ทดลองอ่าน เซียมซีทายรัก บทที่ 4

ในที่สุดคนบังคับรถม้าก็เชื่อว่าอีกฝ่ายรู้ว่าเป็นเขาตั้งแต่แรกแล้ว จึงพลันรู้สึกแปลกใจ “แล้วเพราะเหตุใดวันนี้เจ้าถึงเพิ่งเปิดโปงข้า”

เซี่ยฟั่งจดจ้องเขาแล้วบอก “เพราะข้าต้องการได้รับความไว้ใจจากหานโหย่วกง จึงต้องการความช่วยเหลือจากเจ้า”

คนบังคับรถม้าไม่เข้าใจว่าเหตุใดเขาจึงพูดเช่นนี้ “เจ้า…เจ้าเป็นใคร เจ้าเองก็มีความแค้นกับหานโหย่วกงหรือ ในเมื่อเจ้ามีความแค้นกับเขา เหตุใดจึงไม่ช่วยข้าสังหารเขา!”

เซี่ยฟั่งส่ายหน้าเบาๆ ไม่บอกเขาว่าตนเป็นใคร และไม่บอกเขาเรื่องระหว่างตนกับหานโหย่วกงด้วย กลับบอกเพียงว่า “ความตาย ไม่สาสมกับความผิดของเขา”

คนบังคับรถม้าตะลึงอยู่อึดใจใหญ่ ไม่รู้เหตุใดจึงมีคนเช่นนี้โผล่มาในสกุลหานได้ หากเทียบกับความบาดหมางระหว่างตนกับเจ้าบ้านสกุลหานแล้ว เหมือนความแค้นของเซี่ยฟั่งจะลึกและอาฆาตมาดร้ายกว่า “เจ้าจะทำอะไร”

ทำอะไรหรือ…คำถามนี้เซี่ยฟั่งใคร่ครวญเมื่อนานมาแล้ว เขาเหลือบตาขึ้นมองเล็กน้อย พลางกล่าวเสียงเนิบช้า “ทำให้เขาบ้านแตกสาแหรกขาด”

บ้านแตกสาแหรกขาด…ถ้อยคำไร้ปรานีและโหดเหี้ยม เมื่อถูกเอ่ยจากปากของบุรุษหนุ่มรูปงามคนนี้ กลับเย็นยะเยือกและเสมือนคมมีดทุกคำ คนบังคับรถม้าตะลึงงันอยู่พักใหญ่ ทันใดนั้นก็คิดว่าตนไม่จำเป็นต้องถามให้รู้เรื่องแล้ว เขาถึงขั้นเริ่มเชื่อว่าอีกฝ่ายทำได้และจะไม่ทำให้เขาผิดหวัง

ใช่…เมื่อเทียบกับให้เจ้าบ้านสกุลหานตายใต้คมดาบอย่างรวดเร็วแล้ว มิสู้ให้เขาได้ลิ้มรสชาติบ้านแตกสาแหรกขาดจะดีกว่า

ความประหลาดใจและมึนงงในแววตาของคนบังคับรถม้าสลายไปในพริบตา แปรเปลี่ยนเป็นเย็นเยือก เหี้ยมเกรียมและตื่นเต้นอย่างซ่อนไม่อยู่ “ข้าเชื่อเจ้า เซี่ยฟั่ง”

“เพราะฉะนั้นตอนนี้เจ้าจงรีบไปเสีย อย่าใช้วิธีการบุ่มบ่ามเช่นนี้อีก อีกหนึ่งปี เจ้าก็น่าจะกลับเหิงโจวได้แล้ว”

หนึ่งปี อีกหนึ่งปีข้าก็จะได้เห็นสกุลหานสิ้นเนื้อประดาตัวแล้วหรือ

คนบังคับรถม้าไม่อาจนึกภาพได้ ลำพังเพียงตัวเขาจะทำเช่นนั้นได้อย่างไร “หากเจ้ามีอะไรจะใช้งานข้า ก็ติดต่อข้าได้ทุกเมื่อ!”

“ไม่จำเป็น” เซี่ยฟั่งปฏิเสธทันที เขาไม่อยากร่วมมือกับคนนิสัยวู่วามเช่นนี้ แม้ความกล้าของอีกฝ่ายจะน่านับถือเพียงไร แต่ก็ยังบุ่มบ่ามเกินไป จะทำให้เขาเสียเรื่องได้ในสักวัน “อีกครู่เจ้าก็ออกไปทางประตูหลัง แล้วข้าจะเอาเงินให้”

“ข้าไม่ต้องการเงินของหานโหย่วกง” คนบังคับรถม้าค่อยๆ ลุกขึ้น หัวเราะเสียงเย็น “เงินนั้น เปื้อนเลือดพี่ชายข้า”

เซี่ยฟั่งมิได้บังคับเขา ก่อนจะเบี่ยงร่าง เปิดประตูโรงเก็บฟืนให้เขาออกไป

คนบังคับรถม้ามองแสงสว่างจากประตูเบื้องหน้า ค่อยๆ เดินออกไปทางนั้น ขณะใกล้พ้นจากประตูไม้คับแคบนั้นก็เพิ่งนึกขึ้นได้ เขาจึงเอ่ยถาม “สองวันก่อนข้าไม่มีแม้แต่โอกาสจะเข้าใกล้หานโหย่วกงเลย จนกระทั่งวันนี้ที่เขาจะให้อาเหม่าติดตามไปด้วย เดิมทีนางควรเดินตามอยู่ด้านหลังเจ้า แต่เจ้ากลับเดินพร้อมกับนาง…เจ้า…เจตนาจะให้อาเหม่าเดินใกล้นายท่านใช่หรือไม่ ให้เจ้ากับนางขวางผู้คุ้มกันที่คอยตามประชิด เพื่อให้ข้ามีโอกาสลงมือใช่หรือไม่”

คำถามหนึ่งประโยคกระทบเข้าที่หัวใจของเซี่ยฟั่งอย่างพอดิบพอดี สายลมยามพลบค่ำพัดโชย เจือด้วยไอร้อนที่ยังหลงเหลือจากยามกลางวัน รมให้แผลบนมือของเขายิ่งแสบร้อน เขานิ่งเงียบครู่หนึ่งก่อนตอบ “ใช่”

เพียงแต่อาเหม่าไม่รู้ ซ้ำยังไม่รู้สึกตัวแม้แต่น้อย นางยังกดบาดแผลให้เขา และกล่าวขอบคุณเขา

เซี่ยฟั่งมีสีหน้าเรียบเย็น คนบังคับรถม้าไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่