ทดลองอ่าน เซียมซีทายรัก บทที่ 4

บทที่ 4

ตั้งแต่วันนั้นที่เซี่ยฟั่งมอบผ้าเช็ดหน้าไหมให้อาเหม่าไปกล่องหนึ่ง เมื่อทั้งสองเจอกันในยามปกติพวกเขาก็เพียงทักทาย ทุกอย่างดูธรรมดาราบรื่นไม่มีอะไรที่ผิดปกติ นั่นทำให้เถาฮวาเกิดความเบื่อหน่ายในอารมณ์อย่างมาก เนื่องจากนางได้ยินว่าวันที่มีม้าพยศอาเหม่ายังพุ่งเข้าไปช่วยทำแผลให้เขา ชัดเจนว่าเป็นคู่วาสนานำพาโดยมิต้องสงสัย

แต่อาเหม่าคล้ายไม่ใส่ใจกับเรื่องนี้แม้แต่น้อย

วันนี้เถาฮวาหวีผมให้อาเหม่า ดวงหน้าที่สะท้อนในคันฉ่องยามนี้ผุดผ่องงดงาม เรือนผมดำเงาสยายปรกบ่า ยิ่งขับให้นางดูเย้ายวน เถาฮวามองจนแทบตาค้าง

อาเหม่าเห็นนางใจลอย จึงมองนางในคันฉ่องพลางถาม “ไยจึงไม่หวีต่อเล่า อีกครู่ข้าก็ต้องยกน้ำร้อนให้เหล่าเจ้านายล้างหน้าล้างตาแล้ว”

“ข้าแค่รู้สึกเสียดาย” เถาฮวากล่าว “อาเหม่าเจ้างดงามเพียงนี้ หากคู่กับพ่อบ้านแล้วย่อมเหมาะสมกันอย่างมาก”

อาเหม่าชะงัก “เลิกพูดเรื่องนี้ได้แล้ว”

“จะโทษที่ข้าเอ่ยเรื่องนี้ขึ้นมาไม่ได้เด็ดขาด ก่อนนี้ก็มีใบเซียมซีช่วยยืนยันเรื่องของพวกเจ้า…ไม่อย่างนั้นข้าก็คงไม่คิดฟุ้งซ่านเช่นนี้หรอก”

อาเหม่าเหลียวมองในห้อง เมื่อเห็นว่าคนอื่นต่างง่วนอยู่กับตนเอง ไม่มีใครเทความสนใจมาที่พวกนาง จึงเอ่ยเสียงเบา “ที่นี่มีคนชอบพ่อบ้านเซี่ยไม่น้อย เจ้าก็อย่าได้พูดเรื่องนี้อีกเลย ขืนยังพูดอีกข้าก็จะเป็นเป้าให้ถูกคนอื่นเพ่งเล็งแล้ว”

เถาฮวาเข้าใจและไม่แปลกใจ เมื่อเซี่ยฟั่งอยู่ในคฤหาสน์สกุลหานนี้ อย่าว่าแต่ในหมู่บ่าวรับใช้เลย แม้แต่ในบรรดาเจ้านาย เขาก็ยังดูสง่าสูงศักดิ์ทั้งรูปงาม เหล่าสาวใช้จะปลาบปลื้มเขาก็เป็นเรื่องปกติ หากนางยังหยิบเอาเรื่องเซียมซีทำนายรักของอาเหม่ามาพูดบ่อยๆ ก็คงถือเป็นการสร้างศัตรูให้เจ้าตัว เถาฮวาถอนใจเฮือก “อันที่จริงพอข้าเห็นพ่อบ้านเซี่ยแล้วก็นึกถึงคุณชายสาม”

เอ่ยถึงคุณชายสาม หัวใจของอาเหม่าก็เต้น ‘ตึกตัก’ ขึ้นทันใด

คุณชายสามหานอี้ เป็นบุตรชายคนเดียวของนายท่านรอง เขาพเนจรร่ำเรียนอยู่ภายนอกนานหลายปี และจะกลับสกุลหานเพียงปีละครั้ง พักเพียงไม่กี่วันเขาก็จะออกไปอีก

เขาเป็นคนฉลาดเฉลียว สุภาพนุ่มนวล หน้าตานับว่างามสง่า รูปลักษณ์คุณสมบัติโดดเด่น และที่สำคัญที่สุดคือเขาดีกับอาเหม่าอย่างมาก

ซึ่งยามนี้พอเถาฮวาเอ่ยถึง นางเพิ่งเข้าใจว่าเพราะเหตุใดจึงรู้สึกสนิทใจกับเซี่ยฟั่งยิ่งนัก น่าจะเป็นเพราะกลิ่นอายของเขากับคุณชายสามมีส่วนคล้ายกัน เพียงแต่เซี่ยฟั่งมีนิสัยที่สุขุมเงียบขรึมมากกว่า ไม่เหมือนคุณชายสามที่เห็นนางแล้วก็จะยิ้มร่าพร้อมเรียกนางว่า ‘อาเหม่า อาเหม่า’ ราวกับกำลังเรียกแมวตัวน้อยอย่างนั้น