ทดลองอ่าน เซียมซีทายรัก บทที่ 6

เรื่องมอบของขวัญผ่านไปแล้วห้าวัน อาเหม่าก็ยังอายเกินกว่าจะพบหน้าเซี่ยฟั่ง เขาเองก็มีเจตนาที่จะหลบหน้านาง จึงมิได้ใกล้ชิดกับนางเกินสมควร

จู่ๆ หานกวงก็ทำเรื่องเช่นนั้นขึ้นมา จึงทำให้เซี่ยฟั่งไม่พอใจอย่างยิ่ง เขากับอาเหม่าถือว่ากลับมามีความสัมพันธ์ระหว่างพ่อบ้านกับสาวใช้แล้ว กลับปรากฏว่า…

ทว่าทุกครั้งที่ห่างเหินกันได้ไม่กี่วัน ก็มักมีเรื่องไม่คาดฝันทำให้ทั้งสองไม่อาจตีตัวออกห่างกันได้อีก

พวกเขาจึงเสมือนปลายเชือกสองข้างที่มีคนผูกปมไว้ตรงกลาง เมื่อพยายามคลายออกสุดท้ายแล้วจะมีเหตุให้ต้องกลับมาผูกเข้าไว้ด้วยกัน…เป็นเช่นนี้เสมอ

ผ่านไปอีกสองวัน ต่อให้เป็นเรื่องน่าตื่นเต้นเพียงใดเสียงเล่าลือก็เริ่มเงียบหายไปบ้างแล้ว รวมกับท่าทีของเซี่ยฟั่งและอาเหม่าที่ต่างไม่ยอมรับเรื่องนี้ด้วยกันทั้งคู่ เซี่ยฟั่งถึงขั้นกล่าวว่าหานกวงแกล้งตน เมื่อเรื่องไร้ความคืบหน้าย่อมหมดความน่าสนใจ ก่อนจะจางหายไปกับเรื่องราวใหม่ที่น่าตื่นเต้นกว่า

หานกวงยังคงค้างคาใจกับเรื่องนี้ไม่หาย เมื่อนัดพบกับเซี่ยฟั่งได้เขาก็เอ่ยปากทันที “จริงๆ แล้วเจ้ามีใจให้อาเหม่าหรือไม่”

เซี่ยฟั่งกล่าว “ต่อไปคุณชายโปรดอย่าถามเรื่องนี้อีกเลย”

หานกวงแปลกใจ “นี่เจ้าโทษข้าหรือ” เขาหัวเราะเสียงเย็น “เห็นทีเจ้าจะไม่ชอบอาเหม่า เช่นนั้นวันหลังข้าจะพานางออกไปเอง”

เซี่ยฟั่งเก็บงำสายตาพลางกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ข้าโทษท่านที่ไหนกัน ข้ารู้ว่าคุณชายปรารถนาดี เพียงแต่สตรีนางนั้นขี้อาย ข้าเพิ่งเข้ามารับใช้ได้ไม่นาน จู่ๆ ก็มอบแป้งชาดต่อหน้าธารกำนัลให้เช่นนี้ เสียงซุบซิบช่วงหลายวันนี้จึงแทบทำให้นางไม่อาจสู้หน้าใครได้แล้ว”

หานกวงได้ยินแล้วก็อดหัวเราะครืนไม่ได้ “ข้านึกอยู่แล้วว่าเจ้าชอบอาเหม่า กลัวข้าจะทำอะไรนางจริงๆ วางใจเถอะ ข้ามองออกตั้งนานแล้วว่าเจ้าชอบนาง จึงได้ปกป้องนางไว้ให้เจ้า เพียงแต่ถ้าข้าไม่ใช้วิธียั่วยุเช่นนี้ แล้วเจ้าจะยอมรับกับข้าได้อย่างไร”

เซี่ยฟั่งแย้มยิ้ม หลังจากกล่าวคำนี้ไปแล้ว เรื่องราวก็เหมือนจะยิ่งผิดแผนมากขึ้น

แม้แต่ตัวเขาก็ไม่รู้ว่าการทำเช่นนี้จะคุ้มค่าหรือไม่ และเพราะอะไรถึงต้องทำเช่นนี้ด้วย

“ข้าแค่เป็นห่วงเจ้า เจ้าดูสิ เจ้าชอบอาเหม่าแต่ก็ยังให้นางออกจากคฤหาสน์ในวันสารท เจ้าเดาดูว่าวันนั้นหลังจากนางหลงทางแล้ว ใครเป็นคนส่งนางกลับมา เป็นฉินโหยว คุณชายรองของสกุลฉิน ทายาทรุ่นสองคนนั้น”

เซี่ยฟั่งเพียงย่นคิ้วเล็กน้อย “บ่าวรับใช้ในตระกูลล้วนต้องไปจุดธูปเผากระดาษเงินกระดาษทองข้างนอกอยู่แล้ว มีอะไรไม่ดีหรือ”

หานกวงแทบสำลักโทสะ “เทศกาลสารทคือเทศกาลวิญญาณ อาเหม่าเป็นสตรี ทั้งยังเป็นสตรีบอบบาง เจ้าจัดแจงคนให้คอยอยู่รับใช้ฮูหยินผู้เฒ่าไว้สองคนได้มิใช่หรือ แล้วปรากฏว่าเจ้าให้ใครอยู่…เป็นชุ่ยหรง เถาฮวา เจ้ากลับไม่ให้อาเหม่าอยู่”

เซี่ยฟั่งเอ่ยแย้ง “ข้าถามอาเหม่าแล้ว นางบอกว่านางไม่กลัว”

หานกวงหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก หมดอารมณ์จะว่าด่าเขาว่าเป็นขอนไม้แล้วด้วยซ้ำ พลางครุ่นคิดในใจว่าขอนไม้นี้กว้างใหญ่เป็นหมื่นจั้ง* ลำพังเขาคนเดียวคงผลักไปไม่ไหวแน่

“ช่างเถอะๆ เจ้าไม่ให้ข้ายุ่ง เช่นนั้นเจ้าก็ไปเอาใจสะใภ้เองก็แล้วกัน” หานกวงกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ “อย่าให้ถึงเวลาแล้วนางตกใจกลัวจนหนีเตลิดก็พอ”

เซี่ยฟั่งพยักหน้าแล้วกล่าวอีกว่า “ก่อนหน้านี้ไม่กี่วันอี๋เหนียงใหญ่ส่งคนมานัดหมายข้า แต่ข้ามิได้ไปพบตามนัด รบกวนคุณชายช่วยขออภัยนางแทนข้าด้วย”

“นางจะพบเจ้าหรือ เพราะอะไร”

“อาจเพราะท่านนำแป้งชาดไปให้แทนข้า นางจึงสนใจ”

หานกวงมิได้คิดมาก เออออรับปาก กระทั่งเซี่ยฟั่งไปแล้ว เขาก็ไปหามารดาและบอกกล่าวเรื่องนี้กับนาง

ฉินอี๋เหนียงฟังแล้วก็เข้าใจว่าเซี่ยฟั่งมิได้ปฏิเสธการเชื้อเชิญของนาง เพียงแค่รอบคอบเท่านั้น

นางจึงกล่าวด้วยรอยยิ้ม “กวงเอ๋อร์ จำไว้นะ เซี่ยฟั่งคนนี้หากเจ้ามีเวลาก็พูดคุยกับเขา และฟังคำพูดของเขาให้มาก”

หานกวงคิดไม่ถึงว่ามารดาจะไม่ห้ามปรามที่เขาคบมิตรสหายเช่นนี้ นับว่าเป็นครั้งแรกในชีวิตทีเดียว