ทดลองอ่าน เซียมซีทายรัก บทที่ 4

คนบังคับรถม้าไปจากสกุลหาน ทั้งยังเขียนจดหมายไว้ให้เจ้าบ้านสกุลหาน รับรองว่าจะไม่กลับเหิงโจวอีก เจ้าบ้านสกุลหานได้รับจดหมายก็แสนจะสนใจใคร่รู้ว่าเซี่ยฟั่งทำได้อย่างไร เซี่ยฟั่งบอกเพียงว่า “เข้าใจโดยใช้ความรู้สึก โน้มน้าวโดยใช้…เงิน ไม่มีใครที่ไม่ชอบเงิน”

เจ้าบ้านสกุลหานผุดรอยยิ้ม ยิ้มอย่างมีนัยแฝง เซี่ยฟั่งเป็นคนหน้าเงินตามที่คาดไว้ เพราะฉะนั้นจึงรู้จักใช้เงินโน้มน้าวใจคน

แม้คนบังคับรถม้าจะสาบานว่าไม่มีวันกลับมาแล้ว แต่กระนั้นไม่ว่าเจ้าบ้านสกุลหานจะอยู่ในคฤหาสน์หรือข้างนอก เขาก็ยังให้ผู้คุ้มกันสี่คนตามประกบ เพราะเขายังคงหวาดผวาเสมือนถูกงูกัดครั้งหนึ่งกลัวเชือกป่านไปสิบปี*

หลังจากเรื่องม้าคลุ้มคลั่งคลี่คลายไปแล้ว เซี่ยฟั่งก็ล้มป่วยลง อันที่จริงก็ไม่เชิงว่าป่วย แต่บาดแผลที่มือนั้นกลับไม่ดีขึ้น แต่ละวันเขากินอาหารไปได้ไม่มาก ทั้งยังรู้สึกพะอืดพะอมเวลาได้กลิ่นเนื้อสัตว์ ทว่าสกุลหานก็มีงานมากมายนัก เขาจึงไม่ได้ไปหาหมอ

ตัวเขามิได้รู้สึกว่าตนเองผ่ายผอมลง กลับเป็นอาเหม่าที่สังเกตมาตลอดหลายวันนี้ว่าเขาซูบลงทุกวัน และซูบเซียวลงไปมาก

นางอยากเอ่ยปากอยู่หลายครั้ง แต่ไม่รู้ด้วยเหตุใด เมื่อเซี่ยฟั่งเจอนางแล้วกลับเฉยเมยเย็นชาใส่ เมื่อเขามอบหมายงานในคฤหาสน์ของแต่ละวันเสร็จแล้วก็จากไป ทำให้นางไม่มีโอกาสพูดคุยกับเขาตามลำพัง

อาเหม่าคิดต่างมุมว่าอาจเป็นเพราะเขาเหน็ดเหนื่อยเกินไปหรือไม่ เนื่องจากสกุลหานใหญ่โต เรื่องที่ต้องจัดการดูแลก็มีไม่น้อย อีกทั้งเขาเพิ่งรับตำแหน่งพ่อบ้านได้ไม่นาน ทั้งยังทำงานหามรุ่งหามค่ำ งานมากจนทำให้คนผ่ายผอมก็นับเป็นเรื่องธรรมดา

วันนี้นางมีหน้าที่ยกผลไม้กับขนมไปที่เรือนหานฮูหยิน ระหว่างเดินผ่านสวนดอกไม้ก็ได้ยินคนกล่าวด้วยน้ำเสียงลำพองแว่วๆ ไม่รู้กำลังสนทนาอะไรกัน นางเองก็ไม่ชอบฟังความลับของคนอื่นจึงยิ่งเร่งฝีเท้าให้ผ่านไปเร็วขึ้น ทว่าเมื่อได้ยินชื่อของ ‘เซี่ยฟั่ง’ ดังผ่านหูมา นางก็ผ่อนฝีเท้าลงอย่างไม่รู้ตัว เมื่อเงี่ยหูฟังอีกครั้ง ร่างบางก็หยุดฝีเท้าอยู่กับที่แล้ว

เพียงเพราะเรื่องราวจากการสนทนาของพวกเขา ทำให้นางตกตะลึงพรึงเพริด

“เจ้าก็ร้ายเสียจริง ปั่นหัวคนเล่นเช่นนี้”

คนพูดคือชุ่ยหรง ส่วนอีกคน…

“ข้ารับใช้นายท่านมาตลอด เขาเป็นเพียงพ่อบ้านถือดีอะไรให้ข้าต้องคอยไปซื้อยาให้เขา”

อาเหม่ามองไปทางต้นเสียงทันที จึงพบว่าเป็นเสี่ยวลิ่ว

“เจ้าไม่กลัวเซี่ยฟั่งรู้เข้าหรือ เจ้าดูสิว่าหมู่นี้พ่อบ้านผู้สง่าหล่อเหลาของเราผ่ายผอมเช่นนั้นแล้ว”

“นอกจากเจ้าแล้ว จะมีใครเปิดโปงข้าอีก เพราะฉะนั้นชุ่ยหรง เจ้ารู้ว่าข้าดีกับเจ้าด้วยใจจริง แม้แต่เรื่องนี้ก็พูดกับเจ้าแล้ว”

“ฮึ!”

อาเหม่าหัวใจกระตุกวูบ ทางนั้นเริ่มหยอดคำรักหวานหยด ความสัมพันธ์ดูสนิทชิดเชื้อ นางกลัวว่าพวกเขาจะเดินออกมาจากภูเขาจำลองกะทันหัน จึงรีบถือถาดผลไม้กับของว่างจากไป

แต่นางพอจะเดาได้คร่าวๆ แล้วว่าพวกเขากำลังสนทนากันเรื่องใด