ทดลองอ่าน เซียมซีทายรัก บทที่ 7

ดอกกุ้ยกรุ่นกลิ่นหอมอ่อนจางในเดือนแปด ยังไม่ทันถึงสวนไป่กุ้ยก็ได้กลิ่นหอมหวานโชยมาร้อยลี้ รถม้าของสกุลหานเรียงรายเป็นขบวน เคลื่อนตัวมุ่งหน้าไปยังสวนไป่กุ้ยเพื่อชมดอกกุ้ย ลิ้มชา ชมดอกไม้ ดื่มด่ำกับความสบายผ่อนคลายของทิวทัศน์ยามฤดูใบไม้ร่วง

ชุ่ยหรงเห็นอาเหม่าก็อยู่ในขบวนด้วยจึงจงใจปรี่เข้าไปเดินข้างนาง พลางเลิกคิ้วถามว่า “วันนี้เจ้าต้องพักมิใช่หรือ ไฉนจึงตามไปที่สวนไป่กุ้ยด้วย”

อาเหม่าช้อนตาขึ้นเล็กน้อย มองอีกฝ่ายที่ส่งสายตาท้าทายมา ก่อนกล่าวอย่างเนิบช้า “พ่อบ้านตั้งใจตามหาข้าโดยเฉพาะ บอกข้าว่าวันนี้จะไปเก็บดอกกุ้ยที่สวนไป่กุ้ยด้วยกัน ดอกกุ้ยกลิ่นหอมหวาน ให้ข้าอย่าพลาดชมทิวทัศน์สวยสดงดงามนี้เด็ดขาด”

ตั้งใจ…ด้วยกัน…ดวงตาของชุ่ยหรงสั่นสะท้านอย่างแรง

ดอกกุ้ยสีทองส่งกลิ่นหอมโชย กระทั่งได้กลิ่นตั้งแต่รัศมีร้อยลี้*

เมื่อเข้ามาภายในสวนแล้ว กลิ่นก็ยิ่งหอมฟุ้งชวนเคลิบเคลิ้มมากขึ้น หอมหวนเสียจนทำให้รู้สึกว่ากลิ่นหอมของดอกไม้นี้ตามติดข้างกาย ติดตัวไปเป็นร้อยวัน

ฮูหยินผู้เฒ่าสกุลหานพาบุตรหลานเข้าสวนมาพร้อมกัน โดยมีบ่าวรับใช้รายล้อมอยู่ด้านหลัง ขบวนใหญ่โตนี้ดึงสายตาของคนที่ไปชมทิวทัศน์ก่อนหน้าให้ต้องเหลียวมอง

พวกเขาเพิ่งเข้ามาในสวน เจ้าของสวนแห่งนี้ก็ออกมาต้อนรับ หลังทักทายถามไถ่พอเป็นพิธีแล้วเขาก็มีสีหน้าลำบากใจ ก่อนเข้าไปกระซิบข้างหูเจ้าบ้านสกุลหานหลายคำ จนอีกฝ่ายฟังแล้วไม่พอใจนัก ย่นคิ้วกล่าวว่า “หอจื่อจิ่งของท่านว่างไว้ให้สกุลหานเสมอ ไฉนคราวนี้จึงยกให้คนอื่นเสียได้”

เจ้าของสวนกล่าวขอโทษระรัวแล้วเล่าว่า “เดิมทีสวนนี้เคยเป็นที่ดินของคนสกุลนั้น ตอนที่ข้าซื้อมาพวกเขายื่นเงื่อนไขไว้เพียงข้อเดียว นั่นก็คือภายหน้ายามที่มาชมดอกไม้ในสวน ไม่ว่าพวกเขาขอที่ตรงจุดใดก็ต้องจัดแจงให้ หลายปีมานี้พวกเขาก็จองเพียงหอหงจิ่ง ใครจะคิดว่าจู่ๆ ปีนี้จะเปลี่ยนใจ”

“เปลี่ยนเป็นหอจื่อจิ่งของข้าอย่างนั้นหรือ” เจ้าบ้านสกุลหานกล่าวด้วยสีหน้าเย็นชา “วันที่สิบห้าเดือนแปดของทุกปีสกุลหานของเราล้วนต้องขึ้นหอชมทิวทัศน์ จิบชาชมจันทร์ อธิษฐานขอพรให้สกุลหาน เรื่องนี้ข้านึกว่าคนมากมายจะรู้เสียอีก ตกลงเป็นคนสกุลใด จึงไม่ไว้หน้าสกุลหานเช่นนี้”

“สกุลฉินขอรับ” เจ้าของสวนตอบ

เจ้าบ้านสกุลหานชะงัก “สกุลฉินหรือ”

“มิใช่นายท่านฉินหรอกขอรับ นายท่านฉินไม่ชอบกลิ่นดอกกุ้ย แต่เป็นคุณชายบ้านนั้น คุณชายฉิน…เป็นบุตรคหบดีที่ขึ้นชื่อลือชาในเหิงโจวเรา ทั้งยังนัดหมายล่วงหน้า ข้าเองก็จนปัญญา”

เจ้าบ้านสกุลหานได้ยินว่าเป็นฉินโหยวก็ยิ่งรู้สึกปวดหัว เจ้าบ้านสกุลฉินยังเป็นคนมีเหตุผล ส่วนฉินโหยวผู้นั้นเป็นคนหนุ่มแน่นใจร้อน ทั้งไม่ยอมใคร เนื่องจากเจ้าบ้านสกุลฉินตามใจเขามาก ต่อให้มีคนร้องเรียนไม่น้อย ฉินโหยวก็ไม่สนใจสักนิด

เพราะฉะนั้นต่อให้ไปตามเจ้าบ้านสกุลฉินมาตอนนี้ เกรงว่าเขาก็คงไม่ออกหน้าอบรมห้ามปรามให้

แล้วจะให้เขาไปสมาคม ไปขอร้องเจ้าเด็กเมื่อวานซืนคนนั้นหรือ

เจ้าบ้านสกุลหานไม่มีทางทำเช่นนั้นแน่