ทดลองอ่าน เซียมซีทายรัก บทที่ 2

เขานำบัญชีรายชื่อไปตรวจนับสิ่งของในห้องเก็บของอยู่ครึ่งวัน ก่อนจะตามคนที่ดูแลห้องเก็บของอีกหลายคนมาสอบถาม จดสิ่งของในห้องเก็บของลงบัญชีทุกชิ้น ด้วยจำนวนของที่มีมากมายเกินไป อีกทั้งกำหนดเวลาภายในสามวันเช่นนี้ ก็ทำให้เขาต้องวุ่นวายจนถึงเที่ยงแล้ว แม้แต่มื้อเที่ยงก็ไม่คิดไปกิน ทว่าไม่นานก็มีบ่าวจากเรือนอี๋เหนียงใหญ่มาเรียกเขา

“พ่อบ้าน คุณชายรองให้ท่านตามเขาออกไปข้างนอก”

เซี่ยฟั่งรู้ว่าอีกฝ่ายมีเจตนาไม่หวังดีจึงเอ่ยถาม “คุณชายขออนุญาตกับนายท่านแล้วหรือไม่”

บ่าวรับใช้ตอบ “ขออนุญาตแล้ว นายท่านให้เวลาท่านตามคุณชายรองครึ่งวัน”

ถ้อยคำนี้ฟังแล้วไม่เหมือนเรื่องจริง แม้สกุลหานจะใช้งานบ่าวรับใช้หนักเป็นสองเท่า ทว่าล้วนแยกงานกันอย่างชัดเจน จึงไม่มีทางให้พ่อบ้านอย่างเขาไปติดตามคุณชายรองของอี๋เหนียงใหญ่เป็นอันขาด

เซี่ยฟั่งรู้ว่าเป็นหลุมพราง แต่ก็ยังเก็บบัญชี แล้วตามบ่าวคนนั้นไป

มีรถม้าคันหนึ่งจอดเทียบหน้าประตูคฤหาสน์สกุลหาน เซี่ยฟั่งเพิ่งถึง บ่าวรับใช้ก็เคาะประตูรถแล้ว “คุณชายรอง พ่อบ้านมาแล้วขอรับ”

ประตูรถมิได้ถูกเปิดออก เสียงจากด้านในลากยาวผ่อนคลายอารมณ์ดังขึ้น “เช่นนั้นก็ตามมาเสียสิ วันนี้ที่ที่ข้าจะไปค่อนข้างไกล อย่าได้พลัดหลงเสียล่ะ มิเช่นนั้นข้าคงต้องบอกท่านพ่อว่าพ่อบ้านอย่างเจ้าทำหน้าที่ได้ไม่ดี จ้างไว้มิได้”

กล่าวจบคนบังคับรถม้าก็สะบัดแส้เคลื่อนตัว บ่าวรับใช้คนอื่นล้วนยืนมองเฉยๆ มีเพียงเซี่ยฟั่งที่ตามไป

เซี่ยฟั่งมั่นใจว่าหานกวงกำลังเล่นงานตนเองทางอ้อม

อาเหม่ากับเหล่าสาวใช้ที่สนิทกันหลังจากกินมื้อเที่ยงอย่างเรียบง่ายเสร็จแล้วก็นำตะกร้าใส่หมั่นโถวไปแจกขอทานที่อารามเฉิงหวงตามคำสั่งของฮูหยินผู้เฒ่าเพื่อเป็นการทำทาน พวกนางเพิ่งจะก้าวออกจากประตูใหญ่ก็ทันเห็นรถม้าคันหนึ่งวิ่งออกไปจนฝุ่นตลบ และคนที่ตามอยู่ด้านหลังก็คือเซี่ยฟั่ง

ทันใดนั้นหัวใจของนางคล้ายถูกค้อนหนักกระแทกเข้าอย่างแรง ก่อนดำดิ่งสู่เหวลึก นางจำรถม้าคันนั้นได้ นั่นเป็นของคุณชายรอง อากาศร้อนเพียงนี้ ให้เซี่ยฟั่งวิ่งตามอยู่ด้านหลังเช่นนี้ มิเท่ากับว่าต้องการให้เขาร้อนตายหรอกหรือ!

“อาเหม่า เจ้าเป็นอะไร ” เถาฮวาเข้ามาดึงแขนเสื้อนาง “รีบเดินเร็ว เหม่ออะไรของเจ้า”

อาเหม่ารู้ตัวว่าใจนางแท้จริงก็อยากช่วยเขาทว่าไร้กำลัง นางแทบจะหันกลับไปมองทุกสามก้าว ครู่เดียวรถม้าก็หายลับตาไป เงาร่างวิ่งทะยานของเซี่ยฟั่งก็พลันหายไปด้วย

“แล้วจะ…ทำอย่างไรดี…” อาเหม่าพึมพำด้วยความอ่อนใจเสียงหนึ่ง นางจนปัญญาอย่างสิ้นเชิง