ทดลองอ่าน เซียมซีทายรัก บทที่ 4

“เป็นไปไม่ได้”

ที่บอกว่าเป็นไปไม่ได้ เพราะนอกจากบาดแผลจะไม่สมานกันแล้ว ซ้ำร้ายแผลนี้ยังแย่ลงกว่าเดิม หมอซ่งพลันตวาดด่าทันที “ต้องเป็นเพราะเจ้าแอบกินกุ้ง ปลา หรือไข่เป็นแน่ ข้ากำชับกับพ่อครัวแล้วว่าห้ามทำอาหารเหล่านี้ให้เจ้ากิน ข้ารู้จักพวกเขาดี ทุกครั้งที่สั่งพวกเขาล้วนเชื่อฟังข้า ย่อมมิใช่เพราะพวกเขาลืมแน่ๆ”

เซี่ยฟั่งยิ้มขื่น “แต่ละวันข้าก็ยุ่งจนไม่รู้ว่าอาหารที่ตนเองกินรสชาติเป็นอย่างไรด้วยซ้ำ แล้วจะตะกละไปกินของเหล่านั้นได้เช่นไร”

คำพูดนี้ฟังแล้วไม่เหมือนโกหก หมอซ่งเองก็รู้ว่าเขามีงานมาก เมื่อครุ่นคิดแล้วจึงยังเอ่ยถาม “เจ้ามักใช้มือข้างนี้ทำงานเสมอเลยหรือ”

“เปล่าขอรับ”

“เจ้าเผลอกินอาหารหมักดองหรือไม่”

“ไม่ขอรับ”

หมอซ่งขมวดคิ้วจนแทบเป็นปม หลังจ้องมือของเซี่ยฟั่งนานอยู่พักใหญ่จึงกล่าวขึ้น “เจ้ากินยาตามเวลาทั้งหมดเลยหรือ ใครเป็นคนต้มยาให้เจ้า”

เซี่ยฟั่งตอบโดยไม่ปิดบัง “เสี่ยวลิ่วเป็นคนไปซื้อยา คนที่ต้มยาเป็นเขา คนนำยามาส่งก็เป็นเขา…ท่านสงสัยว่าเขาละเลยหน้าที่อย่างนั้นหรือ เพียงแต่เสี่ยวลิ่วทำงานมีความรับผิดชอบ ส่งยาวันละสองครั้ง ไม่เคยผิดเวลา”

หมอซ่งหัวเราะเสียงเย็น ในใจเขามีทุกความสงสัยเคลือบแคลง เมื่อมือของเซี่ยฟั่งไม่หายเป็นปกติเช่นนี้ นั่นก็คือความรับผิดชอบของเขา แล้วจะให้เขาทนดูโดยไม่ทำอะไรได้อย่างไร

เขาตัดสินใจว่าจะเริ่มจับตาดูเซี่ยฟั่งตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป เพื่อดูว่าเขาผิดพลาดตรงจุดใด ไม่แน่ว่าเซี่ยฟั่งอาจเพียงตะกละแอบกินของแสลงที่ไม่ควรกินหรือไม่

หมอซ่งทนไม่ได้ที่ถูกคนอื่นดูหมิ่นวิชาชีพของเขา เช้าวันถัดมาเขาจึงตื่นแต่เช้าตรู่ แล้วสะกดรอยตามหลังเซี่ยฟั่งไป ไม่ว่าจะมื้อเช้าหรือมื้อกลางวันของเซี่ยฟั่งก็ล้วนปกติ และยังเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ได้ใช้มือทำงานหนักจริงๆ เขาจึงยิ่งสงสัย ครู่หนึ่งก็เห็นเสี่ยวลิ่วต้มยามาให้ แล้วก็เห็นเซี่ยฟั่งดื่มยาในถ้วยจนหมด

นั่นยิ่งทำให้เขาไม่เข้าใจ…

หมอซ่งจึงค่อยๆ ขบคิดใคร่ครวญ ทันใดนั้นก็นึกได้ว่าตนยังมีอีกเรื่องที่ไม่ได้ตรวจสอบให้แน่ชัด จึงวิ่งไปทางห้องครัว คุ้ยกากยาที่เสี่ยวลิ่วเพิ่งต้มไปเมื่อครู่ หากไม่ดูก็แล้วไป แต่เมื่อดูแล้วเขาก็พลันเดือดดาลแทบคลั่ง

พอดีกับที่เสี่ยวลิ่วนำถ้วยเปล่ากลับเข้ามา เมื่อเห็นว่ามีคนนั่งเอามือคุ้ยเขี่ยกากยาจนกระจายเกลื่อนพื้นอยู่ เขาก็ตวาดด่าทันที “ใครให้เจ้าเทกากยาทิ้ง! เดี๋ยวข้ายังต้องทำความสะอาดอีก!”

เมื่อเห็นคนผู้นั้นหันกลับมาด้วยสีหน้าบึ้งตึงแล้ว ก็ทำให้เสี่ยวลิ่วกลืนคำพูดทั้งหมดลงท้องทันที