลิกที่จะช่วยอาเหม่า

อาเหม่าคุกเข่าอยู่ถึงค่อนคืน รอจนหานฮูหยินเข้านอนไปนานแล้ว ผู้เป็นนายก็มิได้สั่งให้ตนลุกขึ้น

พอถึงครึ่งคืนหลัง หานฮูหยินฝันร้ายติดกันจนตกใจตื่น เมื่อลูบหน้าผากก็ล้วนชื้นไปด้วยเหงื่อเย็นๆ นางฝันเห็นคำมั่นสัญญาชั่วฟ้าดินสลายที่หานโหย่วกงเคยให้ไว้กับนางในอดีต ยามนั้นนางจึงติดตามเขาอย่างสุดจิตสุดใจ ยอมทำทุกอย่างไม่ว่าเรื่องอะไร ทว่าพริบตาเดียวชายชั่วคนนั้นกลับจะฆ่านางปิดปาก เกือบจะบีบคอนางจนตายในความฝัน

นางยกมือลูบลำคอของตนเอง หมัวมัวที่ได้ยินเสียงจึงเข้ามาจุดเทียน พลางเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง “ฮูหยินฝันร้ายหรือเจ้าคะ”

“อืม”

หมัวมัวติดตามนางมาตลอด เมื่อเจ้าบ้านมิได้อยู่ในเรือนจึงพร่ำบ่น “ไม่แปลกที่คืนนี้ฮูหยินจะฝันร้าย นายท่านก็ทำเกินไปจริงๆ พาหญิงกลับมาคนหนึ่งก็แล้วไป แต่หญิงนั่นหามีประวัติที่สะอาดไม่ ท่าทางรึก็ยั่วยวน ทั้งยังมีบุตรชายโตเช่นนั้นแล้ว นายท่านก็ช่างทำร้ายจิตใจฮูหยินเหลือเกิน”

หานฮูหยินไม่ชอบฟังเรื่องเหล่านี้ ด้วยยิ่งฟังก็ยิ่งรู้สึกว่าตนไร้ความสามารถ นางยกมือลูบใบหน้าตนเอง หลังจากที่ความงามร่วงโรย บุรุษก็คงเป็นเช่นนี้กันหมดกระมัง ได้ใหม่มักลืมเก่า!

อันที่จริงการที่เขาพาอี๋เหนียงสี่กลับมานางก็ไม่ถึงกับต้องเดือดดาลเพียงนี้แล้ว อย่างไรเสียที่นี่ก็มีอี๋เหนียงถึงสามคน นางยังมีอะไรให้ชอกช้ำเรื่องที่เขาจะมีอนุภรรยาอีกเล่า

เพียงแต่ครั้งนี้เขากลับพาบุตรชายกลับมาด้วยคนหนึ่ง เด็กคนนั้นสุขภาพแข็งแรง ทั้งดูแล้วยังเป็นเด็กฉลาดหลักแหลม

พอเห็นเด็กชายคนนั้นนางก็นึกถึงบุตรชายคนโตผู้อาภัพของนางทันที